پرش به محتوا

ارداق

ارداق
کشور ایران
استانقزوین
شهرستانبوئین‌زهرا
بخشدشتابی
نام(های) پیشینآراداغ
سال شهرشدن۱۳۸۱
مردم
جمعیت۱۱۹۸۷(سال۱۳۹۵)
رشد جمعیتمنفی
جغرافیای طبیعی
ارتفاع۱٬۲۴۱ متر
اطلاعات شهری
شهردارعلیرضا کشاورز
ره‌آوردگلیم[۱]
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۲۸۳۴۴۳****
ارداق در ایران واقع شده
ارداق
ارداق
روی نقشه ایران
۳۶°۲۹′۴۷″ شمالی ۴۹°۱۴′۳۱″ شرقی / ۳۶٫۴۹۶۳۹°شمالی ۴۹٫۲۴۱۹۴°شرقی / 36.49639; 49.24194

اَرداق (به ترکی : آراداغ )شهری است در بخش دشتابی شهرستان بوئین‌زهرا استان قزوین ایران.

از صنایع دستی ارداق می‌توان به گلیم ارداق اشاره کرد و این شهر مرکز بافت گلیم در استان قزوین است.[۲]

مردم این شهر و همچنین بخش دشتابی به زبان زیبای ترکی آذربایجانی با لحجه خاص دشتابی صحبت میکنند.

جمعیت

[ویرایش]

شهر ارداق دارای11/987 نفر جمعیت و 3702 خانوار در سال 1395 بوده است.[۳] مردم این شهر به زبان ترکی آذربایجانی صحبت میکنند.[۴] شهر ارداق و بخش دشتابی از مناطق مهاجرفرست استان قزوین بوده و در سالهای اخیر مهاجرت از این منطقه به جاهای دیگر سرعت پیدا کرده است.[۵]

تاریخ

[ویرایش]

ارداق در کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران

[ویرایش]
توصیف شهر ارداق در کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران

ده جزء دهستان دشتابی بخش بوئین شهرستان قزوین، ۳۶ کیلومتری شمال باختری بوئین. در جلگه، معتدل، سکنه ۱۹۰۰، شیعه، تُرکی. چهار رشته قنات، غلات، چغندر قند، انگور، سیب زمینی، میوه‌جات، گلیم و جاجیم، شغل زراعت.[۶]

محصولات

[ویرایش]

ارداق دارای باغ‌‌های انگور و زمین‌های کشاورزی مناسبی می‌باشد که در آنها محصولات زیادی از قبیل یونجه گندم جو ذرت و غیره به‌عمل می‌آید و دارای آثار باستانی همچون غضنفرتپه است. کارخانه بزرگ لبنیات بیتا شیر در ارداق قرار دارد.

منابع

[ویرایش]
  1. پیام قزوین: گلیم ارداق
  2. خواندنی هابنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهر ارداق در سال 1390 برابر با 5123 نفر بوده است که به زبان ترکی صحبت می‌کنند
  3. Census of the Islamic Republic of Iran, 1395 (2016): Qazvin Province. amar.org.ir (Report). The Statistical Center of Iran. Archived from the original (Excel) on 30 November 2021. Retrieved 19 December 2022.
  4. رزم آرا، حسینعلی (۱۳۲۸). فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد نخست. تهران: انتشارات دایره جغرافیایی ستاد ارتش. صص. ۸.
  5. «خبرگزاری مهر».
  6. جلد اول کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران رزم آرا، صفحه ۸