خشکچال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
خشکچال
اطلاعات کلی
کشور ایران
استانقزوین
شهرستانقزوین
بخشبخش رودبار الموت شرقی
دهستانالموت بالا
نام محلیخشچال
نام‌های دیگرخوش چال
نام‌های قدیمیدولت‌آباد
سال بنیاد۳۱۱–۳۱۷ میلادی
مردم
جمعیت۵۲۰ نفر (سرشماری ۹۵)
رشد جمعیت۱۰۰ نفر
تراکم جمعیت۵۰–۱۰۰ خانوار
نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا۲۴۰۰ متر از سطح دریا
اطلاعات روستایی
کد آماری۲۳۷۷۴۷
پیش‌شمارهٔ تلفن۳۳۸+

خشکچال، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. روستای "خشکچال "در درهٔ الموت و به فاصلهٔ ۱۲۰ کیلومتری از شهر قزوین واقع شده‌است. خشکچال از شمال به شهرستان تنکابن از جنوب به روستاهای توان و گازرخان از مشرق به آتان و از مغرب به روستاهای اندج و کوچنان محدود است. این محدوده با مختصات ۳۴–۵۰تا "۲۸ - "۳۶ و ارتفاع حدود ۲۴۰۰متر سطح دریا و در نزدیکی قلعهٔ الموت واقع شده‌است.

از نظر تقسیمات کشوری روستای خشکچال تابع شهرستان قزوین، بخش رودبار الموت شرقی واقع شده‌است.

پیشینه تاریخی[ویرایش]

مطالعات باستانشناسی نشان می‌دهد که استان فعلی قزوین در هزارهٔ دوم قبل از میلاد محل سکونت اقوامی بوده که به ساختن ظروف سفالی رنگین نقش دار می‌پرداخته‌اند.

عده‌ای از تاریخ نویسان معتقدند که شاپور ذوا لاکتاف (۳۱۰ ۳۷۱ میلادی) برای جلوگیری از تهاجمات مردم دیلم که در کوه‌های شمالی دشت قزوین سکونت داشته و از دستورهای حکومت مرکزی اطاعت نمی‌کردند، در محل فعلی شهر قزوین قلعهٔ مستحکمی ساخت و نام دهستان الموت که روستای "خشکچال" یکی از آبادیهای آن است از نام قلعهٔ مشهور بنام " آله آموت " گرفته شده که به معنای عقاب آشیان است، و چون عقاب در جاهای بلند آشیان می‌کند این قلعه را بدین نام خوانده‌اند و در اثر کثرت استعمال الموت شده‌است.

زمین‌داری و تحول آن[ویرایش]

اراضی روستای "خشکچال "که در ارتفاعات کوه الموت واقع شده‌است تا قبل از دههٔ هفتاد در برگیرنده حدود ۱۴ هکتار اراضی آبی و ۲۲۶هکتار اراضی دیم و مرتع بوده‌است. در مصاحبه‌های که از اهالی انجام شد بیان کردن که اراضی این روستا تا دههٔ سی متعلق به خانوادهٔ متولی الموتی دیلمی بوده‌است و در این دهه اراضی را داوطلبانه به کشاورزان مقیم درروستا واگذار نموده‌اند؛ بنابراین در زمان اجرای قانون اصلاحات ارضی، از نظر مالکیت، روستای خشکچال خرده مالک خودکار بوده‌است از دههٔ هفتاد به بعد با انتقال آب از یکی از سرشاخه‌های رودخانهٔ الموت بنام تارولات به روستا، کشاورزان به صورت غیر فنی و سنتی سطح اراضی آبی را به بیش از ۱۵۰هکتار رسانده‌اند. از نظر مردم‌شناسی اهالی الموت خصوصاً اهالی خشکچال مردمانی با خدا، زحمتکش و قانع هستند و به شغل کشاورزی اشتغال دارند.

جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن 520 نفر (171خانوار) بوده‌است.

زبان[ویرایش]

ربان رایج در روستای خشکچال گیلکی وبه گویش دیلمی است مردمان این روستا ازقوم گیلک وازطایفه دیلمی اند.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، ج 1، ص 4.
  • «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۸۵». درگاه ملی آمار ایران. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۳.