خشکچال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خشکچال
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان قزوین
شهرستان قزوین
بخش بخش رودبار الموت شرقی
دهستان الموت بالا
نام محلی خشچال
نام‌های دیگر خوش چال
نام‌های قدیمی دولت آباد
سال بنیاد 311-317 میلادی
مردم
جمعیت ۲۰۰ نفر
رشد جمعیت 100 نفر
تراکم جمعیت 50-100 خانوار
نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا 2400 متر از سطح دریا
اطلاعات روستایی
پیش‌شمارهٔ تلفن 338+
جملهٔ خوش‌آمد بر تابلوی ورودی روستا به روستای خشکچال خوش آمدید

خشکچال، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. روستای "خشکچال "در دره ی الموت و به فاصله ی 120 کیلومتری از شهر قزوین واقع شده است. خشکچال از شمال به شهرستان تنکابن از جنوب به روستاهای توان و گازرخان از مشرق به آتان و از مغرب به روستاهای اندج و کوچنان محدود است.این محدوده با مختصات 34 -50تا "28 - "36 و ارتفاع حدود 2400متر سطح دریا ودر نزدیکی قلعه ی الموت واقع شده است.

از نظر تقسیمات کشوری روستای خشکچال تابع شهرستان قزوین ،بخش رودبار الموت شرقی واقع شده است.

پیشینه تاریخی[ویرایش]

مطالعات باستانشناسی نشان میدهد که استان فعلی قزوین در هزاره ی دوم قبل از میلاد محل سکونت اقوامی بوده که به ساختن ظروف سفالی رنگین نقش دار می پرداخته اند.

عده ای از تاریخ نویسان معتقدند که شاپور ذوا لاکتاف (310 371 میلادی)برای جلوگیری از تهاجمات مردم دیلم که در کوههای شمالی دشت قزوین سکونت داشته و از دستورات حکومت مرکزی اطاعت نمی کردند ،در محل فعلی شهر قزوین قلعه ی مستحکمی ساخت و نام دهستان الموت که روستای "خشکچال" یکی از آبادیهای آن است از نام قلعه ی مشهور بنام " آله آموت " گرفته شده که به معنای عقاب آشیان است ،و چون عقاب در جاهای بلند آشیان می کند این قلعه را بدین نام خوانده اند و در اثر کثرت استعمال الموت شده است.

زمین داری و تحول آن[ویرایش]

اراضی روستای "خشکچال "که در ارتفاعات کوه الموت واقع شده است تا قبل از دهه ی هفتاد در برگیرنده حدود 14 هکتار اراضی آبی و 226هکتار اراضی دیم و مرتع بوده است.در مصاحبه های که از اهالی انجام شد اظهار داشتند که اراضی این روستا تا دهه ی سی متعلق به خانواده ی خلعتبری بوده است و در این دهه اراضی را داوطلبانه به کشاورزان مقیم درروستا واگذار نموده اند.بنابراین در زمان اجرای قانون اصلاحات ارضی ،از نظر مالکیت ، روستای خشکچال خرده مالک خودکار بوده است از دهه ی هفتاد به بعد با انتقال آب از یکی از سرشاخه های رودخانه ی الموت بنام تارولات به روستا ،کشاورزان به صورت غیر فنی و سنتی سطح اراضی آبی را به بیش از 150هکتار رسانده اند. از نظر مردم شناسی اهالی الموت خصوصا اهالی خشکچال مردمانی با خدا، زحمتکش و قانع هستند و به شغل کشاورزی اشتغال دارند.

جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۰ نفر (۶۰خانوار) بوده‌است.

زبان[ویرایش]

ربان رایج در روستای خشکچال تاتی است[۱].

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، ج 1، ص 4.