خشکچال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خشکچال
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان قزوین
شهرستان قزوین
بخش بخش رودبار الموت شرقی
دهستان الموت بالا
نام محلی خشچال
نام‌های دیگر خوش چال
نام‌های قدیمی دولت‌آباد
سال بنیاد ۳۱۱–۳۱۷ میلادی
مردم
جمعیت ۲۰۰ نفر
رشد جمعیت ۱۰۰ نفر
تراکم جمعیت ۵۰–۱۰۰ خانوار
نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۲۴۰۰ متر از سطح دریا
اطلاعات روستایی
پیش‌شمارهٔ تلفن ۳۳۸+
جملهٔ خوش‌آمد بر تابلوی ورودی روستا به روستای خشکچال خوش آمدید

خشکچال، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. روستای "خشکچال "در درهٔ الموت و به فاصلهٔ ۱۲۰ کیلومتری از شهر قزوین واقع شده است. خشکچال از شمال به شهرستان تنکابن از جنوب به روستاهای توان و گازرخان از مشرق به آتان و از مغرب به روستاهای اندج و کوچنان محدود است. این محدوده با مختصات ۳۴–۵۰تا "۲۸ - "۳۶ و ارتفاع حدود ۲۴۰۰متر سطح دریا ودر نزدیکی قلعهٔ الموت واقع شده است.

از نظر تقسیمات کشوری روستای خشکچال تابع شهرستان قزوین، بخش رودبار الموت شرقی واقع شده است.

پیشینه تاریخی[ویرایش]

مطالعات باستانشناسی نشان می‌دهد که استان فعلی قزوین در هزارهٔ دوم قبل از میلاد محل سکونت اقوامی بوده که به ساختن ظروف سفالی رنگین نقش دار می‌پرداخته‌اند.

عده‌ای از تاریخ نویسان معتقدند که شاپور ذوا لاکتاف (۳۱۰ ۳۷۱ میلادی) برای جلوگیری از تهاجمات مردم دیلم که در کوه‌های شمالی دشت قزوین سکونت داشته و از دستورهای حکومت مرکزی اطاعت نمی‌کردند، در محل فعلی شهر قزوین قلعهٔ مستحکمی ساخت و نام دهستان الموت که روستای "خشکچال" یکی از آبادیهای آن است از نام قلعهٔ مشهور بنام " آله آموت " گرفته شده که به معنای عقاب آشیان است، و چون عقاب در جاهای بلند آشیان می‌کند این قلعه را بدین نام خوانده‌اند و در اثر کثرت استعمال الموت شده است.

زمین‌داری و تحول آن[ویرایش]

اراضی روستای "خشکچال "که در ارتفاعات کوه الموت واقع شده است تا قبل از دههٔ هفتاد در برگیرنده حدود ۱۴ هکتار اراضی آبی و ۲۲۶هکتار اراضی دیم و مرتع بوده است. در مصاحبه‌های که از اهالی انجام شد بیان کردن که اراضی این روستا تا دههٔ سی متعلق به خانوادهٔ خلعتبری بوده است و در این دهه اراضی را داوطلبانه به کشاورزان مقیم درروستا واگذار نموده‌اند؛ بنابراین در زمان اجرای قانون اصلاحات ارضی، از نظر مالکیت، روستای خشکچال خرده مالک خودکار بوده است از دههٔ هفتاد به بعد با انتقال آب از یکی از سرشاخه‌های رودخانهٔ الموت بنام تارولات به روستا، کشاورزان به صورت غیر فنی و سنتی سطح اراضی آبی را به بیش از ۱۵۰هکتار رسانده‌اند. از نظر مردم شناسی اهالی الموت خصوصاً اهالی خشکچال مردمانی با خدا، زحمتکش و قانع هستند و به شغل کشاورزی اشتغال دارند.

جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۰ نفر (۶۰خانوار) بوده‌است.

زبان[ویرایش]

ربان رایج در روستای خشکچال تاتی است.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، ج 1، ص 4.