زناسوج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۶°۲۵′۴۹″ شمالی ۵۰°۱۱′۱۶″ شرقی / ۳۶.۴۳۰۲۸° شمالی ۵۰.۱۸۷۷۸° شرقی / 36.43028; 50.18778 زناسوج یکی از روستاهای استان قزوین است که در چند دهه گذشته جمعیت ان به ۲۵۰ نفر نیز می‌رسیده ‌است اما اکنون با توجه به گسترش شهرنشینی اکثر ساکنان ان به استان‌های تهران و قزوین مهاجرت کرده و در همان‌جا نیز ساکن شده‌اند. زناسوج اکنون به یک روستای پراکنده تبدیل شده و زمین‌های کشاورزیشان در بین خانه‌هایی که به تازگی ساخته شده قرار دارد.

زبان این روستا مراغی که از گویش‌های زبان تاتی است،[۱][۲][۳][۴][۵][۶] می‌باشد.

در دهه گذشته کشاورزی تبدیل به شغل دوم اهالی زناسوج شده و محصولات کشاورزی آنان گیلاس، آلبالو، گردو، انگور و ... می‌باشد؛ و در گذشته به کاشت نخود، لوبیا، عدس، گندم و... مشغول بوده‌اند نام ان به تبعیت از کار بیش از حد زنان روستا زناسوج بوده‌است و در مقطعی از زمان به علت حادثه‌ای که برای عده‌ای از مهمانان (سربازان متجاوز روسیه) رخ داده‌است به مهمان سوز تغییر نام داد.

این حادثه زمانی رخ داد که سربازان قشون روسیه اسب‌های خود را در چراگاهی سر سبز که در نزدیکی ده می‌باشد در منطقهٔ به نام چادرگاه آورده بودند و شب هنگام جهت بازدید به ده می‌روند و هنگام صرف شام ان‌ها را داخل اتاق بزرگی که در داخل ده بوده و برای پذیرایی از مهمان‌ها تدارک دیده شده بوده محبوس می‌کنند و اتاق را به آتش می‌کشند. از بزرگان این روستا می‌شود به افرادی چون حاج یوسف جوکار و علی محمد قدمی وتنی چند نام برد. شامل صحراهایی با نام پسگوران. گل و بنه، آب زندگانی، قصبه و جالیز است. فرهنگ و پیشینه این روستا در میان روستاهای اطراف بی نظیر است و نمی‌توان مانند آن را یافت.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. مقاله «بررسی گویش مراغی در روستای موشقین»، حسینعلی رسولی، ۱۳۶۹، دانشگاه تهران
  2. «گونه‌های زبانی تاتی»، دونالد استیلو، ۱۹۸۱؛ ۷-ب) گونه‌های مراغه‌ای در منطقه رودبار علیا (رودبار الموت)
  3. مقاله «زبانهای ایرانی الموت»، دکتر احسان یارشاطر، علوم انسانی، کاوه (مونیخ)، آذر ۱۳۴۸ - شماره ۲۷.
  4. تاتی و مراغی
  5. مقاله «گویش مراغی»، ابوالفضل پرهیزکاری، ۱۳۷۸.
  6. رودبار شهرستان