اقتصاد مالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اقتصاد مالی شاخه ای از اقتصاد است که مشخصاً بر فعالیتهای پولی تمرکز دارد. که در آن به احتمال زیاد از یک نوع پول یا بیشتر در هر دو طرف معامله دیده می شود.[١] دغدغه اقتصاد مالی ارتباط بین متغیرهای مالی نظیر قیمت، نرخ بهره و ارزش سهام است. که در تضاد با تصورات علاقه‌مندان به اقتصاد واقعی است. در اقتصاد مالی دو حوزه تمرکز وجود دارد: قیمت گذاری دارایی (یا "تئوری سرمایه گذاری") و امور مالی شرکت های بزرگ. اولین حوزه، دیدگاه تامین کنند گان سرمایه را شکل می دهد و دومین حوزه از دیدگاه مصرف کنند گان سرمایه میباشد.

موضوع اقتصاد مالی، تخصیص و بکارگیری منابع اقتصادی در محیط و فضایی نامطمئن در طول زمان است.[٢] بنابراین اقتصاد مالی روی تصمیم گیری در زمینه بازارهای مالی، ماحصل اقتصاد، مدل های مالی و اصول آن در شرایط نامطمئن تمرکز میکند و نگران نتایج آزمون پذیر و پیامدهای سیاست قبول مفروضات است. این نگرانی بر مبانی اقتصاد خرد و نظریه تصمیم گیری بنا نهاده شده است.

اقتصاد سنجی مالی شاخه ای از اقتصاد مالی است که از تکنیک های اقتصاد سنجی در جهت پارامتری کردن این روابط (قیمت سهام، نرخ بهره، ریسک و ...) استفاده می کند. ریاضی مالی مربوط به استخراج و گسترش مدل های ریاضی و عددی پیشنهاد شده توسط اقتصاد مالی است. توجه شود که تاکید می شود ثبات ریاضی در مقابل سازگاری با نظریه اقتصادی است. اقتصاد مالی معمولاً در سطح فوق لیسانس تدریس می شود؛ رجوع کنید به ("Master of financial economics")

اخیراً متخصص اقتصاد مالی با درجه کارشناسی نیز فارغ التحصیل شده است.[٣]

زمینه اقتصاد[ویرایش]

کدهای طبقه بندی JEL

در مجله کدهای طبقه بندی ادبیات اقتصاد، اقتصاد مالی یکی از ١٩ طبقه بندی اولیه در JEL: G است. این مجله مسائل پولی و اقتصاد بین‌المللی را مقدم بر اقتصاد عمومی دنبال می کند. پیوندی برای شرح زیر طبقه ها در پاورقی [۴] آمده است.

لغت نامه اقتصادی جدید پال گریو (چاپ دوم- ٢٠٠٨) هم برای طبقه بندی مطالب خود در مقابل ٨ شاخص موضوعی، از جمله اقتصاد مالی در صفحات ٨۶٣ تا ٨۶۴ از کدهای JEL استفاده کرده است. پاورقی مربوطه زیر این پیوند را به صفحه خلاصه ورودی پال گریو بر خط برای هر گروه اولیه یا ثانویه JEL برقرار می سازد: (ده مورد یا کمتر در هر صفحه، مثل جستجوگر گوگل)

JEL: G افتصاد مالی [5]
JEL: G0 عمومی [6]
JEL: G1 بازارهای مالی عمومی [7]
JEL: G2 موسسات مالی و خدمات [8]
JEL: G3 امور مالی شرکت ها و حکومت [9]

نوشته های رده سوم نیز می تواند جستجو شود.

همانطور که در بالا گفته شد، نظم و ترتیب ضرورتاً بیان می دارد که سرمایه گذاران منطقی چگونه تئوری تصمیم گیری را در مسئله سرمایه گذاری اعمال می کنند. این موضوع بر مبانی اقتصاد خرد و تئوری تصمیم گیری، چندین نتیجه کلیدی و کاربردی برای تصمیم گیری در شرایط نا مطمئن (ریسکی) بازارهای مالی ارائه می دهد.

ارزش فعلی، ارزش مورد انتظار و ابزار[ویرایش]

کل اساس اقتصاد مالی، مفاهیم ارزش فعلی و ارزش مورد انتظار است. ارزش فعلی در یک کتاب قدیمی تحت عنوان بهره مرکب توسط ریچارد ویت بسط داده شده است. ("سوالات ریاضی" ١٦١٣). این ایده ها بعدها توسط جان دِ ویت و ادموند هالی توسعه پیدا کرد. ترکیب انتظارات با ارزش فعلی منجر به بروز معیار ارزش مورد انتظار شد.که ارزش دارایی را بعنوان تابعی از میزان عایدی مورد انتظار و احتمال وقوع آن بیان کرد.صاحب اصلی این ایده ها بلیز پاسکال و پیِرِ دِ فِرمات بودند. ناسازگاریها و تضادهای مختلفی مانند پارادوکس سنت پترزبورگ مشاهده شد. ارزش یابی به جای ارزیابی ذهنی و با ترکیب ابزارهای مالی پیشنهاد شد. در اینجا، این فرضیه ابزار مورد انتظار بیان میکند که اگر بدیهیات خاصی تحقق یابد، ارزش ذهنی مرتبط با قمار توسط یک فرد، انتظار آماری است که فرد از ارزش درآمد حاصل از قمار دارد. پارادوکس السبرگ؛ ریسک گریزی و صرف ریسک را نیز ببینید.

قیمت گذاری بدون آربیتراژ و تعادل[ویرایش]

مفاهیم قیمت گذاری "منطقی" بدون آربیتراژ و تعادل اکنون با هم همراه شده است تا اقتصاد مالی کلاسیک را بروز دهد. قیمت گذاری منطقی فرضی است در اقتصاد مالی که قیمت دارایی، (و پس از این مدل های قیمت گذاری دارایی) قیمت بدون آربیتراژ دارایی را برمی گرداند. طوری که هر گونه انحرافی از این قیمت "به دور از آربیتراژ" است. این فرض در قیمت گذاری اوراق با درآمد ثابت، بخصوص اوراق قرضه قابل استفاده است. و اساس قیمت گذاری ابزارهای مشتقه می باشد. در جایی که قیمت بازار اجازه آربیتراژ سودمند را نمی‌دهد یعنی بازار بدون آربیتراژ است، می توان گفت که قیمت ها یک تعادل آربیتراژی را تشکیل داده اند. بطور ذاتی این شرایط با وجود فرصت آربیتراژ هم ممکن است دیده شود، لذا انتظار تغییر قیمت ها می رود و اینگونه هم می شود.بدین صورت یک تعادل آربیتراژی برای تعادل اقتصادی یک پیش شرط است. قضیه اساسی قیمت گذاری دارایی را مشاهده کنید.

تعادل عمومی با رفتار عرضه سر و کار دارد. تقاضا و قیمت ها در یک اقتصاد یکپارچه با تعدادی بازار متعامل پویا تضمین می کند قیمت هایی که وجود دارند در نتیجه یک تعادل جامع است. (این در مقایسه با یک تعادل جزیی است که فقط یک بازار منفرد تجزیه و تحلیل می گردد.) مدل Arrow-Debreu با تخصص بیشتر توصیه می کند که تحت شرایط معین اقتصادی، بایستی مجموعه ای از قیمت ها برای هر کالا در اقتصاد وجود داشته باشد تا مجموع عرضه معادل مجموع تقاضا شود. در اینجا تجزیه و تحلیل اغلب با فرض یک عامل نماینده انجام می گیرد.

منابع[ویرایش]

1. "Financial Economics". Stanford.edu. Retrieved 2009-08-06.

2. "Robert C. Merton - Nobel Lecture" (PDF). Retrieved 2009-08-06.

3. e.g.: Kent; City London; UC Riverside; Leicester; Toronto; UMBC

4. JEL classification codes — Financial economics JEL: G Subcategories

5. [۱]All entries under JEL: G

6. [۲]The New Palgrave Dictionary of Economics Online: Search results

7. [۳]The New Palgrave Dictionary of Economics Online: Search results

8. [۴]The New Palgrave Dictionary of Economics Online: Search results

9. [۵]The New Palgrave Dictionary of Economics Online: Search results