نماگر اقتصادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نماگر اقتصادی (به انگلیسی: Economic indicator) آماره‌هایی دربارهٔ فعالیت‌های اقتصادی هستند. نماگرهای اقتصادی واکاوی و تحلیل عملکرد گذشته و کنونی اقتصاد و پیش‌بینی عملکرد آینده را امکانپذیر می‌کنند. یک کاربرد این نماگرهای اقتصادی مطالعه چرخه‌های بازرگانی است. نماگرهای اقتصادی دربرگیرنده شاخص‌های گوناگون، گزارش درآمد و چکیده‌های اقتصادی. برای نمونه نرخ بیکاری، شاخص قیمت مصرف کننده (سنجه‌ای برای اندازه‌گیری تورمتولید صنعتی، ورشکستگی‌ها، تولید ناخالص داخلی، ضریب نفوذ اینترنت، شاخص بهای سهام، دگرگونی‌های عرضهٔ پول و مانند اینهاست.

دامنه پوشش[ویرایش]

نماگرهای اقتصادی دربرگیرنده شاخص‌های اقتصادی مانند نرخ بیکاری، تولید ناخالص داخلی، نرخ تورم و... است[۱] اما تنها کرانمند به شاخص‌های اقتصادی نیست.

انواع نماگرها[ویرایش]

نماگرهای اقتصادی با بخش‌بندی‌های گوناگونی دسته‌بندی شده‌اند.[۲]

از نظر اهمیت[ویرایش]

نماگرهای اقتصادی را معمولاً به سه دسته کلی بخش‌بندی می‌کنند:

از نظر زمانی[ویرایش]

از دید زمانی، شاخص‌های اقتصادی را می‌توان به سه دسته بخش‌بندی کرد:

  • نماگرهای پیشرو. مانند: بیکاری
  • نماگرهای پسرو. مانند: میزان وام‌های صنعتی و تجاری
  • نماگرهای همزمان. مانند: شاخص تولیدات صنعتی

دوره زمانی هر نماگر (هفتگی، ماهانه یا...) نیز در شناسایی اهمیت نماگر نقش دارد.

از نظر جهت[ویرایش]

با نگاه به سرشت مثبت یا منفی نماگر، رشد برخی از آن‌ها برای اقتصاد مثبت قلمداد می‌شود و رشد برخی دیگر منفی. به همین‌سان، سویه نماگرها با جهت کلی اقتصاد نیز می‌تواند سه حالت داشته باشد:

  • همسو (مستقیم)؛
  • پادسو (معکوس)؛
  • بی‌سو (متغیر).

منابع[ویرایش]

  1. دستیار معامله گر: فرهنگ توصیفی اصطلاحات و واژگان بازارهای سرمایه/ علی محمدی
  2. «مدخل Calendar Indicator در دائرةالمعارف wikipedia انگلیسی».