ادوارد یکم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از ادوارد اول انگلستان)
پرش به: ناوبری، جستجو
ادوارد یکم
پادشاه انگلستان، لُرد ایرلند
Gal nations edward i.jpg
دوران از ۱۶ نوامبر ۱۲۷۲ تا ۷ ژوئیه ۱۳۰۷
تاجگذاری ۱۹ اوت ۱۲۷۴
لقب(ها) "ساق دراز"
زادروز ۱۷/۱۸ ژوئن ۱۲۳۹
زادگاه ، انگلستان
مرگ ۷ ژوئیه ۱۳۰۷ میلادی (۶۸ سال)
محل مرگ کاخ وست‌مینستر، لندن، انگلستان
آرامگاه براف بای سندز، کامبرلند، انگلستان
پیش از ادوارد دوم
پس از هنری سوم
همسر النور کاستیل
دودمان خاندان پلانتاژنه
پدر هنری سوم
مادر النور اهل پرونس

ادوارد اول (۱۷/۱۸ ژوئن ۱۲۳۹ - ۷ ژوئیه ۱۳۰۷)، ملقب به ادوارد درازقد یا ادوارد پادراز (به انگلیسی: Edward Longshanks)، پادشاه انگلستان (از ۱۶ نوامبر ۱۲۷۲ تا ۷ ژوئیه ۱۳۰۷)، پسر و جانشین هنری سوم بود. شهرت وی بخاطر تسخیر ویلز و نگه‌داشتن اسکاتلند بعنوان جزئی از انگلستان است. او همچنین یهودیان را از انگلستان بیرون راند و چون به آزادی پارلمانی احترام می‌گذاشت، به او لقب ژوستینین انگلستان (به انگلیسی: English Justinian) داده شد.

سال‌های اولیه زندگی[ویرایش]

ادوار در شب ۱۷–۱۸ ژوئن ۱۲۳۹ در کاخ وست مینستر متولد شد. اوارد نام یک آنگلوساکسون بود که در میان اشراف انگلیسی رایج بود.

مرگ و میراث[ویرایش]

در ماه فوریه سال ۱۳۰۷، بروس دوباره ظاهر شد و شروع به جمع‌آوری مردان کرد و در ماه مه، او را در نبرد لوودون هیل شکست داد. ایدور، که تا حدودی به تجمع رسیده بود، اکنون خود را به سمت شمال حرکت داد و در عوض او دچار خستگی ذهنی شد وضعیتش از قبل بدتر. در ۶ ژوئیه او در در منطقه ای به نام Burgh by Sands در جنوب غربی اسکاتلند اردو زد. صبح روز بعد وقتی که آشنایانش خواستند او را بلند کنند تا غذا بخورد وی دیگر زنده نبود.

داستان‌های مختلف در مورد خواسته‌های مرگبار ادوارد وجود دارد برای مثال او درخواست کرد که قلبش به سرزمین مقدس همراه با یک ارتش برای مبارزه با کافران منتقل شود.

منابع[ویرایش]