هنری دوم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
هنری دوم
Church of Fontevraud Abbey Henry II effigy.jpg
پیکرۀ هنری دوم در فنتوراود ابی، شینون
پادشاه انگلستان
سلطنت۱۹ دسامبر ۱۱۵۴ – ۶ ژوئیه ۱۱۸۹
تاج‌گذاری۱۹ دسامبر ۱۱۵۴
پیشیناستیون
جانشینریچارد شیردل
پادشاه دومهنری پادشاه جوان
زاده۵ مارس ۱۱۳۳
لو مان، من، پادشاهی فرانسه
درگذشته۶ ژوئیه ۱۱۸۹ (۵۶ سال)
شاتو د شینون، شینون، اندر-ا-لوآر، پادشاهی فرانسه
آرامگاه
همسر(ان)الینور د آکیتن (ا. ۱۱۵۲)
فرزند(ان)
خاندانپلانتاژنه/آنژوین[۱][۲]
پدرجفری پنجم، کنت آنژو
مادرامپراتریس ماتیلدا

هنری دوم (۵ مارس ۱۱۳۳ - ۶ ژوئیه ۱۱۸۹) پادشاه انگلستان (از ۲۵ اکتبر ۱۱۵۴ تا ۶ ژوئیه ۱۱۸۹)، پسر جفری پلانتاژنه، کنت آنژو و ماتیلدا دختر هنری یکم بود. وی در ۱۱۳۳ میلادی به دنیا آمد و در سال ۱۱۵۴ پس از فوت، استفان (استیون) به پادشاهی انگلستان رسید.

هنری دوم از طرف پدر و همسرش الینور دختر دوک آکیتن، ممالک وسیعی چون نورماندی، آنژو، تورن، پواتیه، اوورنی و بریتانی در فرانسه را به دست آورد و با چنین متصرفاتی می‌توانست سیاستی قوی در مقابل لوئی هفتم پادشاه فرانسه اتخاذ کند، ولی نتوانست از موقعیت و قدرت خود استفادهٔ کامل بنماید و علاوه بر آن، با روحانیون انگلیس که قدرتی بسزا داشتند و برای خود امتیازاتی قائل بودند، درآویخت و این مبارزات به قتل توماس بکت کشیش بزرگ کلیسای کانتربری منجر گشت (۱۱۷۰ میلادی) و در نتیجهٔ آن توفان نارضایتی عمومی برانگیخته شد. پادشاه فرانسه که موقع را مناسب می‌دید شروع به تحریکات بر ضد وی کرد و سرانجام سه پسر هنری دوم، ریچارد، جفری و هنری که متصرفات او در فرانسه را در دست داشتند بر ضد پدر برانگیخت و ایشان نیز سر به شورش و عصیان برداشتند و هنری دوم برای سرکوبی آنان لشکر کشید و جنگ بین پدر و پسران درگرفت و تا سال ۱۱۸۹ میلادی که هنری درگذشت، ادامه داشت. پس از وی پسرش ریچارد شیردل به جای او نشست.

منابع[ویرایش]

  1. مورخان در استفاده از اصطلاحات "پلانتاژنه " و "آنژوین" در رابطه با هنری دوم و پسرانش اختلاف دارند. برخی از آنان هنری دوم را به عنوان اولین پادشاه پلانتاژنه انگلستان می‌دانند و برخی دیگر از هنری، ریچارد و جان به عنوان سلسله آنژوین یاد می‌کنند و هنری سوم را اولین فرمانروای پلانتاژنه می‌دانند.
  2. Blockmans and Hoppenbrouwers, p.173; Aurell (2003); Vincent (2007a), pp.15–23; Power, pp.85–86; Warren, pp.228–229