هارولد گادوینسن

هارولد گادوینسن
پادشاه انگلستان
سلطنت	از ۵ ژانویه تا ۱۴ اکتبر ۱۰۶۶
تاج‌گذاری	۶ ژانویه ۱۰۶۶
پیشین	ادوارد خستو
جانشین	ادگار دوم یا ویلیام یکم
زاده	حدود ۱۰۲۲ وسکس، انگلستان
درگذشته	۱۴ اکتبر ۱۰۶۶ (۴۴ سال) نبرد هستینگز، ساسکس، انگلستان
دودمان	گادوین
پدر	گادوین، ارل وسکس
مادر	گیتا تورکلسدوتیر

هارولد گادوینسن (حدود ۱۰۲۲ - ۱۴ اکتبر ۱۰۶۶) معروف به هارولد دوم، آخرین پادشاه از سلسله پادشاهان آنگلوساکسون انگلستان بود که در جنگ هستینگز از ویلیام اول شکست خورد و کشته شد و بعد از آن پادشاهان سلسله نورمن بر آن کشور مسلط شدند. او در جریان حمله برادرش تاستینگ به عصر وایکینگ‌ها پایان داد چون هارالد هاردرادا در نبرد استمفورد بریج کشته شد و همراهش تاستینگ نیز کشته شد. البته جنگ در استمفورد بریج باعث تحریک شدن ویلیام نرماندی و حمله او به انگلستان شد.

هارولد گودوینسون عضو یکی از قدرتمندترین خانواده‌های اشرافی در انگلستان بود، و پدر او گودوین توسط شاه کانوت بزرگ به مقام ارل وسکس منصوب شده بود. هارولد، که پیش‌تر به عنوان ارل ایست آنگلیا خدمت کرده بود، پس از مرگ گودوین به ارل‌نشین پدرش منصوب شد. پس از آنکه شوهرخواهرش، شاه ادوارد خردورز، در ۵ ژانویه ۱۰۶۶ بدون فرزند درگذشت، ویتناگه‌موت تشکیل جلسه داد و هارولد را برای جانشینی او انتخاب کرد؛ او احتمالاً نخستین پادشاه انگلیسی بود که در کلیسا وست‌مینستر تاج‌گذاری کرد. در اواخر سپتامبر، او تهاجم رقیب مدعی خود هارالد هاردرادای نروژ را در نبرد استمفورد بریج در نزدیکی یورک شکست داد و پیش از آنکه ارتش خود را دو هفته بعد برای رویارویی با ویلیام به جنوب بازگرداند، در آنجا در جریان نبرد کشته شد.

پیشینه خانوادگی

هارولد پسری بود از گودوین (متوفای ۱۰۵۳)، ارل قدرتمند وسکس، و گیتا تورکلزدوتیر (حدود ۱۰۱۰ تا پس از ۱۰۶۸)، که برادرش اولف ارل با استرید اسونسدوتر (حدود ۱۰۱۵/۱۰۱۶)، دختر شاه سوئن چنگال‌ریش (متوفای ۱۰۱۴) و خواهر شاه کانوت بزرگ از انگلستان و دانمارک ازدواج کرده بود. پسر اولف و استرید بعداً در سال ۱۰۴۷ به مقام شاه سوئن دوم دانمارک درآمد. گودوین پسر وولفنوت بود، که احتمالاً یک ثگن و بومی ساسکس به شمار می‌رفت. گودوین کارزار سیاسی خود را با پشتیبانی از شاه ادموند آیرنساید (که از آوریل تا نوامبر ۱۰۱۶ سلطنت کرد) آغاز نمود، اما تا سال ۱۰۱۸ به پشتیبانی از شاه کانوت روی آورد، یعنی زمانی که کانوت او را به عنوان ارل وسکس منصوب کرد.

گودوین در تمام دوران باقیمانده از سلطنت کانوت به عنوان ارل باقی ماند، و یکی از تنها دو ارلی بود که تا پایان آن دوران زنده ماند. پس از مرگ کانوت در سال ۱۰۳۵، گودوین در ابتدا به جای جانشین اولیه کانوت یعنی هارولد پاهای خرگوشی، از هارتاکنوت پشتیبانی کرد، اما توانست در سال ۱۰۳۷ جناح خود را تغییر دهد - هرچند این کار بدون دخالت در قتل آلفرد اتلینگ در سال ۱۰۳۶، که برادر ناتنی هارتاکنوت و برادر کوچک‌تر شاه بعدی یعنی ادوارد خردورز بود، صورت نگرفت.

هنگامی که هارولد پاهای خرگوشی در سال ۱۰۴۰ درگذشت، هارتاکنوت بر تخت سلطنت انگلستان نشست و قدرت گودوین به دلیل دست داشتن پیشین‌اش در قتل آلفرد به خطر افتاد، اما سوگند و هدیه‌ای بزرگ توانست لطف شاه جدید را برای گودوین تضمین کند. مرگ هارتاکنوت در سال ۱۰۴۲ احتمالاً گودوین را در نقشی به عنوان پادشاه‌ساز قرار داد که به تضمین تخت سلطنت انگلستان برای ادوارد خردورز کمک کرد. در سال ۱۰۴۵، گودوین به اوج قدرت خود رسید هنگامی که شاه جدید با دختر گودوین، ادیت، ازدواج کرد.

گودوین و گیتا صاحب چندین فرزند شدند - شش پسر: سوئن، هارولد، تستیگ، گیرث، لیوفوین و وولفنوت (به همان ترتیب)؛ و سه دختر: ادیت وسکس (که در ابتدا گیتا نام داشت اما هنگام ازدواج با شاه ادوارد خردورز به الدگیث یا ادیت تغییر نام داد)، گانهیلد و الفگیفو. تاریخ تولد فرزندان نامعلوم است. هارولد در سال ۱۰۴۵ حدود ۲۵ سال سن داشت، که سال تولد او را در حدود سال ۱۰۲۰ نشان می‌دهد.

منطقه بوشام در ساحل جنوبی انگلستان، در اصل از اسقف اعظم کانتربری به عنوان اقامتگاه خانوادگی توسط ارل گودوین به‌دست آمده بود، و به هارولد به ارث رسید. فرشینه بایو دارای دو تصویر از اقامتگاه خانوادگی هارولد است. منطقه بوشام تنها یکی از چهار مکانی در انگلستان است که روی فرشینه نام برده شده است.

اشراف‌زاده قدرتمند

ادیت در ۲۳ ژانویه ۱۰۴۵ با ادوارد ازدواج کرد و در همان زمان، هارولد به مقام ارل ایست آنگلیا رسید. هارولد در حالی که به عنوان شاهد در وصیت‌نامه‌ای که ممکن است مربوط به سال ۱۰۴۴ باشد ظاهر می‌شود، «ارل» خوانده می‌شود؛ اما تا سال ۱۰۴۵، هارولد به‌طور منظم به عنوان یک ارل در اسناد ظاهر می‌شود. یکی از دلایل انتصاب او به ایست آنگلیا ممکن است نیاز به دفاع در برابر تهدید شاه ماگنوس خوب از نروژ بوده باشد. این احتمال وجود دارد که هارولد برخی از کشتی‌های ارل‌نشین خود را که در سال ۱۰۴۵ برای مقابله با ماگنوس به ساندویچ اعزام شده بودند، رهبری کرده باشد. سوئن، برادر بزرگ‌تر هارولد، در سال ۱۰۴۳ به عنوان ارل منصوب شده بود. همچنین در حدود زمانی بود که هارولد به عنوان ارل منصوب شد که رابطه خود را با ادیت منصف آغاز کرد، کسی که به نظر می‌رسد وارث اراضی در کمبریج‌شر، سافولک و اسکس، یعنی اراضی واقع در ارل‌نشین جدید هارولد، بوده است. این رابطه شکلی از ازدواج بود که توسط کلیسا متبرک یا تایید نشده بود، که به عنوان «مور دانیکو»، یا «به شیوه دانمارکی» شناخته می‌شد و در آن زمان توسط بیشتر افراد غیرروحانی در انگلستان پذیرفته شده بود. هر فرزندی از چنین پیوندی مشروع تلقی می‌شد. هارولد احتمالاً تا حدی برای تضمین پشتیبانی در ارل‌نشین جدید خود وارد این رابطه شد.

سوئن، برادر بزرگ‌تر هارولد، در سال ۱۰۴۷ پس از ربودن صومعه‌بانوی لئومینستر تبعید شد. اراضی سوئن بین هارولد و یک پسرعمو به نام بیورن تقسیم شد. در سال ۱۰۴۹، هارولد فرماندهی یک یا چند کشتی را بر عهده داشت که با ناوگانی برای کمک به هنری سوم، امپراتور مقدس روم در برابر بالدوین پنجم، کنت فلاندرز، که علیه هنری شوریده بود، اعزام شدند. در جریان این کارزار، سوئن به انگلستان بازگشت و تلاش کرد عفو پادشاه را تضمین کند، اما هارولد و بیورن از بازگرداندن هر یک از اراضی خود خودداری کردند، و سوئن پس از ترک دربار سلطنتی، بیورن را به گروگان گرفت و بعداً او را کشت.

در سال ۱۰۵۱، ادوارد دشمن خاندان گودوین را به عنوان اسقف اعظم کانتربری منصوب کرد و به زودی پس از آن آنها را به تبعید راند، اما آنها ارتشی را فراهم آوردند که پادشاه را مجبور کرد یک سال بعد آنها را به موقعیت‌هایشان بازگرداند. ارل گودوین در سال ۱۰۵۳ درگذشت و هارولد به عنوان ارل وسکس جانشین او شد، که او را پس از پادشاه به قدرتمندترین چهره غیرروحانی در انگلستان تبدیل کرد.

در سال ۱۰۵۵، هارولد ولزی‌ها را که شهر هرفورد را به آتش کشیده بودند، عقب راند. هارولد همچنین در سال ۱۰۵۸ به مقام ارل هرفورد رسید، و جایگزین پدر فقید خود به عنوان کانون مخالفت با افزایش نفوذ نرماندی در انگلستان تحت سلطنت احیاءشده (۱۰۴۲–۱۰۶۶) ادوارد خردورز شد، کسی که بیش از ۲۵ سال را در تبعید در نورماندی گذرانده بود. او مجموعه‌ای از کارزارهای موفقیت‌آمیز (۱۰۶۳–۱۰۶۲) را علیه گروفید اپ لیولین از گویند، پادشاه ولز، رهبری کرد. این درگیری با شکست و مرگ گروفید در سال ۱۰۶۳ به پایان رسید.

در شمال فرانسه

HAROLD SACRAMENTUM FECIT VVILLELMO DUCI («هارولد به دوک ویلیام سوگند یاد کرد»): فرشینه بایو هارولد را در حال لمس دو مذبح در بایو در حالی که دوک تماشا می‌کند، نشان می‌دهد.

در سال ۱۰۶۴، هارولد ظاهراً در پونتیو دچار کشتی‌شکستگی شد. گمانه‌زنی‌های زیادی درباره این سفر وجود دارد. قدیمی‌ترین وقایع‌نگاران نرماندیِ پس از فتح بیان می‌کنند که شاه ادوارد پیش‌تر روبر ژومیه، اسقف اعظم کانتربری، را فرستاده بود تا خویشاوند مادری ادوارد، یعنی دوک ویلیام دوم نرماندی را به عنوان ولیعهد خود منصوب کند، و اینکه در این تاریخِ بعدی، هارولد فرستاده شد تا سوگند وفاداری یاد کند. محققان در مورد اعتبار این داستان اختلاف نظر دارند. حداقل به نظر می‌رسد ویلیام معتقد بوده است که جانشینی به او پیشنهاد شده است، اما برخی از اقدامات ادوارد با ساختن چنین وعده‌ای سازگار نیست، مانند تلاش‌های او برای بازگرداندن برادرزاده‌اش ادوارد تبعیدی، پسر شاه ادموند آیرنساید، از مجارستان در سال ۱۰۵۷.

وقایع‌نگاران بعدی نرماندی توضیحات جایگزینی برای سفر هارولد پیشنهاد می‌کنند: اینکه او به دنبال آزادی اعضای خانواده‌اش بوده است که از زمان تبعید گودوین در سال ۱۰۵۱ به گروگان نگه داشته شده بودند، یا حتی اینکه او صرفاً در امتداد ساحل انگلستان در یک سفر شکار و ماهیگیری سفر می‌کرده و توسط یک طوفان غیرمنتظره به آن سوی کانال مانش رانده شده است. توافق عمومی وجود دارد که او از بوشام حرکت کرد و از مسیر منحرف شد و در پونتیو پیاده شد. او توسط کنت گای اول پونتیو دستگیر شد و سپس به عنوان گروگان به قلعه کنت در بورن، ۲۴٫۵ کیلومتر (۱۵ ^۱⁄_۴ مایل) در بالای رود کانش از دهانه آن در جایی که اکنون لو توکه است، برده شد. ویلیام به زودی پس از آن رسید و به گای دستور داد هارولد را به او تحویل دهد.

سپس هارولد ظاهراً ویلیام را در نبرد علیه دشمن ویلیام، یعنی کونان دوم، دوک بریتانی همراهی کرد. هنگام عبور به بریتانی از کنار صومعه استحکامات‌یافته مون سن-میشل، ثبت شده است که هارولد دو تن از سربازان ویلیام را از شن روان نجات داده است. آنها کونان را از قلعه دول تا رن، و سرانجام تا دینان تعقیب کردند، جایی که او کلیدهای دژ را با نوک نیزه تسلیم کرد. ویلیام به هارولد سلاح و جنگ‌افزار اهدا کرد و او را به مقام شوالیه درآورد. فرشینه بایو و دیگر منابع نرماندی بیان می‌کنند که هارولد سپس بر روی اعسار مقدس سوگندی یاد کرد تا از ادعای ویلیام برای تاج‌وتخت انگلستان پشتیبانی کند. پس از مرگ ادوارد، نرماندی‌ها سریعاً ادعا کردند که هارولد با پذیرش تاج انگلستان، این سوگند ادعایی را شکسته است.

وقایع‌نگار اوردریک ویتالیس درباره هارولد نوشت که او «با جثه و نیروی بدنی بزرگ، آداب صیقل‌یافته، استواری ذهن و تسلط بر کلمات، با ذهنی آماده و مجموعه‌ای از ویژگی‌های برجسته متمایز بود. اما چه سودی داشت این همه هدایای ارزشمند، زمانی که حسن نیت، که بنیاد همه فضایل است، وجود نداشت؟»

به دلیل دو برابر شدن مالیات توسط تستیگ در سال ۱۰۶۵ که تهدید می‌کرد انگلستان را به جنگ داخلی بکشاند، هارولد از شورشیان نورثامبریا علیه برادرش پشتیبانی کرد، و مورکار را جایگزین او ساخت. این امر منجر به اتحاد ازدواج هارولد با ارل‌های شمالی شد اما خانواده خودش را به شکلی مرگبار دچار دودستگی کرد، و تستیگ را به سمت اتحاد با شاه هارالد هاردرادا («حاکم خشن») از نروژ سوق داد.

دوران سلطنت

HIC RESIDET HAROLD REX ANGLORUM. STIGANT ARCHIEP[ISCOPU]S. «در اینجا هارولد شاه انگلیسیان می‌نشیند. اسقف اعظم استیگاند». صحنه بلافاصله پس از تاج‌گذاری هارولد توسط (طبق سنت نرماندی) اسقف اعظم کانتربری استیگاند (متوفای ۱۰۷۲). جزئیاتی از فرشینه بایو.

در اواخر سال ۱۰۶۵، شاه ادوارد خردورز بدون مشخص کردن ترجیح خود برای جانشینی، به کما رفت. او در ۵ ژانویه ۱۰۶۶، بر اساس ویتا ادواردی رجیس درگذشت، اما پیش از آن به طور خلاصه به هوش آمد و بیوه و پادشاهی خود را به «حفاظت» هارولد سپرد. هدف از این مسئولیت مبهم باقی می‌ماند، همانند فرشینه بایو، که به سادگی ادوارد را نشان می‌دهد که به مردی اشاره می‌کند که تصور می‌شود نماینده هارولد است. هنگامی که ویتان روز بعد تشکیل جلسه داد، آنها هارولد را برای جانشینی انتخاب کردند، و تاج‌گذاری او در ۶ ژانویه دنبال شد، که به احتمال زیاد در کلیسا وست‌مینستر برگزار شد، هرچند شواهد محدود اما متقاعدکننده‌ای از آن زمان برای تأیید این موضوع باقی مانده است، به شکل به تصویر کشیده شدن آن در فرشینه بایو (نشان داده شده در بالا سمت چپ). اگرچه منابع بعدی نرماندی به ناگهانی بودن این تاج‌گذاری اشاره می‌کنند، دلیل آن ممکن است این بوده باشد که تمام اشراف سرزمین برای جشن خاج‌شویان در وست‌مینستر حضور داشتند، و نه به خاطر هیچ‌گونه غصب تخت سلطنت از سوی هارولد.

در اوایل ژانویه ۱۰۶۶، با شنیدن خبر تاج‌گذاری هارولد، ویلیام برنامه‌هایی را برای تهاجم به انگلستان آغاز کرد و تقریباً ۷۰۰ کشتی جنگی و ترابری را در دیو-سور-مر در ساحل نرماندی ساخت. در ابتدا، ویلیام برای جلب پشتیبانی از آرمان خود تلاش کرد؛ با این حال، پس از ادعای اینکه هارولد سوگندی را که روی اعسار مقدس یاد شده بود شکسته است، پاپ الکساندر دوم رسماً ویلیام را به عنوان وارث برحق تاج‌وتخت انگلستان اعلام کرد و اشراف به سوی آرمان او هجوم آوردند. در آماده‌سازی برای تهاجم، هارولد نیروهای خود را در جزیره وایت گرد آورد، اما ناوگان تهاجمی تقریباً به مدت هفت ماه در بندر باقی ماند، احتمالاً به دلیل بادهای نامساعد. در ۸ سپتامبر، با تمام شدن آذوقه، هارولد ارتش خود را منحل کرد و به لندن بازگشت. در همان روز، نیروی تهاجمی هارالد هاردرادا، همراه با تستیگ، در دهانه تاین پیاده شد.

سکه‌ای از شاه هارولد گودوینسون

نیروهای مهاجم هاردرادا و تستیگ، ارل‌های انگلیسی ادوین مرسیا و مورکار نورثامبریا را در نبرد فولفورد در نزدیکی یورک در ۲۰ سپتامبر ۱۰۶۶ شکست دادند. هارولد ارتش خود را در یک راهپیمایی اجباری از لندن به سمت شمال هدایت کرد، ظرف چهار روز به یورک‌شر رسید، و هاردرادا را غافلگیر کرد. در ۲۵ سپتامبر، در نبرد استمفورد بریج، هارولد هاردرادا و تستیگ را که هر دو کشته شدند، شکست داد.

بر اساس نوشته‌های اسنوری استورلوسون، در داستانی که توسط ادوارد فریمن به عنوان «افسانه خالص» توصیف شده است، پیش از نبرد مردی به تنهایی به سمت هارالد هاردرادا و تستیگ سوارکاری کرد. او نامی نگفت، اما با تستیگ سخن گفت و بازگشت ارل‌نشین او را پیشنهاد داد اگر او علیه هاردرادا برگردد. تستیگ پرسید برادرش هارولد حاضر است چه چیزی به خاطر زحمت هاردرادا به او بدهد. سوارکار پاسخ داد: «هفت پا از زمین انگلیسی، از آن رو که او از دیگر مردان بلندتر است.» سپس او به سوی لشکرگاه انگلیسیان بازگشت. هاردرادا تحت تأثیر دلیری سوارکار قرار گرفت، و از تستیگ پرسید او کیست. تستیگ پاسخ داد که سوارکار شخص هارولد گودوینسون است.

نبرد هیستینگز

مقالهٔ اصلی: نبرد هیستینگز

گیرث و مرگ برادرش در نبرد هیستینگز، صحنه ۵۲ از فرشینه بایو.
HIC CECIDERUNT LEVVINE ET GYRÐ FRATRES HAROLDI REGIS
(در اینجا لیوفوین و گیرث، برادران شاه هارولد، جان باخته‌اند)

در ۱۲ سپتامبر ۱۰۶۶، ناوگان ویلیام از نرماندی به دریا زد. چندین کشتی در طوفان‌ها غرق شدند، که ناوگان را مجبور کرد در سن-ولری-سور-سوم پناه بگیرد و منتظر تغییر جهت باد بماند. در ۲۷ سپتامبر، ناوگان نرماندی به سوی انگلستان بادبان کشید، و روز بعد در پاونسی در ساحل ایست ساسکس رسید. ارتش هارولد ۲۴۰ مایل (۳۹۰ کیلومتر) راهپیمایی کرد تا جلوی ویلیام را بگیرد، کسی که احتمالاً ۷۰۰۰ مرد را در ساسکس، واقع در جنوب انگلستان پیاده کرده بود. هارولد ارتش خود را در خاکریزهای دست‌ساز فوری در نزدیکی هیستینگز مستقر کرد. دو ارتش در نبرد هیستینگز، در تپه سنلاک (در نزدیکی شهر کنونی بیت) در نزدیکی هیستینگز در ۱۴ اکتبر با یکدیگر درگیر شدند، جایی که پس از ۹ ساعت نبرد سخت، هارولد کشته شد و نیروهایش شکست خوردند. برادرانش گیرث و لیوفوین نیز در این نبرد کشته شدند.

مرگ

باور به اینکه هارولد بر اثر اصابت تیری به چشمش کشته شده است، موضوع بحث‌های علمی فراوانی است. روایتی نرماندی از نبرد، به نام کارمن ده هاستینگائه پرولیو («سرود نبرد هیستینگز»)، که گفته می‌شود اندکی پس از نبرد توسط گای، اسقف آمیان نوشته شده است، می‌گوید که هارولد با نیزه هدف قرار گرفت و بدن او توسط چهار شوالیه، که احتمالاً شامل دوک ویلیام نیز می‌شد، قطه‌قطعه شد. تاریخ‌نگارهای آنگلو-نرماندی سده دوازدهم، مانند ویلیام مالمزبری در کتاب گستا رجوم آنگلوروم و هنری هانتینگدون در کتاب هیستوریا آنگلوروم، روایت می‌کنند که هارولد بر اثر زخم تیر به سرش جان باخت. یک منبع پیشین‌تر، اثر آماتوس مونته‌کاسینو به نام لیستوآیر دو لی نورمان («تاریخ نورمان‌ها»)، که تنها بیست سال پس از نبرد هیستینگز نوشته شده است، گزارشی از اصابت تیر به چشم هارولد در خود دارد، اما این ممکن است الحاقیه‌ای از اواخر سده چهاردهم باشد. منابع مربوط به چگونگی مرگ هارولد متناقض هستند، از این رو مورخان مدرن نتوانسته‌اند بدون یافتن چیزی که هر فرضیه‌ای را به خطر بیندازد، داستانی قطعی ارائه دهند.

مرگ هارولد به تصویر کشیده شده در فرشینه بایو، منعکس‌کننده این سنت که هارولد با تیری در چشم کشته شد. توضیح بالا بیان می‌کند: [Hic] Harold Rex interfectus est، «[اینجا] شاه هارولد کشته شده است».

در پنلی از فرشینه بایو با کتیبه «Hic Harold Rex Interfectus Est» («اینجا شاه هارولد کشته شد») شخصیتی که در زیر کتیبه ایستاده است در حال حاضر در حال گرفتن تیری نشان داده می‌شود که به چشمش اصابت کرده است. با این حال، این ممکن است تغییراتی از اواخر سده هجدهم یا اوایل سده نوزدهم در فرشینه باشد. برخی از مورخان این پرسش را مطرح کرده‌اند که آیا این مرد قرار است هارولد باشد یا اینکه این پنل دو نمونه از هارولد را در توالی مرگ او نشان می‌دهد: شخصیتی که در سمت چپ شخصیت مرکزی ایستاده است که معمولاً تصور می‌شود هارولد است، و سپس در سمت راست به صورت درازکش، تقریباً به پشت، در حال مثله شدن در زیر سم‌های اسب قرار دارد. حکاکی‌های ساخته‌شده از فرشینه در دهه ۱۷۳۰ شخصیت ایستاده را با اشیاء متفاوتی نشان می‌دهند. طرح بنوآ در سال ۱۷۲۹ تنها یک خط نقطه‌چین را نشان می‌دهد که علائم دوخت را نشان می‌دهد که از تیر نشان‌داده‌شده فعلی طولانی‌تر است و بدون هیچ نشانه‌ای از پردار بودن تیر است، در حالی که تمام تیرهای دیگر در فرشینه پردار هستند. حکاکی برنارد دو مونفوکون در سال ۱۷۳۰ دارای یک خط پیوسته شبیه به نیزه‌ای است که از بالا نگه داشته شده است و با نحوه قرارگیری شخصیت ایستاده که در حال حاضر با تیری در چشم به تصویر کشیده شده است مطابقت دارد؛ در حالی که علائم دوخت برای جایی که ممکن است چنین نیزه‌ای برداشته شده باشد را می‌توان در فرشینه مشاهده کرد. در سال ۱۸۱۶، چارلز استوتارد از سوی انجمن عتیقه‌شناسان لندن مأموریت یافت تا رونوشتی از فرشینه بایو تهیه کند. او بخش‌های آسیب‌دیده یا مفقودشده قبلی اثر را با تصاویر فرضی خود در بازتولید خود گنجاند. این زمانی است که تیر برای اولین بار ظاهر می‌شود. اثر استوتارد اولین سابقه فرشینه بایو پس از آسیب دیدن آن در طول انقلاب فرانسه و پیش از انجام تعمیرات در سده نوزدهم است. پیشنهاد شده است که شخصیت درازکش زمانی تیری داشته است که توسط مرمت‌کاران بیش از حد مشتاق سده نوزدهم اضافه شده بود و بعداً از دوخت خارج شد. بسیاری بر این باورند که شخصیتی که تیری در چشم دارد هارولد است زیرا نام «هارولد» در بالای او قرار دارد. این موضوع با بررسی نمونه‌های دیگری از فرشینه که در آن مرکز بصری یک صحنه، نه محل کتیبه، افراد نام‌برده را شناسایی می‌کند، مورد مناقشه قرار گرفته است. پیشنهاد دیگری این است که هر دو روایت دقیق هستند، و هارولد ابتدا آسیب چشم و سپس مثله شدن را متحمل شده است، و فرشینه هر دو را به ترتیب به تصویر می‌کشد.

خاک‌سپاری

مکانی که گزارش شده هارولد در آنجا درگذشت، که به محل صومعه باتل در ایست ساسکس تبدیل شد

روایت وقایع‌نگار معاصر ویلیام پواتیه بیان می‌کند که جسد هارولد برای خاک‌سپاری به ویلیام مالت داده شد:

دو برادر پادشاه در نزدیکی او پیدا شدند و خود هارولد، که از تمام نشان‌های افتخار برهنه شده بود، با صورتش شناخته نمی‌شد بلکه تنها با نشانه‌های خاصی بر روی بدن‌اش قابل شناسایی بود. جسد او به اردوگاه دوک آورده شد، و ویلیام آن را برای خاک‌سپاری به ویلیام، ملقب به مالت، سپرد، و نه به مادر هارولد، که وزن بدن پسر محبوبش را به عنوان طلا پیشنهاد کرد. زیرا دوک ناپسند می‌دانست که برای چنین کالایی پول دریافت کند، و به همان اندازه اشتباه می‌دانست که هارولد همان‌طور که مادرش می‌خواست به خاک سپرده شود، زیرا مردان زیادی به خاطر حریص بودن او بدون گور افتاده بودند. آنها به شوخی گفتند کسی که با این اشتیاق بی‌حساب ساحل را محافظت کرده بود باید در کنار دریا به خاک سپرده شود.

— ویلیام پواتیه، گستا گیلمی دوم دوک نرمانوروم، William of Poitiers 1953‌ p. 229

کلیسای بوشام در وست ساسکس: سه طبقه پایین برج پیش از فتح است، طبقه بالا نرماندی است

منبع دیگری بیان می‌کند که همسر هارولد، ادیت منصف، برای شناسایی جسد فرا خوانده شد، کاری که او با برخی نشانه‌های خصوصی که فقط برای او شناخته شده بود انجام داد. پیوند قوی هارولد با بوشام، زادگاهش، و کشف یک تابوت آنگلو-ساکسون در سال ۱۹۵۴ در کلیسای آنجا، برخی را بر آن داشته است تا آن را به عنوان محل خاک‌سپاری شاه هارولد پیشنهاد کنند. درخواست برای بیرون آوردن جنازه از یک گور در کلیسای بوشام توسط اسقف‌نشین چیچستر در دسامبر ۲۰۰۳ رد شد، زیرا صدر اعظم حکم کرده بود که شانس تعیین هویت جسد به عنوان هارولد بسیار اندک است تا توجیهی برای بر هم زدن یک محل دفن باشد. بیرون آوردن جنازه در سال ۱۹۵۴ بقایای مردی را در یک تابوت آشکار کرده بود. «[این] از سنگ هرشام ساخته شده بود، با مهارت به اتمام رسیده بود، و حاوی استخوان‌های ران و لگن مردی قدرتمند با قد حدود ۵ فوت و ۶ اینچ، با سن بالای ۶۰ سال}}</ref> و با آثار آرتریت بود.» پیشنهاد شد که محتویات تابوت در تاریخ بسیار زودتری باز شده و تخریب شده بود، زیرا جمجمه گم شده بود و استخوان‌های باقی‌مانده به گونه‌ای آسیب دیده بودند که با تجزیه جسد پس از مرگ سازگار نبود. توصیف بقایا بی‌شباهت به سرنوشت پادشاه نیست، که در کتاب کارمن ده هاستینگائه پرولیو ثبت شده است، که می‌گوید هارولد در کنار دریا به خاک سپرده شد. موقعیت مقبره، در کلیسای بوشام، نیز با توصیف ویلیام پواتیه سازگار است زیرا فاصله بسیار کمی از بندر چیچستر دارد و در دیدرس کانال مانش است. افس‌هایی از بدن هارولد وجود داشت که سال‌ها بعد در کلیسای صومعه والتام در اسکس، که او در سال ۱۰۶۰ آن را دوباره تأسیس کرده بود، تشییع جنازه مناسبی دریافت کرد.

میراث

همچنین ببینید: Cultural depictions of Harold Godwinson

چندین داستان، از جمله ویتا هارولدی، نشان می‌دادند که هارولد در هیستینگز نمرده است، بلکه به جای آن از انگلستان فرار کرده است یا اینکه بعداً زندگی خود را به عنوان یک زاهد در چستر یا کانتربری به پایان رسانده است.

اولف، پسر هارولد، به همراه مورکار و دو تن دیگر، هنگامی که شاه ویلیام در حال مرگ در سال ۱۰۸۷ بود، از زندان آزاد شدند. اولف خود را با روبر کورطوز همراه کرد، کسی که او را به مقام شوالیه درآورد، و سپس از تاریخ ناپدید شد. دو تن دیگر از پسران هارولد، گودوین و ادموند، در سال‌های ۱۰۶۸ و ۱۰۶۹ با کمک دیرمیت مک مائل نا مبو (پادشاه عالی ایرلند) به انگلستان حمله کردند اما در سال ۱۰۶۹ در نبرد نورتهام در دوون شکست خوردند. در سال ۱۰۶۸، دیرمیت پرچم جنگ هارولد را به پادشاه ایرلندی دیگری تقدیم کرد.

روابط، ازدواج‌ها و فرزندان

[[پرونده:Harold Godwinson 02.jpg|بندانگشتی|نسخه‌ای از تاج‌گذاری هارولد در سده سیزدهم، برگرفته از کتاب ناشناسی به نام «زندگی شاه ادوارد خردورز» در کتابخانه دانشگاه کمبریج]

هارولد در یک ازدواج به شیوه دانمارکی انگلیسی‌های پاگان چندهمسری بودند. هنگامی که انگلیسی‌ها مسیحی شدند، اگرچه بر اساس قانون کلیسا صیغه به طور قانونی تایید نمی‌شد، اما تا حد زیادی با رسم شناخته می‌شد. ازدواج ادیت به عنوان «مور دانیکو» (به شیوه دانمارکی) توصیف شد که به معنای متبرک نشده توسط کلیسا است.}}</ref> با ادیت منصف به مدت تقریباً بیست سال بود و حداقل پنج فرزند با او داشت.

روایتی وجود دارد که ادیت منصف بدن تکه‌تکه شده همسرش هارولد گودوینسون را به کلیسای صومعه والتام هال کراس برد تا به خاک سپرده شود. مشخص نیست چه بر سر او پس از سال ۱۰۶۶ آمده است. همچنین، پس از شکست آنها در نبرد نورتهام، سرنوشت پسران نامشخص است اگرچه برخی از منابع بعدی پیشنهاد می‌کنند که آنها با مادربزرگ، خاله و خواهر خود در دربار دانمارک پناه گرفتند.

هارولد دوم گودوینسون به تصویر کشیده شده در شجره‌نامه پادشاهان در سده چهاردهم.

در حدود ژانویه ۱۰۶۶، هارولد با الدگیث، دختر ارل الفگار، و بیوه شاهزاده ولزی گروفید اپ لیولین ازدواج کرد. پس از مرگ همسرش در نبرد هیستینگز، الدگیث باردار توسط برادرانش، ارل‌های شمالی ادوین مرسیا و مورکار نورثامبریا از لندن جمع‌آوری شده بود و برای امنیت به چستر برده شد. مشخص نیست پس از آن چه بر سر او آمده است.

برخی از مورخان پیشنهاد کرده‌اند که پیوند هارولد و الدگیث بدون فرزند بوده است، دیگران دو فرزند را به الدگیث نسبت می‌دهند، به نام‌های هارولد و ولف/اولف. به دلیل گاه‌شماری، احتمال دارد که پسران دوقلو بوده و پس از مرگ پدرشان به دنیا آمده باشند. احتمال دیگر این است که اولف پسر ادیت منصف بوده است.

بر اساس نوشته‌های اوردریک ویتالیس، هارولد زمانی با ادلایزا، دختری از ویلیام فاتح نامزد بود؛ اگر چنین باشد، نامزدی هرگز به ازدواج منجر نشد.

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Harold Godwinson». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۵ نوامبر ۲۰۱۰.