لوئی هشتم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
لوئی هشتم
Coronation of Louis VIII and Blanche of Castille 1223.jpg
ریزنگاری از تاجگذاری لوئی هشتم در کنار همسرش بلانش کاستیا
پادشاه فرانسه(دیگر)
سلطنت۱۴ ژوئیه ۱۲۲۳ - ۸ نوامبر ۱۲۲۶
فرانسه۶ اوت ۱۲۲۳، کلیسای جامع رنس
پیشینفیلیپ دوم
جانشینلوئی نهم
پادشاه انگلستان (مورد مناقشه قرار گرفت)
سلطنت۲ ژوئن ۱۲۱۶ - ۲۰ سپتامبر ۱۲۱۷
پیشینجان
جانشینهنری سوم
زاده۵ سپتامبر ۱۱۸۷
پاریس، فرانسه
درگذشته۸ نوامبر ۱۲۲۶ (۳۹ سال)
کاخ مونپنسیه، اورنی
بیماری اسهال خونی
آرامگاه
همسر(ان)بلانش کاستیا
فرزند(ان)لوئی نهم
روبر یکم، کنت آرتوا
آلفونس، کنت پوآتیه
سن ایزابل فرانسوی
شارل یکم، پادشاه ناپولی
خاندانکاپت
پدرفیلیپ دوم
مادرایزابل هاینو

لوئی هشتم دارای لقب شیر (۵ سپتامبر ۱۱۸۷–۸ نوامبر ۱۲۲۶) پادشاه فرانسه از سال ۱۲۲۳ میلادی تا هنگام مرگش در سال ۱۲۲۶ بود. وی پسر فیلیپ دوم و از دودمان کاپت بود.

ادعای تاج و تخت انگلستان[ویرایش]

لوئی هشتم، تا پیش از پادشاهی فرانسه، مدعی تاج و تخت انگلستان بود. اما لشکر وی در چند نبرد مهم از جمله در نبرد لینکلن در مه ۱۲۱۷ میلادی، از زمین‌داران بزرگ حامی هنری سوم شکست خورد.[۱] در نهایت از ادعای اولیه خود دست کشید.

زندگی[ویرایش]

لوئی هشتم در ۱۴ ژوئیه ۱۲۲۳ به جای پدر بر تخت نشست. پس از تاجگذاری به جنگ بزرگان شهر آنژو رفت و پواتیه و سنتونژ را از آنان بازپس گرفت. او در راستای سیاست‌های پدرش یهودیان را زیر فشار گذاشت و در این راه با بارونهای جنوب فرانسه که از یهودیان پشتیبانی می‌کردند به جنگ پرداخت.

لوئی هشتم مصمم بود که در هر رشته، کار پدر را دنبال کند. چنان‌که از ۱۲۲۴ جنگ با خاندان پلانتاژنه را از سر گرفته، لا روشل را تصرف کرد و تسخیر پوآتو و سنتونژه را خاتمه بخشید و حتی به گوین هم دست انداخت و چندی بعد (۱۲۲۶) به دعوت پاپ و آموری دومونفر با مرتدین آلپی درافتاده به تدمیر تمام لانگداک پرداخت و مأمور خود را در بوکر و کارکاسن نشانید چنان‌که املاک سلطنتی خاندان کاپه یکسره تا دریای مغرب و جبال پیرنه رسید.[۲]

لوئی هشتم سرانجام به بیماری اسهال خونی در کاخ ییلاقی خود در مونپنسیه در اورنی درگذشت و در سن‌دنی به خاک سپرده شد. پس از وی پسرش لوئی نهم به پادشاهی رسید.

منابع[ویرایش]

  1. چرا «منشور کبیر» بعد از ۸۰۰ سال همچنان مهم است؟، بی‌بی‌سی فارسی
  2. تاریخ آلبر ماله، تاریخ قرون وسطی تا جنگ صد ساله (جلد چهارم)، مترجم عبدالحسین هژیر.