ابروتیدین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ابروتیدین
سامانه‌شناسی نام (آیوپاک)
N-(4-bromophenyl)sulfonyl-N'-[2-[[2-(diaminomethylideneamino)-1,3-thiazol-4-yl]methylsulfanyl]ethyl]methanimidamide
داده‌های بالینی
رده بارداری ?
تجویز Oral
شناسه
شماره سی‌ای‌اس 100981-43-9 ✔Y
کد ATC ?
پاب‌کم CID 65869
کم‌اسپایدر 59279 N
UNII TMZ3IBW2OW ✔Y
داده‌های شیمی
فرمول C14H17BrN6O2S۳ 
وزن مولکولی 477.42 g/mol
SMILES eMolecules & PubChem
 N(what is this?)  (verify)

ابروتیدین (انگلیسی: Ebrotidine) یک آنتاگونیست گیرنده H2 است که از آسیب مخاطی معده در برابر اتانول, آسپیرین و استرس جلوگیری می‌کند. ویژگی‌های ضدترشحی ابروتیدین مشابه رانیتیدین و حدود ده برابر سایمیتیدین است. این دارو با مهار آنزیم اوره آز و نیز مهار فعالیت‌های موکولیتیک و پروتئولیتیک هلیکوباکتر پیلوری, علیه این باکتری عمل می‌کند. این دارو اثر برخی آنتی بیوتیک‌ها را تقویت می‌کند. روشن شده است که اثر ابروتیدین در درمان زخم‌های معده و دوازدهه و نیز ازوفاژیت ناشی از برگشت اسید معده به مری، مشابه رانیتیدین است، ولی در افراد سیگاری اثر آن در بهبود زخم بسیار بهتر است.

منابع[ویرایش]