آدری هپبورن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از آدری هپبرن)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
آدری هپبورن
Audrey Hepburn Mel Ferrer Mayerling 1957.jpg
هپبورن و همسر سابقش مل فرر در سال ۱۹۵۷
نام اصلی آدری کاتلین راستن
تولد ۴ مهٔ ۱۹۲۹
بروکسل، بلژیک
والدین اللا فان هیمسترا
جان هپبرون رستن
مرگ ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۹۳ (۶۳ سال)
تولوشنا، وو، سوئیس
سرطان آپاندیس
مدفن تولوشنا، سوئیس
ملیت بریتانیایی
پیشه هنرپیشه، فعال بشردوستانه
سال‌های فعالیت ۱۹۴۹–۱۹۸۹
همسر(ها) مل فرر (۱۹۶۸–۱۹۵۴)
آندره دوتی (۱۹۸۲–۱۹۶۹)
فرزندان شان فرر
لوکا دوتی
وبگاه رسمی www.audreyhepburn.com
صفحه در وبگاه IMDb
امضا Audrey Hepburn signature.svg

آدری هِپبورن (انگلیسی: Audrey Hepburn، زاده ۴ مه ۱۹۲۹ – درگذشته ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳) هنرپیشه، مدل، رقصنده و بشردوست بریتانیایی هلندی‌تبار متولد بلژیک بود. از او به عنوان «آخرین معصوم سینما» یاد می‌شود.

وی با فیلم‌هایی چون «بانوی زیبای من» و «صبحانه در تیفانی» شناخته شده‌است. این هنرپیشه باریک‌اندام و خوش‌پوش، به‌خاطر زیبایی فریبنده، ایفای نقش ماهرانه و در عین حال معصومانه‌اش در فیلم‌ها و اقدامات بشردوستانه‌اش برای کودکان نیازمند، شهرت داشت. هپبورن همچنین چهار بار نامزد جایزه اسکار شد و در سال ۱۹۵۳ موفق به بردن جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن برای بازی در فیلم تعطیلات رومی شد.[۱]

ابتدای زندگی[ویرایش]

آدری هپبورن با نام اصلی آدری کاتلین راستن (به انگلیسی: Audrey Kathleen Ruston) در ۴ مه ۱۹۲۹ در شهر بروکسل پایتخت بلژیک به دنیا آمد. پدرش جوزف ویکتور آنتونی راستن (به انگلیسی: Joseph Victor Anthony Ruston)، بانکدار ثروتمند بریتانیایی و مادرش بارونِس الا فون همسترا (به هلندی: Ella van Heemstra) هلندی بود. او از ازدواج قبلی مادرش دو برادرخوانده نیز داشت. دوران کودکی‌اش را در زمان جنگ جهانی دوم، در هلند سپری کرد. شانزده ساله بود که برای همیشه هلند را ترک کرد و به انگلستان رفت.

زندگی هنری[ویرایش]

استعداد او در دوران مدرسه توسط یک بالرین کشف شد ولی به دلیل جنگ جهانی دوم نتوانست به کار خود ادامه دهد اما این عشق نسبت به باله همیشه در وجود او بود تا بالاخره از همان طریق نیز وارد عالم سینما شد.

به همراه هرکورت ویلیامز در تعطیلات در رم
به همراه ویلیام هولدن در سابرینا
به همراه کری گرانت در معما

استعداد بازیگری آدری هپبورن روی صحنه تئاتر و با نمایش «ژی‌ژی» شکوفا شد. این اثر نویسندهٔ فرانسوی کولت قبلاً در سینما و تئاتر اجرا شده بود، اما در صحنهٔ تئاتر برادوی نیویورک و با بازی هنرمندانهٔ آدری هپبورن بود که سیمای دخترکی ساده‌دل و مهربان به نام ژی‌ژی به‌طور واقعی جان گرفت. وی روزی در لابی یک هتل با چند موزیسین در حال رقص بود که کارگردان تئاتر ژی‌ژی که هنوز به دنبال بازیگر نقش اولش بود او را می‌بیند و با وجود رد درخواست توسط آدری او با اصرار او را وارد نمایش خود می‌کند. این نمایش درآمد و شهرت نسبتاً خوبی برای وی به دنبال داشت.

پس از نقش‌هایی کوتاه در چند فیلم بریتانیایی، توسط ویلیام وایلر برای ایفای نقش «پرنسس آن» انتخاب شد. هپبورن در سال ۱۹۵۳ در اولین فیلم آمریکایی خود به نام تعطیلات رومی به کارگردانی ویلیام وایلر شرکت کرد و در کنار گریگوری پک بازی دلنشین و ماهرانه‌ای ارائه داد که برای او یک جایزه اسکار به ارمغان آورد. تهیه‌کنندگان این فیلم در ابتدا الیزابت تیلور را برای این نقش در نظر داشتند، اما کارگردان این فیلم سخت تحت تأثیر تست‌های صحنه آدری هپبورن قرار گرفت و نقش را به او واگذار کرد. آدری هِپبورن، بخاطر بازی در فیلمِ تعطیلات رومی، موفق به دریافت سه جایزهٔ اسکار، گلدن گلوب و بَفتا شد، تا پیش از وی هیچ بازیگر زنی موفق به دریافت هم‌زمانِ این سه جایزه مهم سینمایی برای یک نقش‌آفرینی نشده‌بود.[۲]

در سال ۱۹۵۴ با بازی در فیلم «سابرینا» به کارگردانی بیلی وایلدر، در کنار دو غول سینمایی، هامفری بوگارت و ویلیام هولدن، بار دیگر درخشید.

آدری هپبورن در سال ۱۹۵۴ با مل فرر ازدواج کرد. این زوج هنری در فیلم «جنگ و صلح»، اقتباسی ادبی از اثری هم‌نام از تولستوی، نیز به‌طور مشترک در صحنه ظاهر شدند. آدری هپبورن در سال ۱۹۵۷ باز هم برای بیلی وایلدر در فیلم عشق در بعدازظهر نقش‌آفرینی کرد. به باور برخی منتقدان، هپبورن در این فیلم‌ها وجه تازه‌ای از اروتیسم را به تماشاگران سینما معرفی کرد.

آدری هپبورن سه ماه از تولد پسرش نگذشته بود که در سال ۱۹۶۱ بازی در فیلم صبحانه در تیفانی به کارگردانی بلیک ادواردز را شروع کرد. شمایلی که هپبورن از یک زن آزاد ساخت، بعدها به عنوان زن دههٔ شصتی شهرت پیدا کرد. هپبورن با این فیلم برای چهارمین بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد. بسیاری از دوستداران فیلم و سینما، چهرهٔ هپبورن را در پیوند با صبحانه در تیفانی در ذهن دارند. این فیلم بر اساس داستانی به همین نام از ترومن کاپوتی ساخته شده‌است.

هپبورن در طول فعالیت‌های هنری خود با هنرپیشگان صاحب‌نامی همکاری داشت، از جمله با کری گرانت در فیلم «معما». این فیلم در سال ۱۹۶۳ به پردهٔ سینماها راه یافت و کارگردانی آن را استنلی دانن برعهده داشت. گرانت پیشتر بازی در مقابل آدری در فیلم‌های تعطیلات در رم و سابرینا را رد کرده بود.

دیدار با رونالد ریگان (۱۹۸۱)

بهترین جلوه این تیپ سینمایی تازه در فیلم موزیکال «بانوی زیبای من» دیده می‌شود که در سال ۱۹۶۴ به کارگردانی جرج کیوکر ساخته شد. این فیلم با فضای رنگین، لحن شاد و آهنگ‌های زیبایش یکی از بهترین موزیکال‌های تاریخ سینما به‌شمار می‌رود. آدری هپبورن با مهارتی خیره‌کننده در نقش دخترکی عامی و فقیر ظاهر می‌شود که به محافل اشرافی راه پیدا می‌کند. آهنگ‌هایی که او در این فیلم خواند، همه جا ورد زبان شد.

«رابین و ماریان» یکی از دو فیلمی است که در دههٔ ۱۹۷۰ با بازیگری آدری هپبورن ساخته شد. هپبورن در این فیلم که داستانی کم و بیش متفاوت از ماجرای رابین هود را به تصویر می‌کشد، در کنار شان کانری نقش‌آفرینی کرد.

دیگر فعالیت‌ها[ویرایش]

آدری هپبورن از اوایل دهه ۱۹۷۰ که هنوز جوان و پرآوازه بود، هرچه کمتر به کار در سینما و بیشتر به فعالیت‌های نیکوکارانه پرداخت. در ماه مارس سال ۱۹۸۸ سازمان یونسکو آدری هپبورن را به عنوان فرستادهٔ ویژه برای یاری به کودکان فقیر و گرسنه تعیین کرد. او بارها به مناطق بحرانی و قحطی‌زدهٔ آفریقا سفر کرد تا اندکی از رنج محرومان بکاهد.

آدری هپبورن در عرصهٔ مدل مو و به ویژه مد لباس نیز الگوی بسیاری از دختران و زنان بود. درخور توجه آنکه طراحی و دوخت لباس‌های او در فیلم‌ها را همواره ژیوانشی، طراح پرآوازه مد، برعهده داشت. لباسی که هپبورن در ابتدای فیلم صبحانه در تیفانی بر تن دارد، در سال ۲۰۰۶ در حراج کریستی به مبلغ ۶۹۲ هزار دلار به فروش رفت.

از سال ۱۹۸۳ تا پایان زندگی‌اش سفیر یونیسف بود و مدال آزادی ریاست جمهوری را به سبب کمک‌های خیرخواهانه‌اش دریافت کرد.

در سال ۱۹۹۹، بنیاد فیلم آمریکا (American Film Institute)، وی را سومین ستارهٔ بزرگ بازیگران زن در همٔه دوران معرفی کرد.

به همراه مل فرر (۱۹۵۵)
به همراه آندره دوتی

پیتر باگدانویچ فیلمساز شهیر آمریکایی او را آخرین معصوم سینما می‌داند.[۳]

زندگی خصوصی[ویرایش]

آدری هپبورن در ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۴ با مل فرر ازدواج کرد. این ازدواج نزدیک به پانزده سال به طول انجامید. آدری هپبورن و مل فرر در سال ۱۹۶۰ از این ازدواج صاحب فرزندی به نام «شان» شدند. وی در ۵ دسامبر ۱۹۶۸ از مل طلاق گرفت. در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۹ با آندره دوتی ازدواج نمود و در ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۲ از وی جدا شد. وی از ازدواج دوم خویش نیز صاحب یک فرزند پسر به نام «لوکا» (زاده ۱۹۷۰) شد.

درگذشت[ویرایش]

آدری هپبورن در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳ در اثر ابتلاء به بیماری بسیار نادر سرطان آپاندیس در سن ۶۳ سالگی در تولوشنا، وو، سوئیس درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد.

جوایز[ویرایش]

فهرست جوایز آدری هپبورن
جایزه برنده نامزدی‌ها
جایزه اسکار
۱ ۵
جایزه بفتا
۳ ۵
جایزه امی
۱ ۱
جایزه گلدن گلوب
۲ ۱۰
جایزه گرمی
۱ ۱
جایزه انجمن بازیگران فیلم
۱ ۱
جایزه تونی
۱ ۱

در سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰، یکی از بازیگران مطرح نقش اول زن در هالیوود بود و چهار بار نامزد اسکار شد.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

در تریلر تعطیلات در رم
صبحانه در تیفانی
در نمایی از معما
فیلم سال نقش توضیحات منابع
هلندی در هفت جلسه ۱۹۴۸ Stewardess هلندی: Nederlands in Zeven Lessen [۴]
بی بندوبار ۱۹۵۱ Hotel receptionist Uncredited [۴]
داستان همسران جوان ۱۹۵۱ Eve Lester [۵]
خنده در بهشت ۱۹۵۱ Cigarette girl [۶]
تبهکاران لاوندر هیل ۱۹۵۱ Chiquita [۷]
مردم مرموز ۱۹۵۲ Nora Brentano [۸]
کودک مونت کارلو ۱۹۵۲ Linda Farrell
Melissa Farrell (French version)
فرانسوی: Nous irons à Monte Carlo [۹][۱۰]
تعطیلات در رم ۱۹۵۳ Princess Ann [۱۱]
سابرینا ۱۹۵۴ Sabrina Fairchild UK: Sabrina Fair [۱۲][۱۳]
جنگ و صلح ۱۹۵۶ Natasha Rostova [۱۴]
عشق در بعدازظهر ۱۹۵۷ Ariane Chavasse [۱۵]
مضحک‌روی ۱۹۵۷ Jo Stockton [۱۶]
عمارت‌های سبز ۱۹۵۹ Rima [۱۷]
داستان راهبه ۱۹۵۹ Sister Luke [۱۸]
نابخشوده ۱۹۶۰ Rachel Zachary [۱۸]
صبحانه در تیفانی ۱۹۶۱ Holly Golightly [۱۸]
ساعت بچه‌ها ۱۹۶۱ Karen Wright [۱۸]
معما ۱۹۶۳ Regina Lampert [۱۹]
پاریس در تب و تاب ۱۹۶۴ Gabrielle Simpson [۲۰]
بانوی زیبای من ۱۹۶۴ Eliza Doolittle [۱۸]
چگونه یک میلیون بدزدیم ۱۹۶۶ Nicole Bonnet [۱۸]
دو همسفر ۱۹۶۷ Joanna Wallace [۲۱]
تا تاریکی صبر کن ۱۹۶۷ Susy Hendrix [۲۲]
رابین و ماریان ۱۹۷۶ Maid Marian [۲۳]
وراثت ۱۹۷۹ Elizabeth Roffe [۲۴]
آنها همه می‌خندیدند ۱۹۸۱ Angela Niotes [۲۵]
همیشه ۱۹۸۹ Hap [۲۶]

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Audrey Hepburn. (2009). In Encyclopædia Britannica. Retrieved April 23, 2009, from Encyclopædia Britannica Online: http://www.britannica.com/EBchecked/topic/262298/Audrey-Hepburn
  2. "Audrey Hepburn: Behind the sparkle of rhinestones, a diamond's glow". TIME. 7 September 1953. Archived from the original on 12 May 2009. Retrieved 28 May 2009.
  3. سومین پست «کافه سینما» به مناسبت هشتاد و پنجمین سالگرد تولد آدری هپبورن، (کافه سینما)
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Woodward 2012, p. ۳۸۱.
  5. "Young Wives' Tale (1951)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  6. Woodward 2012, p. ۳۸۲.
  7. Woodward 2012, pp. ۹۲, ۳۸۲.
  8. "The Secret People (1952)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  9. "Audrey Hepburn". British Film Institute. Archived from the original on 1 December 2014. Retrieved 23 May 2015.
  10. G., O. A. (29 May 1954). "Monte Carlo Baby (1953) At the Palace". The New York Times. Arthur Hays Sulzberger. Retrieved 23 May 2015.
  11. Woodward 2012, pp. ۱۲۴, ۳۸۳.
  12. "Sabrina (1954)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  13. Woodward 2012, p. ۳۸۴.
  14. "War and Peace (1956)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  15. "Love in the Afternoon (1957)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  16. "Funny Face (1957)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  17. Woodward 2012, p. ۳۸۶–۳۸۷.
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ ۱۸٫۲ ۱۸٫۳ ۱۸٫۴ ۱۸٫۵ Gitlin 2008, p. ۱۱۶.
  19. Sherwin, Adam (15 May 2013). "Hollywood Silences Leading Ladies as Speaking Roles for Women Slump". The Independent. Independent Print Limited. Retrieved 23 May 2015.
  20. "Paris When It Sizzles (1964)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  21. "Two for the Road (1967)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  22. "Wait Until Dark (1967)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  23. "Robin and Marian (1976)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  24. "Bloodline (1979)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  25. "They All Laughed (1981)". Turner Classic Movies. Retrieved 23 May 2015.
  26. Woodward 2012, p. ۳۹۰–۳۹۱.


منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Audrey Hepburn». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۸ اوت ۲۰۰۷.
  • مجله دنیای تصویر، شماره ۱۷۳، ویژه نامه تابستان ۱۳۸۶
  • «جاودانه‌های سینما، آدری هپبورن». ماهنامه سینما تئاتر. دریافت‌شده در ۲۹ مهر ۱۳۸۶. پیوند خارجی در |اثر= وجود دارد (کمک)
  • شبرنگ (۱۳۸۴فرهنگ بازیگران سینمای جهان، ثالث، شابک ۹۶۴-۶۴۰۴-۶۵-۰

پیوند به بیرون[ویرایش]

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد آدری هپبورن اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Wikiquote در میان گفتاوردها از ویکی‌گفتاورد
Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار
Search Wikinews در میان خبرها از ویکی‌خبر

جستارهای وابسته[ویرایش]

Audrey Hepburn (Schweiz, 1954)
Audrey Hepburn signature.svg

Audrey Hepburn (* 4. Mai 1929 als Audrey Kathleen Ruston in Ixelles/Elsene, Belgien; † 20. Januar 1993 in Tolochenaz, Schweiz) war eine Schauspielerin britisch-niederländischer Herkunft. Sie zählte in den 1950er- und 1960er-Jahren zu den größten weiblichen Filmstars. Für ihre Darbietungen wurde sie unter anderem mit je einem Oscar und einem Emmy sowie zwei Tony Awards und einem Grammy ausgezeichnet. Damit zählt sie zu den wenigen Künstlern, die alle vier großen Preise der amerikanischen Unterhaltungsindustrie gewonnen haben.

In ihren späteren Jahren widmete sie sich überwiegend ihrer Arbeit als Sonderbotschafterin für UNICEF.

Leben und Werk[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

1929–1952[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Audrey Hepburn (Bürgenstock, Schweiz, etwa 1954)

Hepburn kam 1929 als Tochter des Briten Joseph Victor Anthony Ruston (1889–1980) und seiner niederländischen Frau Ella Baroness van Heemstra (1900–1984) in Belgien zur Welt und erhielt nach dem Abstammungsprinzip die britische Staatsbürgerschaft.[1] Der Familienname wurde später in Hepburn-Ruston geändert, nachdem ihr Vater den Namen Hepburn auf einigen Urkunden seiner Vorfahren entdeckt hatte.[2] Sie hatte zwei Halbbrüder, Jonkheer Arnoud Robert Alexander Quarles van Ufford (1920–1979) und Jonkheer Ian Edgar Bruce Quarles van Ufford (1924–2010), aus der ersten Ehe ihrer Mutter mit dem niederländischen Adeligen Jonkheer Hendrik Gustaaf Adolf Quarles van Ufford.

Im Alter von sechs Wochen erkrankte sie so schwer an Keuchhusten, dass ihre Atmung aussetzte und sie wiederbelebt werden musste. In Bezug auf dieses Ereignis sagte sie später: „Wenn ich eine Biografie schreiben würde, würde ich so anfangen: Ich wurde in Brüssel, Belgien, am 4. Mai 1929 geboren … und starb sechs Wochen später.“[3] Ihr Vater verließ die Familie, als Audrey sechs Jahre alt war[4] und ihre Mutter ihn mit dem Kindermädchen erwischt hatte.[5] Audrey verlor jeglichen Kontakt zu ihm, erst über zwei Jahrzehnte später kam es mit Unterstützung des Roten Kreuzes zu einem Wiedersehen. Trotz des emotional distanzierten Verhältnisses unterstützte Hepburn ihren Vater fortan finanziell bis zu seinem Tod.[6]

Von 1935 bis 1938 besuchte sie eine Mädchenschule in Kent, England. Als der Zweite Weltkrieg ausbrach, zog sie mit ihrer Mutter und ihren beiden Halbbrüdern zu ihrem Großvater nach Arnheim in den Niederlanden, wo sie die im Mai 1940 beginnende deutsche Besetzung miterlebte.[7] Um die britischen Wurzeln ihrer Tochter zu verschleiern, änderte ihre Mutter während dieser Zeit den Namen Audrey zu Edda. Sie legte auch den Nachnamen des Vaters ab und hieß damit in dieser Zeit Edda van Heemstra.[8]

Während des Krieges nahm Hepburn Ballettunterricht am Arnheimer Konservatorium. Während des Vormarsches der Alliierten im Winter 1944/1945 erlebte sie die große Hungersnot in den Niederlanden mit. „Ich war während des Krieges […] in Holland und die Nahrungsmittel gingen aus. Der letzte Winter war am schlimmsten. Das Essen war knapp und alles, was es gab, bekamen die Soldaten. Es besteht natürlich ein großer Unterschied zwischen Hungertod und Unterernährung, aber ich war sehr, sehr unterernährt“, erinnerte sie sich an diese Zeit.[9]

Nach dem Krieg zog die Familie vorübergehend nach Amsterdam. Dort stand Hepburn 1948 für den Werbefilm Nederlands in 7 Lessen des Dokumentarfilmers Charles Huguenot van der Linden erstmals vor einer Filmkamera. Bald darauf ging sie zurück nach England, wo sie bei Marie Rambert eine Ballettausbildung absolvierte, um professionelle Solotänzerin zu werden. Sie musste jedoch bald feststellen, dass sich ihr Traum von einer Tanzkarriere nicht erfüllen würde. Die Mangelernährung während des Krieges hatte ihr Muskelwachstum beeinträchtigt, und so sehr Hepburn sich auch bemühte, sie konnte mit den anderen Tänzerinnen nicht mithalten.[10] Um anderweitig Geld zu verdienen, arbeitete sie zunächst als Model und spielte in einigen Musicals im Londoner West End, gefolgt von kleineren Rollen in britischen Filmen wie One Wild Oat und Das Glück kam über Nacht (beide 1951). In One Wild Oat war auch Roger Moore zu sehen, mit dem sie aber keine gemeinsame Szene hatte. Später brachte sie den befreundeten Moore zu seinem langjährigen UNICEF-Engagement. 2009 äußerte er gegenüber dem Daily Express, er sei sehr dankbar, dass sie sein Leben verändert habe.[11]

Während der Dreharbeiten zu Musik in Monte Carlo (1951) lebte Hepburn zufällig im selben Hotel an der französischen Riviera wie die Schriftstellerin Colette, die für die Broadway-Inszenierung ihres Stücks Gigi (1944) eine Hauptdarstellerin suchte. Als Colette die junge Schauspielerin erblickte, rief sie: „Ich habe Gigi gefunden!“[12] So reiste Hepburn nach New York, wo sie von November 1951 bis Mai 1952 am Fulton Theatre die Gigi tanzte. Für ihre Darbietung erhielt sie den Theatre World Award und Hollywood wurde auf sie aufmerksam.

1953–1993[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Für die weibliche Hauptrolle der romantischen Komödie Ein Herz und eine Krone (1953) waren etablierte Stars wie Elizabeth Taylor oder Jean Simmons im Gespräch. Stattdessen erhielt die völlig unbekannte Audrey Hepburn die Rolle der gelangweilten Prinzessin Ann, die sich in Rom in einen Reporter (Gregory Peck) verliebt. Ein Herz und eine Krone entwickelte sich zu einem Kassenschlager und machte die 24-Jährige über Nacht zum Star. Für ihre erste Hauptrolle erhielt Hepburn am 26. März 1954 außerdem den Oscar als beste Hauptdarstellerin.

Im Hollywood der 1950er Jahre war die „grazile Elfe“ Hepburn ein willkommener Kontrapunkt zu dem üppigen Schönheitsideal, das von Darstellerinnen wie Marilyn Monroe oder Sophia Loren verkörpert wurde. Billy Wilder sagte über sie: „Diese Frau schafft es noch, den Busen aus der Mode zu bringen.“[13] Hepburn war beim Kinopublikum sehr beliebt und hatte großen Einfluss auf die zeitgenössische Mode. Weite, wippende Röcke, das Kleine Schwarze, etwas zu große Sonnenbrillen, das Nickituch, knöchellange 7/8-Hosen und flache Ballerinaschuhe waren ihre Markenzeichen, und ihr Stil wurde bald von den Frauen weltweit kopiert.[14] Audrey Hepburn gilt auch weit über ihren Tod hinaus als zeitlose Stil-Ikone.

1953 lernte Hepburn während der Dreharbeiten zu Sabrina den französischen Modedesigner Hubert de Givenchy kennen. Man hatte den Designer zuvor gefragt, ob er sich vorstellen könne, die Garderobe für Miss Hepburns nächsten Film zu entwerfen, und Givenchy zeigte sich begeistert, da er ein großer Bewunderer von Katharine Hepburn war. Als er dann Audrey die Tür zu seinem Atelier öffnete, war er zunächst ernüchtert: „Ich hatte mir dieses Gesicht, dieses Haar vorgestellt, Katharine Hepburn in ihren Hosenanzügen […] Nun ja, es war eine Enttäuschung.“[15] Doch es dauerte nicht lange und Givenchy und Audrey Hepburn entwickelten eine innige Freundschaft; fortan kreierte der Designer ihre Garderobe. Sie wurde seine Muse und sein bevorzugtes Model und trug seine eleganten Kostüme in ihren Filmen und auch privat.

Hepburn, die mit nur einem Film zum Star avanciert war, zählte bis in die späten 1960er-Jahre zu den führenden Filmschauspielerinnen. Nahezu jeder ihrer Filme wurde zu einem wirtschaftlichen Erfolg, viele gelten als Klassiker der Filmgeschichte. Sie arbeitete mit den führenden männlichen Stars ihrer Zeit zusammen, darunter Fred Astaire, Humphrey Bogart, Sean Connery, Gary Cooper, Albert Finney, Henry Fonda, Cary Grant, William Holden, Burt Lancaster, Peter O'Toole oder Gregory Peck, und wurde von bekannten Regisseuren wie George Cukor, Stanley Donen, Blake Edwards, John Huston, Richard Lester, King Vidor, Billy Wilder, William Wyler oder Fred Zinnemann verpflichtet. Ein gemeinsames Projekt mit Alfred Hitchcock zerschlug sich in den späten 1950er-Jahren, weil das Drehbuch eine Vergewaltigungsszene enthielt, die Hepburn nicht spielen wollte. Audrey Hepburn zählte zu den prägendsten Schauspielerinnen ihrer Zeit. Auch für Sabrina (1954) erhielt sie eine Nominierung für den Oscar als beste Hauptdarstellerin. 1954 trat sie in dem Stück Ondine an der Seite von Mel Ferrer am Broadway auf und erhielt für ihre Darstellung den Tony Award als beste Hauptdarstellerin. Bei den Theaterproben hatten sich Hepburn und Ferrer ineinander verliebt, sie heirateten nur wenige Monate später im September 1954.[16] 1956 spielte das Paar zusammen in dem Monumentalfilm Krieg und Frieden.

In ihrem nächsten Film Ein süßer Fratz (1957) konnte Hepburn an der Seite ihres Filmpartners Fred Astaire ihrer großen Leidenschaft nachgehen, dem Tanzen. Einige Szenen wurden auf einer Wiese am Rande von Paris gedreht, doch nachdem es tagelang geregnet hatte und der Boden immer matschiger wurde, gestalteten sich die Dreharbeiten schwierig. Hepburn seufzte: „20 Jahre habe ich darauf gewartet, mit Fred Astaire zu tanzen, und was kriege ich jetzt? Sumpf!“[17] Mit Gary Cooper drehte sie unter der Regie von Billy Wilder Ariane – Liebe am Nachmittag (1957) und spielte die Hauptrolle in Geschichte einer Nonne (1959), wofür sie abermals eine Oscar-Nominierung, den David di Donatello und den BAFTA-Award erhielt.

In dem Western Denen man nicht vergibt (1960) stand Hepburn an der Seite von Burt Lancaster schwanger vor der Kamera. Während der Dreharbeiten stürzte sie so schwer von einem Pferd,[18] dass sie sich einen Rückenwirbel brach und kurz darauf ihr ungeborenes Kind verlor.[19] Es war eine von insgesamt drei Fehlgeburten, die das private Glück der Schauspielerin lange Zeit überschatteten.[20]

Mit der Geburt ihres Sohnes Sean am 17. Juli 1960 in Luzern erfuhr Hepburn aber schließlich doch noch ihr Mutterglück.[21] Die Familie lebte die meiste Zeit in der Schweiz, für die Dreharbeiten zu Frühstück bei Tiffany (1961) nach einer Erzählung von Truman Capote zog sie jedoch kurzzeitig in die USA. In ihrer wohl berühmtesten Rolle verkörperte sie die lebenshungrige Holly Golightly und erhielt für ihre Darstellung ihre vierte Oscar-Nominierung. Henry Mancini, der die Filmmusik komponierte, sagte über die Hauptdarstellerin: „Moon River wurde für sie geschrieben. Niemand sonst hat es je so gut verstanden. Es gibt mehr als tausend Versionen davon, aber ihre ist zweifellos die beste.“[22]

Mit Cary Grant und Walter Matthau drehte sie Charade (1963) und im Anschluss daran My Fair Lady (1964). Da sie über keine ausgebildete Singstimme verfügte, wurde sie in dieser Musicalverfilmung trotz ihrer gelobten Interpretation von Moon River als Sängerin großteils von Marni Nixon synchronisiert. 1967 spielte sie in Warte, bis es dunkel ist die Rolle einer Blinden, für die sie zum fünften Mal eine Oscar-Nominierung erhielt. Mel Ferrer produzierte den Film. Es war die letzte Zusammenarbeit des Paares, das sich 1968 nach 14 Ehejahren scheiden ließ.

Audrey Hepburn 1981 im Weißen Haus

Im Jahr darauf heiratete sie den italienischen Psychiater Andrea Dotti, mit dem sie einen weiteren Sohn (Luca Dotti, * 1970) hatte. 1980 wurde auch diese Ehe geschieden.[23]

Ende der 1960er-Jahre zog sich Audrey Hepburn von der Leinwand zurück. Sie trat bis zu ihrem Tod nur noch in fünf Filmen auf und widmete sich überwiegend humanitären Projekten und ihrer Familie. Ihre letzte Rolle war die eines Engels in dem Film Always (1989) von Steven Spielberg.

Grab von Audrey Hepburn in Tolochenaz (Schweiz)

1988 wurde sie von der UNICEF zur Sonderbotschafterin ernannt. Zusammen mit ihrem Lebenspartner Robert Wolders und dem Fotografen John Isaac bereiste sie bis kurz vor ihrem Tod zahlreiche Länder, um Projekte von UNICEF zu unterstützen, unter anderem Äthiopien, den Sudan, Somalia, El Salvador, Honduras, Mexiko, Venezuela, Ecuador, Bangladesch, Vietnam und Thailand. Nach ihren Reisen sammelte sie in Europa und den Vereinigten Staaten Spenden auf Wohltätigkeitsveranstaltungen, bei denen sie diese Projekte vorstellte. 1992 fiel ihr die Arbeit für UNICEF immer schwerer. Am 1. November 1992 diagnostizierten die Ärzte bei ihr Darmkrebs im fortgeschrittenen Stadium. Sie wurde operiert und unterzog sich einer Chemotherapie. Audrey Hepburn starb am 20. Januar 1993 in ihrem Haus in Tolochenaz (Kanton Waadt) am Genfersee und wurde auf dem örtlichen Friedhof beigesetzt.[24] Bei der Oscar-Verleihung 1993 wurde sie posthum mit dem Jean Hersholt Humanitarian Award, dem Ehrenoscar für besondere humanitäre Verdienste, ausgezeichnet.

Verschiedenes[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

MD-11 Audrey Hepburn
  • Audrey Hepburn war mit der Schauspielerin Katharine Hepburn (1907–2003) weder verwandt noch verschwägert.
  • Ihre Mutter (Ella Baroness van Heemstra) beschloss nach dem Krieg angesichts der Gräuel des Nationalsozialismus, in die auch Mitglieder ihrer Familie in den Niederlanden verwickelt waren, sämtliche Adelstitel abzulegen und auf Ansprüche wie Erbfolge und anderes zu verzichten.
  • Eine McDonnell Douglas MD-11 der KLM Royal Dutch Airlines, die 1994 bis 2014 im Dienst war, trug den Namen Audrey Hepburn. Die Maschine landete zum letzten Mal am 26. Oktober 2014 in Amsterdam nach einem Flug aus Montreal. Die Audrey Hepburn war weltweit die letzte MD-11, die auf einem Linienflug als Passagiermaschine eingesetzt wurde.[25]
  • Die Wohlfahrtsmarke Audrey Hepburn der Deutschen Post von 2001 kam nie zur Ausgabe. Sie existiert nur noch in ganz wenigen Exemplaren und gilt als wertvollste moderne Briefmarke der Welt.[26]
  • 1999 wurde ihr Leben unter dem Titel The Audrey Hepburn Story für einen US-amerikanischen Fernsehsender verfilmt. Die Hauptrolle übernahm Jennifer Love Hewitt, die den Film auch co-produzierte.
  • Im April 2006 wurde Audrey Hepburn von den Lesern des indischen Lifestyle-Magazins New Women zur schönsten Frau aller Zeiten gewählt.[27]

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Denkmal zu Ehren von Audrey Hepburn an ihrem letzten Wohnort Tolochenaz

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Audrey Hepburns Stern auf dem Hollywood Walk of Fame

Ehrungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Nominierungen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1955: Oscar als beste Hauptdarstellerin für Sabrina
  • 1955: British Film Academy Award als beste britische Darstellerin für Sabrina
  • 1957: Golden Globe als beste Hauptdarstellerin (Drama) für Krieg und Frieden
  • 1957: British Film Academy Award als beste britische Darstellerin für Krieg und Frieden
  • 1958: (Golden Globe als beste Hauptdarstellerin – Musical/Komödie) für Ariane – Liebe am Nachmittag
  • 1960: Golden Globe als beste Hauptdarstellerin (Drama) für Geschichte einer Nonne
  • 1960: Oscar als beste Hauptdarstellerin für Geschichte einer Nonne
  • 1962: Golden Globe als beste Hauptdarstellerin (Musical/Komödie) für Frühstück bei Tiffany
  • 1962: Oscar als beste Hauptdarstellerin für Frühstück bei Tiffany
  • 1964: Golden Globe als beste Hauptdarstellerin (Musical/Komödie) für Charade
  • 1965: Golden Globe als beste Hauptdarstellerin (Musical/Komödie) für My Fair Lady
  • 1968: Golden Globe als beste Hauptdarstellerin (Drama und Musical/Komödie) für Warte, bis es dunkel ist und Zwei auf gleichem Weg
  • 1968: Oscar als beste Hauptdarstellerin für Warte, bis es dunkel ist

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Ellen Fontana: Audrey 100. Eine traumhafte Reise in Bildern – ausgewählt von ihrer Familie. Vorwort: Sean Hepburn Ferrer, Edel, Hamburg, 2011, 192 S., ISBN 978-3-8419-0062-3.
  • Yann-Brice Dherbier (Hrsg.): Audrey Hepburn. Bilder eines Lebens. Geleitwort: Hubert de Givenchy, ergänzender biografischer Essay: Axelle Emden, Henschel, Berlin 2007, ISBN 978-3-89487-581-7.
  • Ellen Erwin, Jessica Z. Diamond, Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn. Die Legende: Bilder und Erinnerungen. Deutsch von Georg Felix Harsch, Schwarzkopf und Schwarzkopf, Berlin 2006, ISBN 978-3-89602-723-8.
  • Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn: Melancholie und Grazie. Henschel, Berlin 2004, ISBN 3-89487-475-9.
  • Berndt Schulz: Audrey Hepburn. Lolita der H-Linie. In Adolf Heinzlmeier, Berndt Schulz, Karsten Witte: Die Unsterblichen des Kinos. Band 2: Glanz und Mythos der Stars der 40er und 50er Jahre. S. Fischer, Frankfurt am Main 1980, ISBN 3-596-23658-4, S. 202–209.
  • Donald Spoto: Audrey Hepburn – Ein Leben. Krüger Verlag, Frankfurt am Main 2007, ISBN 978-3-8105-1863-7, 399 S., mit S/W-Aufnahmen.
  • Norbert Stresau: Audrey Hepburn: Ihre Filme – ihr Leben. Heyne, München 1993, ISBN 3-453-86085-3.
  • Sam Wasson: Verlieben Sie sich nie in ein wildes Geschöpf. Audrey Hepburn und „Frühstück bei Tiffany“. Aus dem Englischen von Dörte Kaiser, Steidl Verlag, Göttingen 2011, ISBN 978-3-86930-239-3.
  • Bob Willoughby: Audrey Hepburn. Photographs 1953–1966. Taschen, Köln 2012, ISBN 978-3-8365-2737-8.

Filmdokumentationen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Audrey Hepburn – Ein Star auf der Suche nach sich selbst. TV-Dokumentation von Gero von Boehm. Deutschland 2004, ZDF, 52 Minuten
  • Audrey Hepburn Remembered. TV-Dokumentation von Gene Feldman und Suzette Winter. USA 1993, 62 Min.
  • Legenden: Audrey Hepburn. ARD, 1. August 2006, 21:45 h (45 Min. über einen außergewöhnlichen Charakter mit dem Titel der „schönsten Frau aller Zeiten“)

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Audrey Hepburn – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie, 6. Auflage, Henschel Verlag 2007, S. 16.
  2. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie, 6. Auflage, Henschel Verlag 2007, S. 15.
  3. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie. 6. Auflage, Henschel, 2007, S. 29.
  4. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie. 6. Auflage, Henschel, 2007, S. 13.
  5. Walker, Alexander: Audrey: Her Real Story. Weidenfeld & Nicholson, 1994, ISBN 978-1-85797-352-5.
  6. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie. 6. Auflage, Henschel, 2007, S. 34–36.
  7. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie. 6. Auflage, Henschel, 2007, S. 30.
  8. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie. 6. Auflage, Henschel, 2007, S. 15.
  9. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie. 6. Auflage, Henschel, 2007, S. 31.
  10. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie. 6. Auflage, Henschel, 2007, S. 63.
  11. Sir Roger Moore’s Big Regret on Audrey Hepburn. In: Daily Express. 12. Dezember 2009, abgerufen am 5. Dezember 2012 (englisch).
  12. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie. 6. Auflage, Henschel, 2007, S. 70.
  13. zeit.de: Zum Tod von Audrey Hepburn: Funny face im Paradies
  14. Cesare Cunaccia: Audrey’s Song. In: Vogue Magazine Italy. 31. Mai 2010, archiviert vom Original am 18. Februar 2013; abgerufen am 20. Januar 2018 (englisch).
    Max Ernst Walbersdorf: Audrey Forever! In: Vogue Magazin Deutschland. 30. April 2009, archiviert vom Original am 2. Mai 2009; abgerufen am 20. Januar 2018.
  15. Genevieve Buck: Givenchy, Hepburn: Well Suited. The Chicago Tribune, 10. September 1989, abgerufen am 20. Januar 2018 (englisch).
  16. Audrey Hepburn Library Abgerufen am 16. Juli 2011.
  17. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie, 6. Auflage, Henschel Verlag 2007, S. 83.
  18. Hommage an Audrey Hepburn. Deutsches Filmmuseum, archiviert vom Original am 27. Mai 2009; abgerufen am 20. Januar 2018.
  19. Denen man nicht vergibt (The Unforgiven) – Western von John Huston. (Memento des Originals vom 2. April 2013 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.verstorbene-filmstars.de Verstorbene-Filmstars.de, abgerufen am 16. Juli 2011.
    Hans Schmid: Alles im Fluss. Telepolis, 10. Oktober 2010, abgerufen am 20. Januar 2018.
  20. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie, 6. Auflage, Henschel Verlag 2007, S. 166.
  21. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie, 6. Auflage, Henschel Verlag 2007, S. 20 u. 136.
  22. Sean Hepburn Ferrer: Audrey Hepburn – Melancholie und Grazie, 6. Auflage, Henschel Verlag 2007, S. 109.
  23. Jessica Seigel: Audrey Hepburn on a Role. The Chicago Tribune, 20. Januar 1992, wiedergegeben auf ahepburn.com, abgerufen am 20. Januar 2018 (englisch).
  24. Klaus Nerger: Audrey Hepburn. knerger.de, 2001, abgerufen am 20. Januar 2018.
  25. Ben Mutzabaugh: The MD-11 makes its final scheduled passenger flight. USA Today, 26. Oktober 2014, abgerufen am 20. Januar 2018 (englisch).
  26. Maria Baufeld: Eine falsche Hepburn ist gut für Kinder in Afrika. Welt Online, 13. Oktober 2010, abgerufen am 20. Januar 2018.
  27. RP ONLINE: Umfrage: Die 100 schönsten Frauen aller Zeiten. Abgerufen am 29. Dezember 2018.
  28. englischsprachige Fassung von Nous irons à Monte Carlo aus dem Jahr 1951 (IMDb).
  29. Live-Fernsehspiel der New Yorker NBC, das am 4. Februar 1957 seine Welturaufführung in Form einer Live-Fernsehausstrahlung mit Live-Schaltungen zwischen diversen Sets erlebte. Die Sendung dauerte mit den Werbeblöcken zwischen jedem der drei Akte insgesamt 90 Minuten (netto 76 Min.). Seit Mai 2013 liegt eine restaurierte HD-Fassung des 16-mm-Materials vor.
    Thilo Wydra: Audrey Hepburns Eheszenen: Lieber den Hund küssen als den Prinzen. In: Frankfurter Allgemeine Zeitung, 30. Juni 2013, abgerufen am 19. Juli 2015.
  30. Minor Planet Circ. 36944