واقع‌گرایی جادویی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رئالیسم جادویی (به انگلیسی: Magic Realism)یکی از شاخه‌های واقع‌گرایی (رئالیسم) در مکاتب ادبی است که در آن ساختارهای واقعیت دگرگون می‌شوند و دنیایی واقعی اما با روابط علت و معلولی خاص خود آفریده می‌شود. در داستان‌هایی که به سبک واقع‌گرایی جادویی نوشته شده‌اند، همه چیز عادی است اما یک عنصر جادویی و غیرطبیعی در آن‌ها وجود دارد. پس از فروپاشی مکتب رمانتی‌سیسم مکتب رئالیسم به وجود آمد. این مکتب موضوع کار خود را در جامعه معاصر می‌یافت؛ بنابراین، چنین ادبیاتی نمی‌توانست مانند رمانتی‌سیسم فردی و اشرافی باشد. رئالیسم مکتبی عینی و غیرشخصی است و قهرمانان رمان‌های رئالیستی نه افرادی غیر عادی بلکه از مردم عادی هستند. رئالیسم خود به چهار نوع تقسیم می‌شود:

  1. رئالیسم ابتدایی.
  2. رئالیسم سوسیالیستی.
  3. واقع‌گرایی انتقادی.
  4. رئالیسم جادویی.

جیمز فریزر و سلمان رشدی در انگلستان، لوی استروس در فرانسه، میگل آنخل استوریاس در گواتمالا، گابریل گارسیا مارکز در کلمبیا، کارلوس فوئنتس و در مکزیک، آلخو کارپانتیه در کوبا، غلامحسین ساعدی و رضا براهنی در ایران، همچنین اسماعیل وفا یغمائی شاهر و ترانه سرای ایرانی مقیم فرانسه که «قصه جام» را نوشته‌است،[۱] یاشار کمال و لطیفه تکین در ترکیه، آرتور کازاک و الیزابت لانگاسر در آلمان؛ از مشهورترین نویسندگان و شاعران سبک رئالیسم جادویی هستند. داستان آئورا اثر فوئنتس در این سبک نوشته شده است. اما پایه‌گذار این سبک گابریل گارسیا مارکز است که با نوشتن رمان صد سال تنهایی رئالیسم جادویی را بنیاد نهاد.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • پیر هاترید. مکتب‌های ادبی. ترجمهٔ رضا سیدحسینی. چاپ چهاردهم. تهران: جهانگیر، ۱۳۸۵. ۴۹۵. 
  • دیمان گرانت. رئالیسم. ترجمهٔ حسن افشار. مرکز، ۱۳۵۷.