زبان معیار
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
زبان معیار
زبان معیار(سنجه) [ویرایش]
-
- زبانی است که دانش آموختگان و فرهیختگان آن را چه در نوشتار و چه در گفتار به کار میگیرند.[۱]
ویژگیها [ویرایش]
با توجه به این تعریف باید دید که چه گونهای از زبان میتواند به آن درجه برسد که دانش آموختگان و فرهیختگان آن را به کار گیرند. به نظر بارچ گونه زبانی که بتواند به طور طبیعی به زبان معیار تبدیل شود باید دارای ویژگیهای زیر باشد:
- یک گروه معتبر سیاسی و اقتصادی و تحصیلی آن را به کار برند.
- دارای ادبیات تاریخی و نویسندگان بزرگ باشد.
- در یک منطقه مرکزی جغرافیایی رواج داشته باشد.[۲]
همچنین رنجبر نیز سه ویژگی دیگر بدان میافزاید:
- سهولت گویش.
- تعداد گویشوران اصیل و غیر اصیل در مقایسه با سایر گونههای زبان.
- محبوبیت و مقبولیت گویش در بین گویشوران سایر گویشها.[۳]
منابع [ویرایش]
- ↑ میرجلالالدین کزازی (۱۳۷۶)، پرنیان پندار، روزنه، تهران
- ↑ Bartsch, Renate (1987), Norms of Language, Longman, London;
- ↑ وحید رنجبر (۱۳۸۸)، کردی معیار کرمانشاه، نقد حال
