بریل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

برای دیگر کاربردها بریل (ابهام‌زدایی) را ببینید.

خط بريل كه در سال ۱۸۲۱ توسط لوئيس بريل ابداع شد، روشی است كه به طور گسترده‌ای در دنيا توسط نابينايان برای خواندن و نوشتن استفاده می‌شود. خط بريل در زبان‌های راست به چپ از راست به چپ نوشته شده و از چپ به راست خوانده می‌شود و در زبان‌های چپ به راست برعكس.

هر كاراكتر يا سلول بريل از شش نقطه تشكيل شده كه در يك مستطيل به صورت 2 ستون سه نقطه‌ای كنار هم قرار می‌گيرند. هر سلول می‌تواند دو حالت برجسته يا غير برجسته داشته باشد كه جايگشت اين دو حالت در شش نقطه مجموعاً ۶۴ حالت مختلف را ايجاد می‌كند. بدين ترتيب امكان نوشتن كليه حروف الفبا، اعداد و علایم رياضی، همچنين علایم نگارشی چون ويرگول، نقطه و ... فراهم می‌آيد.

جهت ارجاع و نامگذاری، اين نقطه‌ها را به ترتيب شماره‌گذاری می‌كنند. در زبان‌های راست به چپ، به طور استاندارد نقطه‌های سمت راست از بالا به پايين شماره ۱ تا ۳ و نقطه‌های سمت چپ، از بالا به پايين شماره ۴ تا ۶ را دارند. مثلاً برجسته بودن خانه‌های ۱-۳-۴ يعنی خانه بالا سمت راست، پايين سمت راست و بالا سمت چپ نماد حرف "م" يا در انگليسي حرف m می‌باشد.

[ویرایش] پیوند به بیرون

• حروف الفبای بريل فارسی

[ویرایش] منبع