زبان نواختی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از نواخت)
پرش به: ناوبری، جستجو

نواخت در زبان‌شناسی به زیر و بمی صدا در یک واژه گفته می‌شود که معنای دستوری یا واژگانی آن را دگرگون کند.

ویژگی نواخت‌بری[ویرایش]

پنج تن (نواخت) گوناگون که در زبان چینی استاندارد بکار میرود.

زبان نواخت‌بر گونه‌ای از زبان است که با تغییر شیوه ادای واژه‌ها می‌توان معنی‌های گوناگونی را ایجاد کرد. زبان چینی از مشهورترین زبانهای نواخت‌بر است.این ویژگی بیشتر در زبانهای تک هجایی شرق آسیا و زبانهای آفریقای زیر صحرا دیده می‌شود. در زبان فارسی هم ویژگی نواخت‌بری بگونه محدود بکار می‌رود. یک مثال مشهود از خاصیت نواخت‌بری واژگانی در فارسی میتوان به واژهٔ "گویا" اشاره کرد که بسته به نحوه ادای آن می‌توان معنی‌های "روان و سلیس" یا "انگار" را برداشت کرد. همچنین پرسشی، تعجبی یا اخباری کردن جمله‌ها بوسیله تن صدا هم یک ویژگی نواختبری دستوری در زبان فارسی است. در زبان‌های شرق آسیایی‌ای چون چینی، تایلندی، ویتنامی و برخی زبانهای آفریقای جنوب صحرا، ویژگی نواخت‌بری واژگانی یا دستوری بصورت گسترده بکار می‌رود.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «(Tone (linguistics»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۴ بهمن ۱۳۹۱).