رامیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


رامیان
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان گلستان
شهرستان رامیان
بخش مرکزی
مردم
جمعیت ۱۲٫۰۰۸ نفر

رامیان شهری در استان گلستان ایران و مرکز شهرستان رامیان است.

جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۲٫۰۰۸ نفر بوده‌است.[۱]

تقسیمات کشوری[ویرایش]

  • شهرها: رامیان، دلند، خان به بین
  • تقسیمات: مرکزی، فندرسک

رامیان شهری در استان گلستان ایران و مرکز شهرستان رامیان است.

جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۲٫۰۰۸ نفر بوده‌است و دارای ۷۸۳ کیلومتر مربع مساحت است . دهستانهای دلند، قلعه میران و فندرسک از توابع آن هستند که ۵۵ روستا را شامل می‌شود . شهر رامیان دارای ۳ کیلومتر مربع مساحت است و موقعیت جغرافیایی آن با طول شرقی ۵۵٫۹ درجه و عرض شمالی ۳۷٫۱ درجه می‌باشد . که نسبت به مرکز استان (گرگان) ۷۶ کیلومتر فاصله دارد .میزان بارندگی سالانه شهر رامیان بین ۴۵۰ تا ۵۰۰ میلی متر است . زبان‌های رایج مردم این منطقه فارسی و ترکی است و از فعالیتهای مهم مردم منطقه رامیان کشاورزی است . مردم این منطقه در کنار فعالیتهای کشاورزی از هنر صنایع دستی نیز بهره مند هستند و از مهمترین صنایع دستی منطقه می‌توان به چادر شب بافی (ابریشم بافی ) اشاره کرد .

جاذبه‌های گردشگری[ویرایش]

از جاذبه‌های گردشگری شهرستان رامیان می‌توان به قله ۲۴۰۰ متری قلعه میران، استخر طبیعی گل رامیان با عمق نزدیک به ۸۰ متر، مجموعه ابشارهای سرخه کمر به تعدا ۵ ابشار، مجموعه ابشارهای جوزک، مجموعه ابشارهای سید کلاته به تعداد ۸ ابشار، مجموعه ابشارهای چفت که تعداد انها به ۱۲ ابشار می‌رسد که کوتاهترین ان ۸ و بلندترین ان ۳۲ متر ارتفاع دارد،، مجموعه ابشارهای پشمکی، چشمه نیلبرگ، چشمه سید کلاته، انجیر چشمه، منطقه کوهستانی و برف گیر النگ، چشمه پیر کرم، دهکده توریستی پاقلعه، جنگل دره ملا و باغ تاشته، پارک جنگلی زیبای دلند، ذخیره گاه بین‌المللی سرو زربین، جنگل پنهان خانه، گرم چشمه، دیو چشمه، روستای تاریخی کشکک، تپه تاریخی نقاره خانه، بقعه متبرکه امامزاده بی بی حلیمه خاتون الهادی و همچنین موزه مردم‌شناسی شهر رامیان اشاره کرد.

قلعه موران[ویرایش]

قلعه موران

قلعه موران یا قلعه میران یا قلعه ماران یا دژتاکی یا کوه مازیاران قله‌ای به ارتفاع ۲۴۳۰ است متر که در جنوب غرب شهر رامیان واقع شده‌است در بالای این قله زمینی مسطح به مساحت ۳ کیلومتر مربع قرار دارد که در طول تاریخ پایتخت و مرکز برخی حکومت‌ها بوده‌است که از مهمترین ان‌ها می‌توان به پایتخت ییلاقی سلسله اشکانیان اشاره کرد . همچنین کتب فراوانی در خصوص تاریخ قلعه میران مطالبی نگاشته‌اند. سایکس مدعی است که قلعه موران، همان پایتخت دوم اشکانیان است که تیرداد ساخته و آن را دارا نامیده که همان داریون یونانیان است.

لازم به ذکر است که اشکانیان، که یونانیان و جانشینان اسکندر را از خاک ایران بیرون راندند، از قوم پرنی، تیره ای از پارت های ساکن در دشت گرگان بودند.

بارئ، این مسئله که رامیان پایتخت ییلاقی اشکانیان و قلعه موران دژ آنها بوده است در کتب تاریخی اروپایی و ایرانی نیز آمده، برای مثال در کتاب سرزمین جاوید اثر ذبیح الله منصوری آمده است که رامیان شهر کوچک و خوش آب و هوایی است در که محل نزاع سرنوشت ساز بین اشکانیان و سلوکیان در زمان اشک دوم (اردوان) با آنتیخوس سوم در حوالی قلعه موران رخ می دهد که مورخین رومی و یونانی نام آنرا "کوه لابوس" ذکر کرده اند و این کوه را (Labus mt.) کوهی در ایالت هیرکانیا و دارای شکل خاص و متفاوتی از دیگر کوههای اطرافش معرفی می کنند. همچنین، این کتاب، رامیان را دارای تاکستان ها و شراب نابی معرفی کرده که سربازان سلوکی مخمور آن شدند. به هر حال، شاه سلوکی پس از لابوس (رامیان و به طور خاص قلعه موران) دو شهر تامبراکس (Tambrax) و سایرینکس (Syrinx) در همان ایالت را نیز تصرف می کند و اشک دوم ایالت پرثوه و هیرکانیا را خراج گزار سلوکیان می کند تا این که عاقبت الأمر، برای همیشه در زمان اشک سوم، فرزند اردوان، به بیرون از خاک هیرکانیا انداخته می شوند.

شراب رامیان (Ramian Wines) امروزه نام تجاری یک کمپانی شراب سازی در ایالت کالیفرنیا در ایالات متحد امریکا است.

مورخینی که جنگ اشکانیان و سلوکیان را نوشته اند، همچنین، از پونه های خوش عطر و بوی آن دیار، چرای ییلاق و قشلاق دامداران آن شهر و محصور بودن در بیشه زاران چهارفصله و زیبا سخن رانده اند.

در مورد وجه تسمیۀ نام کنونی این کوه دو نظر هست: یکی قلعه میران و دیگری قلعه موران.

برخی بر این باورند نام اصلی آن قلعه میران بوده چرا که به افتخار میرانشاه در سلسله تیموریان این نامگزاری انجام شده است. اما برخی از آنها بر این باورند که قلعه میران یعنی قلعه امیران و دلیل آنست که تختگاه امیران و حاکمانی در طول تاریخ بوده است. اما برخی دیگر معتقدند نام این کوه قلعه موران (Qal'e Moran) می باشد، به این استدلال که موران (Moran) در زبان ترکی به معانی رنگ ارغوانی و بنفش متبادر به ذهن می سازد، حال آن که نمای این کوه از فاصله دور، مثل رامیان یا شهر تاریخی جرجان، به این رنگ دیده می شود. گفتنی است که عرف مردمی رامیان بیشتر از نام قلعه موران استفاده می کند.

گل رامیان[ویرایش]

گل رامیان

گل عمیق ترین چشمه آبسرد جهان با 120 متر عمق است. گل رامیان در فاصله ۵ کیلومتری جنوب شهر قرار دارد که دارای جاده‌ای آسفالته و چشمه‌ای پر آب است که استخر طبیعی دایره شکل به مساحت ۷۲۰۰ متر مربع تشکیل داده که دارای آب زلال است . این استخر عمیق بوده و عمق آن را مشخص ننموده‌اند ولی به روایتی بیش از هفتاد متر است . گل رامیان از تفرجگاههای معروف و زیبای استان است که عموم منطقه در ایام تعطیلات از آن استفاده می‌کنند .طبق اسناد موجود از زمان سعدالله خان ایلخانی حاکم فندرسک در زمان مظفرالدین شاه قاجار این تفرجگاه وقف حوزه علمیه سعدیه رامیان است.

ذخیره گاه جنگلی زربین[ویرایش]

در طرفین رودخانه قره چای در حوالی جنوب گل رامیان جنگل انبوه پهن برگ وجود دارد که هر چه به سمت جنوب حرکت کنیم به تدریج از گونه سوزنی برگ زربین در بین درختان پهن برگ افزایش می‌یابد به نحوی که در بخشهایی بصورت جامع سوزنی برگ نمایان می‌شوند . مساحت جنگلهای این منطقه به ۴۰۰ هکتار می‌رسد.

ارتفاعات اولنگ[ویرایش]

اولنگ

در جنوب شهرستان رامیان ارتفاعات برفگیر و سرد ارتفاعات اولنگ (OLANG) واقع شده است. این منطقه مرتعی حاصلخیز با بادهای همیشگی و خنک است که پذیرای گردشگران فراوانی می باشد. اولنگ در زمستان ها شاهد برگزاری ورزش های زمستانی به خود است. در جوار اولنگ دشتی وجود دارد به نام "تخته بادو" یا "بادو" که حوالی آن روستاهای خوش آب و هوای ملچ آرام و جوزچال قرار دارند.

اولنگ با ارتفاع 2888 متر از مرتفع‌ترین نقاط شهرستان رامیان است.

عاشقانه بیژن و منیژه[ویرایش]

نام ارمان (رامیان فعلی) به کرات در شاهنامه آمده است. در شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی آمده است که کیخسرو، بیژن، پهلوان نامدار ایران زمین را به شهر ارمان (Erman)، رامیان فعلی که مرز ایران زمین با توران زمین و منطقه دهستان (در شرق دریای خزر و ترکمنستان و ازبکستان فعلی) است می فرستد تا مردم آن شهر را از شر گرازهای فراوان آنجا نجات دهند. بیژن در دره ای بیشه زار و در آغوش کوهستان، در در دره ای در حاشیه شهر ارمان سکنا می گزیند (موسوم به دره بیژن که امروزه در حاشیه شهر رامیان با همین اوصاف همچنان وجود دارد) و به شکار گراز می‌پردازد. او پس از شکار گرازها به دسیسه ی دستیار و همراه خود، گرگین‌میلاد، پسر گیو (طبق افسانه های نقل شده از ابن اسفندیار و... گرگین واضع شهر گرگان بوده است)، بیژن را به توران زمین می‌برد و در آنجا، بیژنی که قرار بود طعمه منیژه شود، به دست سرنوشت، خود یک دل نه صد دل شیدای بیژن می‌گردد! و در اینجاست که رومانس بیژن و منیژه رخ می‌دهد...

مطلع داستان بیژن و منیژه در شاهنامه چنین است:

که در بند بپایند ارمانیان سر مرز توران و ایرانیان

عاشقانه ویس و رامین[ویرایش]

داستان ویس و رامین حاکی از داستان عاشقانه ای است سه ضلعی و ترسیمی از عشق لجام گسیخته و شهوانی ویس، از پری رویان دربار به رامین، پسر موبد دربار می‌دهد لکن شاه پس از اینکه از این ماجرا مطلع می‌شود همراه با سپاهی بخاطر برادرش، رامین به ویرو حمله می‌کند. فخرالدین اسعد گرگانی، این رومانس را بطور کامل در منظومه ویس و رامین به نیکی تصویر کرده است.

نکنه قابل توجه درباره این داستان آن است که این داستان کارکاترهایی دارد که امروزه نام آنها تبدیل شده است به نام روستاهای اطراف رامیان؛ مثل ویرو که نام روستایی در کوهستانهای رامیان. همچنین نام رامیان، شباهت به نام رامین دارد.


مردم[ویرایش]

زبان آنان فارسی و ترکی است. فارسی را فارس‌های روستاهای کوهستانی این شهرستان و شاهرودی‌های مقیم این شهر تکلم می‌کنند و زبان ترکهای این بخش، ترکی قزلباشی است که شاخه‌ای از ترکی خراسانی (گرایلی)است.


مردمان ترک زبان رامیانی به طایفه‌های: بای، رجبلو، صادقلو، قوانلو، یازرلو، سعیدی و کاغذلو و فارس‌ها تقسیم می‌گردند. این ترکان برای دفاع از شیعیان منطقه در قبال ازبکان و ترکمن‌ها به دستور صفویان، در کالپوش و نقاطی دگر از جمله مناطقی از خراسان مستقر شدند. آنها در ادوار آتی وارد مکانی با نام " کهنه رامیان" شدند که ویرانه‌هایی از آن در جنوب غربی رامیان فعلی در آنسوی آییش‌ها (زمین‌هایی زراعی) و روستای قره قاچ (که آن هم از سکونتگاه‌های این ترکان قزلباش بود) باقی‌مانده است. ولیکن به فرمان حسین قلی خان قاجار به رامیان تازه یا همین رامیان کنونی کوچیدند.


استعدادها[ویرایش]

رامیان علاوه بر تأمین نیروی های انسانی خود، نیروی انسانی خود را به شهرهای اطراف صادر می کند. با توجه به درصد انبوه فرهنگیان این شهر، رامیان و سرخنکلاته فرهنگی ترین شهرهای ایران اعلام شدند.

رامیان همچنین دارای ذخائر معدنی و جانوری و گیاهی می باشد؛ مثل گیاهان نادر سرو زربین، ثعلب، سرخدار و... . متأسفانه بخاطر فعالیتهای افزاطی و عدم مدیریت صحیح ماهی های رودخانه اش نابود شده اند.

با وجود پتانسیل فراوان، رسیدگی چندانی از سوی مرکز به این شهر نشده است. ضمن این که به دلیل ضعف اقتصاد خود شهر و راکد بودن آن، خود از درون نتوانسته است شرایط بهبودش را فراهم آورد و بیشتر سرمایه ها یا راکد است یا در بیرون از شهر انباشته یا خرج می شود.

طبیعت چهارفصل رامیان[ویرایش]

ایران کشوری است چهارفصل. در زمستان در ژانویه (دی ماه) در اردبیل سرمای سخت را مشاهده می کنید و در همان زمان در جزایر خلیج فارس گرمای طاقت فرسا لکن شهر رامیان طبیعت منحصر به فرد و چهارفصل خود را دارد.

بهار رامیان
شالیزار تابستانه رامیان
برگریزان پاییز رامیان، جنگل نیلبرگ
زمستان رامیان

مشاهیر[ویرایش]

چند تنی از مشاهیر رامیان، به ترتیب حروف الفبا عبارتند از:


1. بای، دکتر روح الله: اولین و تنها روانشناس سکس درمان ایران (Sex Therapy Psychologist)

2. بای، حسنعلی: شاعر بزرگ و مردمی و متخلص به فدا

3. بای، حاج محمد: نخستین مدیر و معلم بومی منطقه

4. بیگ، محمدرضا: سفیر ایران در فرانسه در زمان صفویه

5. جعفری، حاج عبدالحسین: از داعیان و مرواج مشروطه‌گری در منطقه گرگان و دشت

6. زینالی، فریبا: نوسنده کتاب ضرب المثلهای رامیانی به نام "گفتار شیرین"

7. سعیدی، محمدعلی: نویسنده کتاب تاریخ رامیان و فندرسک

8. صادقلو، دکتر حسن: نخستین استاندار بومی استان گلستان

9. قوانلو، علی رضا خان: وزیر علوم، تلگراف و معادن ایران در زمان ناصرالدین شاه قاجار

10. قوانلو، میرزا محمد خان: نخستین رئیس بلدیه (شهردار) شهر تهران

11. یازرلو، علی: از خوش نویسان مطرح در سطح کشور و برگزارکننده نمایشگاه های بین المللی

12. یازرلو، کرمعلی: خیّر و نیکوکار و وقف کننده و شهادت به تاریخ 12/آبان/1360 (شب عاشورا)

محله‌ها[ویرایش]

  • محله های این شهر از بافت کهنه عبارتند از:

بای اوا : در مرکز شهر

رجبلو محله : کشیده از غرب تا شمال غربی شهر

آق اویلی : کشیده شده در غرب تا جنوب غربی

کتوکلی : در جنوب غربی شهر

کوپکلی : در جنوب شرقی شهر

قانچی : در منتهی‌الیه شمالی

داغلی محله : در منتهی‌الیه شمال شرقی شهر

قوانلو اوا : در شرق شهر

صادقلو اوا : در شرق شهر

ملچ آرام : در شمال غربی شهر

منابع[ویرایش]

  • سفرنامه ابت.۶۳
  • رابینو-سفرنامه مازندران واسترآباد.ترجمه غلامعلی وحید مازندرانی-تهران ۱۳۳۶ص۱۷۲
  • سعیدی، محمد علی -تاریخ رامیان و فندرسک.ص۱۹
  • گریگوری ملگونوف- ترجمه دکتر امیر هوشنگ امینی-کرانه‌های جنوبی دریای خزر-ص.۱۸۴-مرداد۱۳۷۶
  • محمد حسن خان اعتمادالسلطنه-تاریخ اشکانیان-چاپ نقش جهان.۱۳۷۱-ص۱۸۴
  1. «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲. 

پیوند به بیرون[ویرایش]