رامیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
رامیان
کشور  ایران
استان گلستان
شهرستان رامیان
بخش مرکزی
مردم
جمعیت ۱۲٫۰۰۸ نفر

رامیان شهری در استان گلستان ایران و مرکز شهرستان رامیان است.

جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۲٫۰۰۸ نفر بوده‌است.[۱]

تقسیمات کشوری[ویرایش]

  • شهرها: رامیان، دلند، خان به بین
  • تقسیمات: مرکزی، فندرسک

رامیان شهری در استان گلستان ایران و مرکز شهرستان رامیان است.

جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۲٫۰۰۸ نفر بوده‌است و دارای ۷۸۳ کیلومتر مربع مساحت است . شهرهای دلند، قلعه میران و فندرسک از توابع آن هستند که ۵۵ روستا را شامل می‌شود . شهر رامیان دارای ۳ کیلومتر مربع مساحت است و موقعیت جغرافیایی آن با طول شرقی ۵۵٫۹ درجه و عرض شمالی ۳۷٫۱ درجه می‌باشد . که نسبت به مرکز استان (گرگان) ۷۶ کیلومتر فاصله دارد .میزان بارندگی سالانه شهر رامیان بین ۴۵۰ تا ۵۰۰ میلی متر است . زبان‌های رایج مردم این منطقه فارسی و ترکی است و از فعالیتهای مهم مردم منطقه رامیان کشاورزی است . مردم این منطقه در کنار فعالیتهای کشاورزی از هنر صنایع دستی نیز بهره مند هستند و از مهمترین صنایع دستی منطقه می‌توان به چادر شب بافی (ابریشم بافی ) اشاره کرد .

جاذبه‌های گردشگری[ویرایش]

از جاذبه‌های گردشگری شهرستان رامیان می‌توان به قله ۲۴۰۰ متری قلعه میران، استخر طبیعی گل رامیان با عمق نزدیک به ۸۰ متر، مجموعه ابشارهای سرخه کمر به تعدا ۵ ابشار، مجموعه ابشارهای جوزک، مجموعه ابشارهای سید کلاته به تعداد ۸ ابشار، مجموعه ابشارهای چفت که تعداد انها به ۱۲ ابشار می‌رسد که کوتاهترین ان ۸ و بلندترین ان ۳۲ متر ارتفاع دارد،، مجموعه ابشارهای پشمکی، چشمه نیلبرگ، چشمه سید کلاته، انجیر چشمه، منطقه کوهستانی و برف گیر النگ، چشمه پیر کرم، دهکده توریستی پاقلعه، جنگل دره ملا و باغ تاشته، پارک جنگلی زیبای دلند، ذخیره گاه بین‌المللی سرو زربین، جنگل پنهان خانه، گرم چشمه، دیو چشمه، روستای تاریخی کشکک، تپه تاریخی نقاره خانه، بقعه متبرکه امامزاده بی بی حلیمه خاتون الهادی و همچنین موزه مردم‌شناسی شهر رامیان اشاره کرد.

قلعه موران[ویرایش]

قلعه موران

قلعه موران یا قلعه میران یا قلعه ماران یا دژتاکی یا کوه مازیاران قله‌ای به ارتفاع ۲۴۳۰ است متر که در جنوب غرب شهر رامیان واقع شده‌است در بالای این قله زمینی مسطح به مساحت ۳ کیلومتر مربع قرار دارد.

گل رامیان[ویرایش]

گل رامیان

رنگ آن با توجه به ژرفا و ویژگی آن در طول سال از سبز کبود به فیروزه ای تغییر می‌کند. گل رامیان در فاصله ۵ کیلومتری جنوب شهر قرار دارد که دارای جاده‌ای آسفالته و چشمه‌ای پر آب است که استخر طبیعی دایره شکل به مساحت ۷۲۰۰ متر مربع تشکیل داده که دارای آب زلال است. گل رامیان از تفرجگاههای معروف و زیبای استان است که عموم منطقه در ایام تعطیلات از آن استفاده می‌کنند .طبق اسناد موجود از زمان سعدالله خان ایلخانی حاکم فندرسک در زمان مظفرالدین شاه قاجار این تفرجگاه وقف حوزه علمیه سعدیه رامیان است.

\

ذخیره گاه جنگلی زربین[ویرایش]

در طرفین رودخانه قره چای در حوالی جنوب گل رامیان جنگل انبوه پهن برگ وجود دارد که هر چه به سمت جنوب حرکت کنیم به تدریج از گونه سوزنی برگ زربین در بین درختان پهن برگ افزایش می‌یابد به نحوی که در بخشهایی بصورت جامع سوزنی برگ نمایان می‌شوند . مساحت جنگلهای این منطقه به ۴۰۰ هکتار می‌رسد.

ارتفاعات اولنگ[ویرایش]

اولنگ

در جنوب شهرستان رامیان ارتفاعات برفگیر و سرد ارتفاعات اولنگ (OLANG) واقع شده است. این منطقه مرتعی حاصلخیز با بادهای همیشگی و خنک است که پذیرای گردشگران فراوانی می باشد. اولنگ در زمستان ها شاهد برگزاری ورزش های زمستانی به خود است. در جوار اولنگ دشتی وجود دارد به نام "تخته بادو" یا "بادو" که حوالی آن روستاهای خوش آب و هوای ملچ آرام و جوزچال قرار دارند.

اولنگ با ارتفاع 2888 متر از مرتفع‌ترین نقاط شهرستان رامیان است.

مردم[ویرایش]

زبان آنان فارسی و ترکی است. فارسی را فارس‌های روستاهای کوهستانی این شهرستان و شاهرودی‌های مقیم این شهر تکلم می‌کنند و زبان ترکهای این بخش، ترکی قزلباشی است که شاخه‌ای از ترکی خراسانی (گرایلی)است.


مردمان ترک زبان رامیانی به طایفه‌های: بای، رجبلو، صادقلو، قوانلو، یازرلو، سعیدی و کاغذلو و فارس‌ها تقسیم می‌گردند. این ترکان برای دفاع از شیعیان منطقه در قبال ازبکان و ترکمن‌ها به دستور صفویان، در کالپوش و نقاطی دگر از جمله مناطقی از خراسان مستقر شدند. آنها در ادوار آتی وارد مکانی با نام " کهنه رامیان" شدند که ویرانه‌هایی از آن در جنوب غربی رامیان فعلی در آنسوی آییش‌ها (زمین‌هایی زراعی) و روستای قره قاچ (که آن هم از سکونتگاه‌های این ترکان قزلباش بود) باقی‌مانده است. ولیکن به فرمان حسین قلی خان قاجار به رامیان تازه یا همین رامیان کنونی کوچیدند.

بهار رامیان
شالیزار تابستانه رامیان
برگریزان پاییز رامیان، جنگل نیلبرگ
زمستان رامیان

محله‌ها[ویرایش]

  • محله های این شهر از بافت کهنه عبارتند از:

بای اوا : در مرکز شهر

رجبلو محله : کشیده از غرب تا شمال غربی شهر

آق اویلی : کشیده شده در غرب تا جنوب غربی

کتوکلی : در جنوب غربی شهر

کوپکلی : در جنوب شرقی شهر

قانچی : در منتهی‌الیه شمالی

داغلی محله : در منتهی‌الیه شمال شرقی شهر

قوانلو اوا : در شرق شهر

صادقلو اوا : در شرق شهر

ملچ آرام : در شمال غربی شهر

منابع[ویرایش]

  • سفرنامه ابت.۶۳
  • رابینو-سفرنامه مازندران واسترآباد.ترجمه غلامعلی وحید مازندرانی-تهران ۱۳۳۶ص۱۷۲
  • سعیدی، محمد علی -تاریخ رامیان و فندرسک.ص۱۹
  • گریگوری ملگونوف- ترجمه دکتر امیر هوشنگ امینی-کرانه‌های جنوبی دریای خزر-ص.۱۸۴-مرداد۱۳۷۶
  • محمد حسن خان اعتمادالسلطنه-تاریخ اشکانیان-چاپ نقش جهان.۱۳۷۱-ص۱۸۴
  1. «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲. 

پیوند به بیرون[ویرایش]