توتفرنگی
توتفرنگی (با نامهای: چیلک یا چیالک جنگلی، چَلَم و شالکَه) گیاهی نهاندانه از تیرهٔ گل سرخ است. رشد این گیاه در آب و هوای معتدل گرم و در بستر غنی از گیاخاک و خاک اسیدی بسیار خوب است. گلهای توتفرنگی نسبت به سرما به شدت حساس هستند ولی عطر و طعم نهنج (قسمت خوراکی گیاه) با انجماد از بین نمیرود.[۱]
توت فرنگی بهدلیل دارا بودن فیتو کمیکال، اثرات مثبت بسیاری بر روی مغز میگذارد و میتواند اثرات نامطلوب پیری بر مغز را کاهش دهد.
محتویات |
تاریخچه توتفرنگی [ویرایش]
توتفرنگی میوهای نسبتاً جدید است که تا ۲۵۰-۳۰۰ سال قبل به این شکل امروزی وجود نداشت و بیشتر موارد استفاده دارویی داشته است. در قرن چهاردهم در فرانسه توت فرنگیهای وحشی از جنگل به زمین زراعتی منتقل شد و از آن به عنوان یک گیاه اهلی استفاده گردید. در جنگلهای شمال ایران توت فرنگی وحشی بطور فراوان یافت میشود. بهنظر میرسد که اولین رقم اصلاحشده در زمان صدارت اتابک اعظم از فرانسه به ایران آمد و به نام اتابکی خوانده شد.
نگارخانه [ویرایش]
بیماریها [ویرایش]
-
بیماری قارچی در توت فرنگی
-
بیماری بد شکلی در توت فرنگی
-
بیماری تاجخروسی در توت فرنگی
کشت هیدروپونیک [ویرایش]
این میوه امروزه اغلب به صورت هیدروپونیک (آبکشت) کشت می شود. ازآنجاکه در این نوع کشت اغلب شرایط محیط قابل کنترل است، نتیجه مطلوب تر است و میزان عملکرد به صورت چشمگیری افزایش خواهد داشت. البته تنش های موجود در طبیعت خود باعث افزایش طعم و بوی آن می شوند که با سیستم آبکشت این عطر و طعم کاهش می یابد.
منابع [ویرایش]
- ↑ مریم پورثانی. چند نکتهٔ مهم درباره توتفرنگی. . دانشمند، ش. ۳۳۲ (خرداد ۱۳۷۰): ۱۰۸.
- ایران دانش، پنج توصیه غذایی برای افزایش هوش
- آفتاب، توت فرنگی
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ توتفرنگی موجود است. |
