اتحاد مبارزان کمونیست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اتحاد مبارزان کمونیست (به اختصار: امک) سازمانی ایرانی و کمونیستی بود که توسط منصور حکمت و حمید تقوایی در آذر ۱۳۵۷ پایه گذاری شد. امک مجموعه بحث‌های خود را با ترم مارکسیسم انقلابی معرفی می‌کردند. مهمترین اثر پایه‌ای آن جزوه «اسطوره بورژوازی ملی و مترقی» بود که توسط منصور حکمت نوشته شد. عده ای از فعالان خط سه از سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر و سازمان رزمندگان آزادی طبقه کارگر مواضع اولیه این گروه را کپی برداری از مواضع تقی شهرام چهره اصلی بخش منشعب و مارکسیست سازمان مجاهدین خلق ایران می‌دانستند. اعضای اتحاد مبارزان کمونیست که اغلب از فعالان خارج کشوری بودند سواد تئوریک بیشتری از فعالان داخل داشتند و با اشاعه نظریات خود، مخصوصا در نقد رادیکال و چپ از پوپولیسم (همه خلقی) که گریبان جنبش کمونیستی ایران را در آن مقطع گرفته بود و پایه انحرافات اساسی از برخورد طبقاتی و کارگری به مسایل و گره گاه های سیاسی بود، توانستند نفوذ بیش از پیشی در میان جریان های چپ پیدا کنند. این پروسه همزمان بود با اتفاقات مهم در عرصه سیاست نظیر اشغال سفارت امریکا توسط نیروهای طرفدار خمینی، رهبر جمهوری تازه تاسیس اسلامی، و نیز جنگ بین ایران و عراق. بسیاری از نیروهای چپ، بخاطر انحراف راست و غلبه دید ضد کمونیستی و "ماورا طبقاتی" پوپولیسم که نه طبقه کارگر بلکه "خلق" را نیروی انقلابی میدانستند در این برهه به دنباله روی از این یا آن جناح حاکمیت، و یا "دفاع از میهن" در مقابل "دشمن متجاوز" پرداختند. در حالی که امک با توضیح اینکه در زمان حاکمیت طبقات غیر کارگر، و جمهوری اسلامی به عنوان چنان حاکمیتی، هر گونه دفاع از میهن حرکتی شوونیستی است، به تدریج توانست صحت نظرات خود را (در مقابل نظرات حاکم بر جنبش کمونیستی در آن زمان) ثابت کرده و خط خود را بر عمده نیروهای جنبش چپ حاکم کند.

اتحاد مبارزان کمونیست سه سال پس از تاسیس و در پی سرکوب فزاینده از سوی جمهوری اسلامی، زیستگاه خود را به کردستان و به عنوان راهنمای ایدئولوژیک کومله، انتقال داد.

در سال ۱۳۶۱ امک، و کومله از پس یک پروسه حزب کمونیست ایران را تشکیل دادند.

منابع[ویرایش]