نشانگان کلاین–لوین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سندرم کلاین–لوین
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصصعصب‌شناسی
آی‌سی‌دی-۱۰G47.8
آی‌سی‌دی-9-CM327.13
اُمیم148840
دادگان بیماری‌ها29520
سمپD017593

سندرم کلاین–لوین (به انگلیسی: Kleine-Levin syndrome) بیماری نادری است که شخص مبتلا احتیاج به خواب زیادی دارد که گاهی به بیست ساعت در شبانه‌روز می‌رسد.

معمولاً شخص مبتلا تمایل زیادی به غذا خوردن (پرخوری جبری) و تمایل جنسی زیاد دارد. بعضی از محققان عقیده دارند که این بیماری زمینهٔ ارثی دارد و بعضی دیگر اعتقاد دارند که این اختلال یک بیماری خودایمنی است.

درمان[ویرایش]

این اختلال درمان قطعی ندارد، اما غالباً داروهای محرکی مثل آمفتامین‌ها[۱]، متیل فنیدیت[۲] (ریتالین) و همچنین ایمی پرامین[۳] و مودافینیل[۴] برای این دسته از بیماران تجویز می‌شود. به خاطر شباهتی که بین این بیماری و بعضی از اختلالات خلقی وجود دارد از لیتیوم و کاربامازپین هم استفاده می‌شود. اما غالباً پاسخ به درمان، محدود است.

پانویس[ویرایش]

  1. amphetamines
  2. methylphenidate
  3. imipramine
  4. modafinil

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]