سندروم انفجار سر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سندروم انفجار سر (به انگلیسی: Exploding head syndrome) نوعی اختلال شنیداری هیپناگوژیک نادر می‌باشد. مبتلایان به این سندرم معمولا صدای بسیار بلندی مانند انفجار بمب، شلیک اسلحه، نواختن سنج، صدای زنگ یا گونه‌ای صدای بلند و ناشناخته را در هنگام خواب می‌شنوند، به شکلی که احساس می‌شود منشا این صدا داخل سر است.

این صدا معمولا در ساعات اولیه خواب احساس می‌شود و لزوما به دلیل خواب دیدن نیست. اگرچه صدای شنیده شده بسیار بلند است ولی معمولا با هیچ دردی همراه نیست. تعداد حملات بیماری معمولا ثابت نیست ولی پس از تعدادی حمله در طول یک دوره چند روزه یا چند هفته‌ای معمولا یک دوره چند ماهه بهبود مشاهده می‌شود. مبتلایان به طور معمول نوعی احساس ترس و اضطراب را قبل و بعد از حمله احساس می‌کنند که به همراه افزایش ضربان قلب است. حملات معمولا با مشاهده تابشهای نور و اختلال در تنفس همراه است. مبتلایان ممکن است در هنگام حمله سندرم دچار ناتوانی در ادراک صداهای اطراف و یک نمونه خفیف فلج خواب شوند.

هیچ درمان شناخته شده‌ای برای این سندرم وجود ندارد و دلایل آن ناشناخته است، اما برخی روان شناسان آن را به خستگی ربط می‌دهند. موارد این سندرم در میان تمامی سنین در هر زنان و مردان مشاهده شده است. اگرچه زنان اندکی بیشتر از مردان به آن مبتلا می‌شوند و معمولا در سنین بالای پنجاه سال رایج تر است.

سندروم انفجار سر برای اولین بار در سال ۱۹۲۰ توسط پزشک و روان‌شناس ولزی رابرت آرمسترانگ جونز معرفی شد.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Exploding head syndrome»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۳ شهریور ۱۳۹۲).