سوغات

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
یک فروشگاه فروش سوغات ایران (زعفران، شیرینی‌جات ایرانی و…) در سالن ترانزیت فرودگاه امام خمینی

سوغات یا ره‌آورد کالایی که مسافران و گردشگران از یک شهر، روستا یا منطقه‌ای می‌خرند تا پس از بازگشت از سفر به نزدیکان، دوستان و آشنایان هدیه دهند. ره‌آوردها معمولاً جزء صنایع دستی، محصولات صنعتی و مواد غذایی ساخته شده در نواحی مختلف جغرافیایی هستند.

واژه‌شناسی و ادبیات[ویرایش]

سوغات وام‌واژه‌ای ترکی است به معنای تحفه.[۱]

سوغات[ویرایش]

سعدی شاعر قرن هفتم قمری سروده‌است:

گر نسیم سحر از زلف تو بویی آرد

جان فشانیم به سوغات نسیم تو نه سیم.[۱]

ره‌آورد[ویرایش]

ره‌آورد به معنای سوغات، ارمغان و هر چیزی که چون شخصی از جایی بیاید برای کسی بیاورد اگر چه حتی چند بیت از نظم و نثر باشد. ره‌آورد کنایه از چیزی است که چون کسی از جایی بیاید به طریق تحفه آورد و سوغات نیز گویند. راه آورد را با نام‌های عراضه، سوقات، سوغاتی، سوقاتی، لهنه، ارمغان و هدیه نیز می‌شناسند.

مولوی در این باره سروده‌است:

چون سفر کردم مرا راه آزمود

زین سفر کردن ره آوردم چه بود.[۲]

ره آورد شهرهای ایران[ویرایش]

معانی دیگر[ویرایش]

در ادبیات و عرفان به یادگاری‌های معنوِی و مکاشفات نیز ره‌آورد گفته‌اند.

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ لغت‌نامه دهخدا/واژه سوغات
  2. لغت‌نامه دهخدا/واژه ره‌آورد

منابع[ویرایش]

  • علی اکیر دهخدا. «صفحه اصلی». لغت‌نامه دهخدا. دریافت‌شده در ۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۰.

پیوند به بیرون[ویرایش]