ستاره سیاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

یک ستاره سیاه جسمی گرانشی است که از ماده تشکیل شده است. این یک جایگزین تئوری برای مفهوم سیاه چاله در نسبیت عام است که ساختار نظری آن با استفاده از نظریه گرانش شبه کلاسیک ایجاد شده است. 

نیازی نیست که ستاره سیاه  یک افق رویداد داشته باشد و ممکن است مرحله ای انتقالی بین سقوط یک ستاره و یک تکینگی باشد یا نباشد. یک ستاره سیاه زمانی که ماده فشرده با سرعتی که به طور قابل توجهی کمتر از سقوط آزاد سرعت فرضی ذرات در حال سقوط به مرکز آن ستاره است، تشکیل می‌شود . 

یک ستاره سیاه با شعاع کمی بیشتر از افق رویداد پیش بینی شده برای معادل جرم سیاه چاله خود، بسیار تیره به نظر می رسد. چون تقریباً تمامی نور تولید شده به درون ستاره کشیده خواهد شد و هر گونه فرار نور به شدت گرانشی قرمز خواهد شد . غالباً بنظر می رسد که ستاره سیاه دقیقاً مانند یک سیاه چاله است.