ادوارد دوم انگلستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ادوارد دوم انگلستان
پادشاه انگلستان
Royal Arms of England (1198-1340).svg
King Edward II of England.jpg
دوران از ۱۳۰۷ تا ۱۳۲۷
لقب(ها) ادوارد کِرنارْوِن[۱]
زادروز ۲۵ آوریل ۱۲۸۴
زادگاه کرنارون، ویلز
مرگ سپتامبر ۱۳۲۷
محل مرگ قلعه برکلی، گلوسترشر ، Flag of England.svg انگلستان
پیش از ادوارد سوم
پس از ادوارد یکم
همسر ایزابلای فرانسه
پدر ادوارد یکم
مادر النور کستیل[۲]

ادوارد دوم (به انگلیسی: Edward II) (زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۲۸۴ - درگذشتهٔ سپتامبر ۱۳۲۷)[۱] ملقب به ادوارد کِرنارْوِن (به انگلیسی: Edward of Caernarvon) نخستین شاهزادهٔ ولز و پادشاه انگلستان از ۱۳۰۷ تا ۱۳۲۷ بود.[۳] او با اسکاتلند وارد جنگ شد و به آنجا لشکر کشید اما در ۱۳۱۴ و طی نبرد بَنِکبرن از رابرت بروس، پادشاه اسکات شکست خورد. ادوارد دوم در عین‌حال پادشاهی ضعیف بود که ناامیدی بارونهای انگلیسی را باعث گردید و در ۱۳۲۷ پسرش ادوارد سوم جانشین او شد.[۳] ادوارد دوم کمی بعد در همان سال در قلعه برکلی به قتل رسید.[۲]

پادشاهی و درگیری با بارون‌ها[ویرایش]

ادوارد دوم، چهارمین فرزند ادوارد یکم از همسر اسپانیاییش اِلِنور کَستیل بود.[۲] ادوارد یکم در ۷ ژوئیه ۱۳۰۷ درگذشت و ادوارد دوم جانشین او شد. او کمی پس از برتخت نشستنش اقدام به واگذاری بیشتر مقام‌های بالا به مخالفان برجستهٔ پدرش کرد و سپس با اعطای مقام ارل کُرنوال به سوگلی محبوب (و عاشق احتمالیش) پیرس گِیوستون، نفرت بارون‌ها را نسبت به خود برانگیخت.[۱] ادوارد دوم در ۱۳۰۸ با ایزابلا، دختر فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه ازدواج کرد.[۲]

در ۱۳۱۱ کمیته‌ای بارونی متشکل از ۲۱ نفر از بارون‌ها، پیش‌نویس سندی معروف به «احکام» را ارائه کردند و در آن خواستار تبعید گیوستون و محدودیت قدرت پادشاه در امور مالی و انتصابات شدند. ادوارد چنین وانمود کرد که به درخواست آنان گردن نهاده است و گیوستون را به خارج از کشور فرستاد، اما چندی نگذشت که به او اجازهٔ بازگشت داد. این موضوع خشم بارون‌ها را برانگیخت و به تلافی، گیوستون را هنگام بازگشت دستگیر نموده و در ژوئن ۱۳۱۲ اعدام کردند.[۱] ۱۱ سال بعد ادوارد به خونخواهی گیوستون برخاست و حکم به لغو «احکام» داد.

جنگ با اسکاتلند و شکست انگلستان[ویرایش]

در ۱۳۰۶ رابرت بروس به پادشاهی اسکاتلند رسید و علیه سلطهٔ انگلیسی‌ها به پا خاست. با این حال از نیروهای شاه ادوارد یکم شکست خورد و مجبور به فرار به ایرلند شد. پس از مرگ ادوارد یکم او به اسکاتلند بازگشت و بار دیگر برای استقلال اسکاتلند علیه انگلیسی‌ها وارد پیکار شد.

ادوارد دوم در ۱۳۱۴ به سوی اسکاتلند لشکر کشید اما طی نبرد بنکبرن (به انگلیسی: Battle of Bannockburn) که در مکانی به همین نام روی داد در ۲۴ ژوئن همان سال به سختی از رابرت بروس شکست خورد و مجبور به بازگشت به انگلستان شد.[۱] با این شکست، اسکاتلند عملاً استقلال خود را به‌دست آورد و ادوارد دوم پس از بازگشت در مقابل هیأتی بارونی به سرکردگی عموزاده‌اش تامس لانکاستر قرار گرفت. لانکاستر که نقش مؤثری در تبعید و اعدام پیرس گیوستون و اجرای سند «احکام» داشت در ۱۳۱۵ عملاً به گردانندهٔ اصلی قدرت در انگلستان بدل شده بود.[۴] اما او سرانجام نشان داد که فردی بی‌کفایت و جاه‌طلب است که تنها به منافع خود می‌اندیشد. بدین ترتیب در ۱۳۱۸ گروهی از بارون‌های میانه‌رو به رهبری آیمر دو والنس، ارل پمبروک به میانجی‌گری بین لانکاستر و شاه ادوارد پرداختند.

روی کار آمدن دسپنسرها[ویرایش]

بارون هیو دسپنسر معروف به هیوی پدر مشاور ارشد شاه ادوارد یکم بود[۵] و از معدود کسانی بود که در ۱۳۰۸ از پیرس گیوستون حمایت کرد.[۶] دسپنسر پس از مرگ گیوستون در ۱۳۱۲ مشاور ارشد ادوارد دوم شد اما تامس لانکاستر در فوریهٔ ۱۳۱۵ توانست حکم اخراج او از دربار و از شورای بارونی را بگیرد. با این حال هیوی پدر توانست پسرش هیوی جوان را که پیشتر در دوران شاهزادگی ادوارد در ویلز در ملازمت او بود را وارد دربار کند و ادوارد او را در ۱۳۱۸ به مقام پیشکاری خود منصوب نمود.[۶]

چندی نگذشت که هیوی پدر و هیوی پسر جزو خاصگان پادشاه درآمدند و این موضوع باعث بروز درگیری مجدد بین ادوارد و لانکاستر شد.[۴] در عین حال دسپنسرها مورد نفرت دیگر بارون‌ها نیز قرار داشتند زیرا ثروت عظیمی در دستان آنها قرار گرفته بود و گستاخی و یغماگری دسپنسر جوان نیز قابل تحمل نبود. همین موضوع سبب شد تا دسپنسرها به هنگام ورود به پارلمان در ۱۳۲۱ مورد حمله قرار گیرند و ادوارد با اجبارِ بارون‌ها حکم به ضبط اموال و تبعید آنها دهد. دسپنسر پدر به خارج از کشور رفت اما دسپنسر جوان در سینک پورتس مستقر و مشغول دزدی دریایی شد.[۶]

اما دیری نپایید که ادوارد به انتقام دسپنسرها وارد جنگ با بارون‌های مخالف شد و توانست آنها را در مارس ۱۳۲۲ در نبرد بروبریج در منطقه‌ای به همین نام در یورکشایر شکست دهد. تامس لانکاستر دستگیر و کمی بعد اعدام شد.[۱] با فروپاشی اتحاد بارون‌های مخالف و مرگ لانکاستر، دسپنسرها بار دیگر به قدرت بازگشتند و عنوان اِرلِ وینچستر به هیو دسپنسر پدر داده شد. هیو دسپنسر پسر نیز به توسعه و افزایش اهمیت دفتر پیشکاری خود پرداخت و درآمدهای حاصل از برخی زمین‌ها را از خزانهٔ سلطنتی به دفتر خود منتقل کرد. او سپس برای خود مهری مخصوص ساخت و درآمدهایی خصوصی را برای پادشاه ایجاد نمود.[۶]

حملهٔ ملکه ایزابلا و راجر مورتیمر به انگلستان[ویرایش]

چگونگی اعدام هیو دسپنسر پسر

ایزابلا همسر ادوارد دوم و ملکهٔ انگلستان بود و به هنگام درگیری ادوارد و بارون‌ها تلاش نمود تا آنها را به آرامش دعوت نماید. اما روی کار آمدن دسپنسرها در دههٔ ۱۳۲۰ و رفتارهای ناشایست هیو دسپنسر جوان سبب خصومت او با دسپنسرها شد. در ۱۳۲۵ ایزابلا راهی فرانسه شد تا شاید بتواند به نزاعی طولانی مدت بر سر گاسکونی پایان دهد. هنگامی که پسرش ادوارد سوم نیز در فرانسه به او ملحق شد، ایزابلا اعلام کرد تا زمانی که دسپنسرها بر سر کار هستند به انگلستان باز نخواهد گشت.[۷] ملکه ایزابلا سپس به راجر مورتیمر پیوست و معشوقهٔ او شد.

مورتیمر، ارل اول مارس و هشتمین بارون ویگمور، از جمله بارون‌های مخالف دسپنسرها بود. در ۱۳۲۱ او و عمویش همراه با دیگر لردهای مارس وارد درگیری‌ای خونین با دسپنسرها در جنوب ویلز شدند. اما هنگامی که دیگر دشمنان ادوارد به کمک آنها نیامدند او و عمویش در ژانویهٔ ۱۳۲۲ خود را تسلیم کرده و در برج لندن زندانی شدند. با این حال راجر مورتیمر توانست در ۱۳۲۳ بگریزد و به فرانسه برود.[۸]

در سپتامبر ۱۳۲۶[۸] ایزابلا، راجر مورتیمر و دیگر بارون‌هایی که در تبعید به سر می‌بردند به انگلستان حمله کرده، وارد اسکس شدند و توانستند نیروهای ادوارد و دسپنسرها را تار و مار کنند.[۷] پادشاه و دسپنسرها به سوی غرب به ویلز گریختند. هیوی پدر سپس برای دفاع از بریستول به آنجا فرستاده شد اما در برابر نیروهای ایزابلا نتوانست مقاومت کند و خود را در ۲۶ اکتبر ۱۳۲۶ تسلیم او کرد. فردای آن روز هیو دسپنسر پدر را پس از محاکمه‌ای مختصر به دار آویختند. یک ماه بعد، هیو دسپنسر پسر را نیز همراه با شاه ادوارد دوم دستگیر نموده و او را نیز همچون پدرش پس از محاکمه اعدام نمودند.[۶]

برکناری و مرگ ادوارد دوم[ویرایش]

ادوارد دوم پس از دستگیری زندانی و مجبور به کناره‌گیری از قدرت به نفع پسرش شد. بدین ترتیب او در ژانویهٔ ۱۳۲۷ از سلطنت کنار رفت و پسر بزرگش با عنوان شاه ادوارد سوم به عنوان پادشاه جدید انگلستان تاجگذاری نمود.[۱] سرانجام ادوارد دوم در سپتامبر ۱۳۲۷ و هنگامی که در قلعهٔ برکلی در گلوسترشر زندانی بود با دسیسهٔ ایزابلا و راجر مورتیمر به قتل رسید.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ ۱٫۶ «Edward II»(انگلیسی)‎. Encyclopædia Britannica. بازبینی‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ David Crystal. The Cambridge Biographical Dictionary. First edition ed. Cambridge University Press, 1996. p.155. ISBN 0-521-56780-7. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ «Edward II»(انگلیسی)‎. Oxford University Press. بازبینی‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ «Lancaster, Thomas, 2nd Earl of, EARL OF LEICESTER, EARL OF DERBY»(انگلیسی)‎. Universitat de València / Encyclopedia Britannica، ۱۹۹۵. بازبینی‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰. 
  5. David Crystal. The Cambridge Biographical Dictionary. First edition ed. Cambridge University Press, 1996. p.140. ISBN 0-521-56780-7. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ ۶٫۴ «Despenser family»(انگلیسی)‎. Britannica Online Encyclopedia. بازبینی‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ «Isabella»(انگلیسی)‎. Britannica Online Encyclopedia. بازبینی‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰. 
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ «March, Roger Mortimer, 1st Earl of, 8TH BARON OF WIGMORE»(انگلیسی)‎. Universitat de València / Encyclopedia Britannica. بازبینی‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰.