مریلین مونرو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مریلین مونرو
Marilyn-Monroe-9412123-1-402.jpg
نام اصلی نرما جین مورتنسن
تولد ۱ ژوئن ۱۹۲۶
لس‌آنجلس، کالیفرنیا
والدین ادوارد مورتنسن
گلادیس بیکر
مرگ ۵ اوت ۱۹۶۲ (۳۶ سال)
برنت وود، لوس آنجلس، کالیفرنیا
مدفن گورستان وست‌وود
ملیت آمریکا
پیشه بازیگر، خواننده و مُدل
سال‌های فعالیت ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲
همسر(ها) جیمز دوهرتی (۱۹۴۲–۱۹۴۶)
جو دیماگیو (۱۹۵۴)
آرتور میلر (۱۹۵۶–۱۹۶۱)
صفحه در وب‌گاه IMDb

نورما جین مورتنسون (به انگلیسی: Norma Jeane Mortenson) معروف به مِریلین مونرو (به انگلیسی: Marilyn Monroe)‏ (۱ ژوئن ۱۹۲۶ - ۵ اوت ۱۹۶۲) بازیگر، خواننده و مانکن مشهور آمریکایی بود. وی در سن ۳۶ سالگی و در اوج محبوبیت درگذشت. مریلین مونرو از مهمترین بازیگران قرن بیستم است، زیبایی و بی پروایی مریلین، او را تبدیل به سمبل جذابیت جنسی در دهه ۵۰ کرد.

دوران کودکی و نوجوانی[ویرایش]

مریلین مونرو با نام اصلی «نورما جین بیکر» در تاریخ ۱ ژوئن ۱۹۲۶ میلادی در لس آنجلس به دنیا آمد. در ۹ سالگی به یتیم‌خانه سپرده شد و سپس در طول سال‌ها سرپرستی وی به ۱۱ خانواده مختلف سپرده شد.[۱]

مادرش از بیماری شیزوفرنی رنج می برد.

بر اساس نوشته های کتابی به نام "شور و تضاد" (Passion and Paradox) از لویس بنر، استاد تاریخ مطالعات زنان در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در ژوییه ۲۰۱۲ در آمریکا که به مناسبت ۵۰ امین سالگرد مرگ این بازیگر منتشر شد ، جدایی مریلین از مادرش در هشت سالگی اتفاق افتاد. او یک سال در پرورشگاه بود و پس از آن حق حضانتش به دوست صمیمی مادرش، گریس مکی، سپرده شد.

در طول سالها، نگهداری مریلین مونرو به ۱۱ خانواده مختلف سپرده شد. او در دومین خانه مورد تجاوز قرار گرفت. این تجاوز تاثیرات روانی عمیقی بر او و به ویژه رفتار جنسی او گذاشت؛ او به طور دردناکی احساس نا امنی می کرد.

لویس بنر نویسده کتاب شور و تضاد ادعا می کند: «سو استفاده جنسی در دوران کودکی، به دوری از مردان و نزدیکی به همجنسگرایی کمک می کند. مونرو همواره گفته که دیدن زنان زبیا همیشه برایم جذاب بوده و گرایش به زنان برای من طبیعی است. وقتی زندگی او با مردان شروع شد، محدودیت های فراوان این دوران بر روی قبول طبیعت همجنسگرایی او تاثیر منفی گذاشت.»

درست پس از جنگ جهانی دوم در آمریکا بیش از هر زمان دیگری در تاریخ این کشور نقش پدر بسیار کلیدی در تربیت دختر در خانواده تصور می شد. به این دلیل مونرو به دنبال پدرش گشت، او را پیدا کرد ولی پدر حاضر نشد که مریلین را ببیند. بعدتر، زمانی که او بازیگر پرآوازه ای شده بود، پدرش درخواست ملاقات با او را کرد، این بار این مریلین بود که ازدیدن پدر سرباز زد.

مریلین در زمان تشیع جنازه پدرش به دوستی گفت که علت سرپیچی پدر از دیدار دخترش مریلین این بود که نمی خواست زن دومش بفهمد که او فرزندی از زن دیگری دارد. [۲]


در سن ۱۶ سالگی مجبور به ازدواج با پسر یکی از همسایگان به نام کریس مک‌کی شد. اندکی بعد همسرش به جنگ فراخوانده شد. این ازدواج چهار سال بعد با توافق هر دو به طلاق منتهی شد.

پس از طلاق از همسرش، برای بدست آوردن خرج زندگی در یک کارخانهٔ اسلحه‌سازی مشغول به کار شد. در آنجا بود که توجه یک عکاس ارتش ایالات متحده آمریکا را به خود جلب کرد و تصویرش بر جلد مجلهٔ رسمی ارتش با نام «Yank» نقش بست.

در سال ۱۹۴۵ نورما جین به عنوان مدل عکاسی کم کم به چهره‌ای شناخته شده تبدیل شد. او قراردادی را با یک آژانس مد در هالیوود امضا کرد و به سرعت راه رفتن روی سکوی مد و ژست گرفتن در برابر دوربین را فرا گرفت. اندکی بعد مشاوری را استخدام کرد و به توصیه این مشاور موهای تیره‌اش را به رنگ بلوند درآورد. در آن زمان نورما جین نام هنری مریلین مونرو را برای خود برگزید.

زندگی حرفه ای[ویرایش]

او با جذابیت‌های جنسی و استعداد بالای طنزگویی در سال ۱۹۵۳ در فیلم چگونه می‌توان با یک میلیونر ازدواج کرد درخشید. مریلین مونرو در این فیلم نقش پولا،

پوستر رسمی جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲ بمناسبت پنجاهمین سال درگذشت مرلین مونرو.[۳]

دختری نزدیک‌بین را ایفا می‌کند که دائم با در و دیوار برخورد می‌کند. تصویری که مریلین مونرو در این فیلم از خود نشان داد چنان گیرا و فریبنده بود که توانست بر تصویر بتی گریبل، ستاره زن آن زمان و هم‌بازی‌اش در این فیلم سایه بیندازد.

مریلین مونرو با صدای خود چندین ترانه نیز خوانده است. می‌خواهم که دوستم بداری در فیلم بعضی‌ها داغشو دوست دارند و هم‌چنین الماس‌ها بهترین دوست یک دخترند در فیلم آقایان بلوندها را ترجیح می‌دهند از مشهورترین ترانه‌های به جای مانده از این ستاره هالیوود به شمار می‌روند.

با تصویر پین‌آپ بر روی اولین جلد مجله پلی‌بوی به تاریخ دسامبر ۱۹۵۳ بود که این مجله به شهرت جهانی رسید.

در این دوران شایعاتی مبنی بر رابطه‌داشتن با جان اف. کندی، رئیس‌جمهور وقت آمریکا وجود داشت. شایعه‌ها هیچ‌گاه ثابت نشده‌اند، اما تا به امروز این شایعات به قوت خود باقی‌مانده‌اند.

در سال ۱۹۵۵ میلادی، تصویری جاودانه از مریلین مونرو در فیلم خارش هفت ساله به کارگردانی بیلی وایلدر تقریباً به قیمت پایان ازدواج دوم وی تمام شد.

جو دی‌ماجیو، ستاره بیس‌بال و همسر آن زمان مریلین مونرو، که بر سر فیلمبرداری این صحنه حضور داشت، چنان حسادتی در خود احساس کرد که در برابر صدها تماشاگر حاضر از کوره در رفت. زندگی مشترک این دو تنها ۹ ماه دوام داشت و در نهایت به جدایی ختم شد.

مرلین مونرو موهایی تاب‌دار داشت، در سال‌های آخر عمر با روسری موهایش را که به دلیل صاف‌کردن بیش از اندازه آسیب دیده بودند، را از گزند نور شدید خورشید حفظ می‌کرد.

در سال ۱۹۵۵ با آرتور میلر، که نمایشنامه‌نویس بود ازدواج کرد و یهودی شد. مریلین مونرو جوان در سال‌های آخر زندگی با شکست‌هایی مواجه شد و به افسردگی شدید دچار شد، در سال ۱۹۶۱ از آرتور میلر جدا شد و یک سال بعد درگذشت.

زندگی او روی پرده، یک زندگی رویایی بود که سینما ساخته بود، اما در دنیای واقعی مشکلات و تفاوتهایی داشت که مردم از مرلین مونروی محبوبشان انتظار نداشتند. شخصیت و انتظاراتی که سینما ساخت فراتر از توانایی‌ها و گاهی متفاوت با خواسته‌های او بود. وی در جایی گفته‌است: «من یک زن بازنده‌ام. مردها، زیادی از من انتظار دارند؛ به خاطر تصویری که از من ساخته شده و خودم هم در ساخت آن کمک کرده‌ام؛ من سمبلی از تنها چیزی هستم که مردان از آن استقبال می‌کنند»[۴]

او یکی از مشهورترین ستارگان سینما، نماد جذابیت ج

نسی و ستاره پاپ در قرن بیستم است. برخی وی را جذاب‌ترین زن قرن بیستم دانسته‌اند و به اعتقاد رابین میور او پرعکس‌ترین چهره زن جهان است.[۵]

شاگرد اکتورز استودیو[ویرایش]

مریلین در کنار جین راسل

مریلین مونرو در سال ۱۹۵۵ در آموزشگاه هنرپیشگی "اکتورز استودیو" در نیویورک دوره هنرپیشگی گذراند.

لی ستراسبرگ (۱۹۰۱ – ۱۹۸۲) از سال ۱۹۴۸ مدیر این آموزشگاه معتبر بود که بازیگرانی مانند مارلون براندو، پل نیومن، جیمز دین، داستین هافمن و رابرت دنیرو را برای هالیوود پرورش داد.

آموزشگاه هنرپیشگی "اکتورز استودیو" بر پایه سیستم بازیگری کنستانتین استانیسلاوسکی، نظریه پرداز بزرگ تئاتر روس، کار می‌کرد.

مریلین مونرو با لی استراسبرگ و همسر او آنا دوست شد و رابطه خود را با آنها حفظ کرد.

او در مرحله پایانی زندگی تمام یادداشت‌های خصوصی خود را به دست لی استراسبرگ سپرد.

روابط عاشقانه[ویرایش]

گریس مکی، فردی که حق حضانت مریلین را برعهده داشت، پیشنهاد ازدواج او با جیم دوگرتی را داد. مرلین ۱۶ ساله بود و جیم تازه از دبیرستان فارغ التحصیل و بازیگر فوتبال در دبیرستان بود.

Laurence Olivier and Marilyn Monroe in The Prince and the Showgirl trailer.jpg

در دوران جنگ و پس از آن ازدواج افراد جوان پس از دبیرستان بسیار رایج بود. آنان در ۱۹۴۲ ازدواج کردند و زمانی که جیم به ارتش برای جنگ فراخوانده شد، مریلین به شغل مدل عکاسی روی آورد.

در سال ۱۹۴۶ زمانی که آنها از هم طلاق گرفتند، مونرو تبدیل به مدل عکاسی معروفی شده بود که تصاویرش در همه مجلات کشورخودنمایی می کرد.

بین سالهای ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ عکس های برهنه ای از او گرفته شد. عکس های برهنه او در ۱۹۵۳ بر روی صفحات پلی بوی به چاپ رسید، که برایش بسیار اضطراب آور بود، چرا که عکس های هیچ هنرپیشه ای تا آن تاریخ در هالیوود بطور برهنه گرفته نشده بود. چاپ این عکس ها که بعدها در سر

هر کافه ای در کشور دیده می شد برای او اضطراب آور بود.

یکی از علل ازدواج مریلین با جو دی ماجیو، قهرمان بیسبال در سال ۱۹۵۴ عکس های برهنه ای بود که او را بسیار نامطمئن از وضعیت خویش کرد و می توانست به اخراج او از استودیوی فاکس بینجامد.[۶]

جو قهرمان بیسبال، مردی مهربان اما خشن بود که خود را مالک مریلین می دانست. زندگی آنان پر از تنش بود و دوران این ازدواج بیش از ۹ ماه طول نکشید.

مریلین در کنار همسرش جو دی ماجیو

در سال ۱۹۵۵ ازدواج آرتور میلر نمایش نامه نویس برجسته آمریکایی با مریلین رخ داد. زندگی آنان ۵ سال بطول انجامید، او سه بار مجبور به سقط جنین شد. این موضوع تاثیرات روحی اسف باری روی مریلین گذاشت و به قرص هایی که پزشک تجویز می کرد اعتیاد پیدا کرده بود.

آرتور میلر نویسنده نیز آدم سختی بود و در سر صحنه فیلمبرداری دخالت می کرد و به کارگردان می گفت که مثلا بخشی از فیلمنامه را که مربوط به مریلین است، باید تغییر دهند.

نویسنده کتاب «شور و تضاد» بر این باور است که مریلین به عشق آزاد اعتقاد داشت و رابطه نزدیکش را با جو دی ماجیو در تمام سالهای زندگیش با آرتور میلر حفظ کرد. این در حالی است که رابطه آزاد جنسی در هالیوود به ندرت وجود داشت.

در کتاب خاطرات راف رابرت، دوست صمیمی مونرو، اشاره شده که مریلین در آن عنوان کرده خوشحال است که با جو به این توافق رسیده که رابطه عاشقانه شان را

با هم ادامه دهند و درعین حال با افراد دیگر هم رابطه جنسی داشته باشند.

پس از موفقیت در فیلم "خارش هفت ساله" در سال ۱۹۵۵ روابط مریلین با هالیوود به تیرگی گرایید. او از بازی در فیلم «چگونه می توان مشهور شد» سر باز زد و به جای آن به نیویورک گریخت تا با مطالعه تحت نظر لی استراسبرگ در استودیوی بازیگران برای همیشه از شر نقش کلیشه ای «بلوند احمق» رهایی یابد.

گرایش های فمینیستی مریلین مونرو[ویرایش]

مریلین در میان سربازان جنگ ویتنام

جنبش فمنیستی پس از مرگ مریلین مونرو آغاز گشت. با وجود این مونرو در زمره اولین فمنیست ها قرار می گیرد. مریلین کنترل کامل بر تصویر خود در رسانه داشت و به ایجاد کمپانی تهیه فیلم برای مبارزه با سیستم نابرابر و به شدت سکسیست و مردسالار هالیوود همت گماشت.

او استودیوی خود را ایجاد کرد ولی هالیوود از آن استقبالی نکرد، هالیوود تمایل داشت که او را در نقش کلیشه ای «بلوند احمق» ببیند و نقش های آبکی ملودرام به او بدهد. او می خواست که پله های ترقی را طی کند و به آن افتخار می کرد، در عین حال هنرپیشه موفقی بود. این درگیری ها بالاخره در ۱۹۶۲ منجر به اخراج مریلین گشت.

دور و بر این بازیگر خوش سیما مردان کنترل کننده و بسیار قدرتمندی وجود داشتند، ولی در نهایت خود او بود که تصمیم نهایی را در مورد تهیه فیلم می گرفت.

مریلین شخصیت های مختلفی را در خود جای داده بود و می توانست شخصیتی باشد که دیگران از او می خواهند. وی بر روی این پدیده که بتواند نقش های مختلف را بازی کند خیلی کار کرد.

لویس بنر معتقد است که مریلین خود را سوسیالیست می دانست و از جنبش مدنی آمریکا حمایت می کرد. او همواره می گفت که شهرتش را مدیون مردم است و نه هالیوود.

لویس بنر می گوید: «مونرو اگر زنده بود، کودکی را به فرزندی قبول می کرد و از طرفداران حقوق بشر می شد.» [۷]

مشکلات روحی[ویرایش]

Studio publicity Marilyn Monroe.jpg

مریلین مونرو از بیماری اختلال دوقطبی رنج می برد. گاهی دچار افسردگی شدید بود و گاهی شاد و خوشحال بود.

لویس بنر نویسنده کتاب «شور و تضاد» می گوید: «زمانی که توانست به پدرش نه بگوید، احتمالا بهبودی در شرایط روحیش پدیدار شده بود که توانست به این درخواست جواب رد بدهد.»

دوره هایی که مریلین دستخوش حال روحی بالا (شیدایی) و پایین (افسردگی) می شد، از سوی دوستانش تایید شده است.

مونرو پس از دوران افت و افسردگی دوباره خود را باز می یافته و به سیکل شیدایی و شکوفایی می رسیده و می توانسته کارهایش را سروسامان دهد.

از زاویه تاریخی بسیاری از زنان ومردان پر آوازه هنرمند از فرمی از اختلال دو قطبی رنج می بردند، برای مثال ویرجینیا ولف نیز دچار چنین حالتی بود.

با دقت در مورد زندگی نامه هایی که درمورد فروغ فرخزاد نوشته شده، علائمی از همین سیکل افسردگی و شید

ایی در او نیز دیده می شود.

علاوه بر آن مریلین مونرو از لکنت زبان نیز رنج می برده، در موقع فیلمبرداری اگر دچار لکنت می شد، دوباره می بایست صحنه را تکرار کنند. [۸]

مرگ ناروشن پس از چند دهه و میراث پس از آن[ویرایش]

آرامگاه مریلین مونرو در گورستان وست‌وود.

آخرین حضور برجسته مریلین مونرو در انظار عمومی به ۱۹ مه ۱۹۶۲ باز می‌گردد که او در مراسم جشن تولد جان اف. کندی در سالن مدیسون اسکوئر گاردن بر صحنه ظاهر شد و ترانه تولدت مبارک، آقای رئیس‌جمهور را در حضور رئیس‌جمهور اجرا کرد.

مرلین مونرو در تاریخ ۵ اوت ۱۹۶۲ میلادی، در کالیفرنیا درگذشت. علت مرگ وی، «مصرف بیش از حد داروی خواب‌آور» ذکر شد. دلیل رسمی مرگ وی «خودکشی» بر اثر «مصرف بیش از حد داروهای خواب‌آور و آرام‌بخش» اعلام شد، اما ادعاهای مبنی بر حصول یک توطئه و مجموعه حوادث اسرارآمیزی که منجر به مرگ وی شد، همواره بحث‌برانگیز بوده‌است.[۹]

مریلین مونرو در ۸ اوت ۱۹۶۲ میلادی، در یکی از آرامگاه‌های مشهور شهر لس‌آنجلس، به نام گورستان وست‌وود به خاک سپرده شد.

پلیس علت مرگ را میزان بالای نمک اسید باربیروتیک در بدن و بر اثر خودکشی اعلام کرد.

لویس بنر نویسنده کتاب ''شور و تضاد'' احتمال خودکشی او را کم می داند، چرا که می گوید او در فرم بسیار مناسبی بود و برنامه های مختلفی برای زندگی داشت. او معتقد است : «رابرت کندی برادر جان اف کندی و دادستان وقت عالی آمريکا با او رابطه پنهان

ی داشت. همسایه ها و سرایدار اوائل بعد ازظهر روز پنجم اکتبر، رابرت کندی را در منزل مریلین دیده اند.» بنر می گوید: «همه گزارش های پلیس در عرض چند هفته مفقود شد. رابرت کندی با دپارتمان پلیس ارتباط داشت.»

مریلین در کنار جان و رابرت کندی

نویسنده کتاب معتقد است که احتمالا مافیا برای جلوگيری از افشای روابط پنهانی مرلین با جان اف. کندی رييس جمهور و رابرت اف. کندی برادر وی، مریلین را به قتل رسانده اند. [۱۰]


البته این یکی از سناریو های قتلی است که پس از پنج دهه در هاله ای از ابهام فرو رفته است.

پس از مرگ مریلین هفته ای سه بار گل های سرخی بر سر خاک وی به مدت ۲۰ سال فرستاده می شد. این فرد کسی نبود جز جو دی ماجیو، معشوقه یکی از پر آوازه ترین بازیگران قرن بیستم.

هم‌اینک یک بازرگان آمریکایی به نام ریچارد پانچر در قبر بالای وی دفن شده‌است که در سال ۱۹۸۶ درگذشت. وی وصیت کرده بود که با صورت بر روی زمین در قبر

گذاشته شود.[۱۱]

در سال ۲۰۰۹ میلادی، بیوهٔ این بازرگان آمریکایی تصمیم گرفت که قبر همسرش را که در بالای قبر مرلین مونرو واقع شده‌است را بفروشد و پس از آن، همسرش را در یک آرامگاه خانوادگی دفن کند. وی علت به حراج گذاشتن قبر همسرش را، پرداخت آخرین قسط خانه‌اش در بورلی هیلز اعلام کرد.[۱۲]

هم‌چنین هیو هفنر موسس و مالک پلی‌بوی، قبر مجاور مریلین مونرو را با پرداخت مبلغ ۷۵ هزار دلار خریده‌است.[۱۳]

یادداشت‌های شخصی مریلین مونرو[ویرایش]

مریلین مونرو

بیشتر قطعاتی که در کتاب درج شده، نامه‌های شخصی و یادداشت‌های ساده روزانه هستند، اما برخی از قطعات با دقت بیشتری نوشته شده‌اند، شاید به این امید که روزی ویرایش و چاپ شوند.

او به ویژه به دلیل اندام موزون، حرکات دلفریب و صدای گرم، "بمب سکسی" لقب گرفت، اما نه او و نه کسانی که او را از نزدیک می‌شناختند این لقب را نمی‌پسندیدند.

سینماگران بزرگی مانند بیلی وایلدر و جان هیوستن، که با مریلین مونرو کار کرده بودند، گفته‌اند که او تنها جذاب و دلفریب نبود، بلکه به ویژه در ایفای نقش‌های کمدی استعدادی کم نظیر داشت.

آنچه تاکنون ناشناخته مانده بود، این است که مریلین مونرو دستی در نوشتن هم داشته است. او مجموعه‌ای از یادداشت‌های روزانه و حتی چند شعر از خود را به جا گذاشته که اکنون برای اولین بار به چاپ می‌رسد.

مریلین مونرو از نادر ستارگان هالیوود بود که به کتاب و ادبیات علاقه داشت و مرتب به کتابفروشی سر می‌زد و کتاب می‌خرید.

او با آثار نویسندگان بزرگی مانند فیودور داستایفسکی، ساموئل بکت، جوزف کنراد، ارنست همینگوی و جان اشتاین‌بک آشنایی داشت و از سال ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۶۱ همسر آرتور میلر، نمایشنامه‌نویس نامی آمریکا بود.

مریلین مونرو از روی نیازی درونی و نه برای انتشار دست به قلم برده بود.

او این یادداشت‌ها را عمدتا از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۶۲ نوشته است، روی هر چیزی که دم دست او بوده است: از دفتر یادداشت تا کاغذ مارک‌دار هتل یا دستمال رستوران؛ از دستور آشپزی گرفته تا یادداشت هایی درباره خودکشی.

مریلین مونرو، برخلاف تصور همگان در نوشته‌های خود زنی خویشتن‌دار است. از همه چیز حرف می‌زند، احساسات نهانی، دردها و ترس‌های خود را بیان می‌کند،

اما از زندگی جنسی خود هیچ چیز نمی‌گوید.

یکی از شعرهای او درباره خودکشی با پریدن از روی پل بروکلین است. مونرو در این شعر گفته که این پل زیباتر از آن است که آدم خودش را از بالای آن پرت کند. [۱۴]

نکاتی دیگر از زندگی مریلین مونرو[ویرایش]

مریلین مونرو در نوجوانی

سال 1962 بنیاد گلدن گلوب مریلین مونرو را به عنوان محبوب ترین هنرپیشه جهان معرفی کرد.

مادر او زنی آشفته‌حال بود و نتوانست از دختر خود نگهداری کند. مریلین مونرو در یتیم‌خانه و پرورشگاه بزرگ شد.

از آنجا که اندام زیبایی داشت، از سال ۱۹۴۴ به عنوان مدل برای شرکت‌های تبلیغاتی جلوی دوربین عکاسی قرار گرفت.

خانم مونرو از سال ۱۹۴۶ وارد سینما شد و اولین قرارداد خود را با کمپانی "فوکس قرن بیستم" امضا کرد.

در فیلم‌های سینمایی با ارائه تیپ آشنای زنی زیبا و ساده و تا حدی هوسران به محبوبیتی سریع دست یافت.

مریلین مونرو در سال ۱۹۶۰ در اوج شه

رت و محبوبیت بود، اما از نظر جسمی و روحی به شدت ناتوان شده بود.

به خاطر مصرف الکل و مواد مخدر کار سینمایی او با وقفه و بی‌نظمی همراه شد.

فیلم خصوصی[ویرایش]

در سال ۲۰۰۸ میلادی فردی ناشناس فیلمی از سکس دهانی مریلین مونرو را در یک حراج به مبلغی بیش از یک میلیون دلار خرید تا مانع از توزیع فیلم شود.[۱۵]

در دسامبر ۲۰۰۹ فیلمی ۴ دقیقه‌ای که مونرو را در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ خوشحال و آسوده در کنار دوستان‌اش در حال سیگار کشیدن و نوشیدن شراب نشان می‌داد به قیمت ۲۷۵٫۰۰۰ دلار به‌فروش رسید.[۱۶]خریدار این فیلم صامت ۱۶ میلیمتری تصمیم دارد آن را در وب‌گاه ebay به بالاترین پیشنهاد بفروشد.[۱۷] شخصی که فیلمبردار این فیلم بوده ادعا کرده‌است سیگاری که در فیلم دیده می‌شود ماری‌جوانا بوده‌است.[۱۸]

جراحی پلاستیک[ویرایش]

یک پرونده پزشکی از مریلین مونرو، شایعات طولانی درباره عمل‌های جراحی پلاستیک مریلین مونرو را تایید می‌کند.[۱۹]

این پرونده پزشکی که از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۲را در بر می‌گیرد، علاوه بر تعدادی یادداشت پزشکی، حاوی ۶ قطعه عکس رادیولوژی است.

مایکل گوردین، یک جراح پلاستیک ساکن لس‌آنجلس، در این پرونده به شکایت مریلین مونرو از "بدشکلی چانه" اشاره کرده و از کاشت غضروف در چانه او در سال ۱۹۵۰ خبر داده است که به تدریج "حل" شده بود. همچنین این پرونده حاکی از این است که نوک بینی او مورد عمل جراحی پلاستیک قرار گرفته است. این عکس‌ها تصاویر اشعه ایکس از بینی، سقف دهان، و استخوان‌های صورت او را نشان می‌دهد. تاریخ ثبت عکس‌ها با اشعه ایکس به هفتم ژوئن ۱۹۶۲ برمی‌گردد، یعنی دو ماه پیش از مرگ مونرو در پنجم اوت ۱۹۶۲، زمانی که جسدش در خانه‌اش در کالیفرنیا پیدا شد.[۲۰]

بر اساس اطلاعات این پرونده، او در اسناد پزشکی به نام مستعار "دوشیزه جوآن نیومن" معرفی شده، اما نشانی خانه او دقیقاً همان نشانی خانه مریلین مونرو در برنت وود است.[۲۱]

این پرونده در ماه نوامبر ۲۰۱۳ در حراجی ژولین در بورلی هیلز لس‌آنجلس کالیفرنیا عرضه می‌شود.

فیلم‌ها[ویرایش]

مرلین مونرو در صحنه‌ای از فیلم شاهزاده و مانکن

مریلین مونرو از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۱ در ۳۰ فیلم سینمایی بازی کرده‌است.[۲۲]

کتاب های درباره مریلین مونرو[ویرایش]

  • کتاب مرلین مونرو، افسونگر نوشته اف ایکس فی نی، الیا کازان در مقدمه این کتاب می‌نویسد: «هر چیزی را که فکر می‌کنید درباره این زن می‌دانید، فراموش کنید»
  • کتاب آخرین روزهای مرلین مونرو نوشته دونالد ولف [۱]
  • کتاب "شور و تضاد" (Passion and Paradox) از لویس بنر، استاد تاریخ مطالعات زنان در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی

منابع[ویرایش]

کتاب "شور و تضاد" (Passion and Paradox) از لویس بنر، استاد تاریخ مطالعات زنان در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی چاپ در ژوییه ۲۰۱۲ در آمریکا که به مناسبت ۵۰ امین سالگرد مرگ این بازیگر منتشر شد.

پانویس[ویرایش]

  1. ناگفته‌های تازه از زندگی مریلین مونرو؛ ستاره جذاب غمگین، بی‌بی‌سی فارسی
  2. ناگفته‌های تازه از زندگی مریلین مونرو؛ ستاره جذاب غمگین، وبگاه (BBC)
  3. «فیلم‌های هانکه، آلن رنه و کیارستمی در «کن ۲۰۱۲»». سینما فا. بازبینی‌شده در ۲۸ مه ۲۰۱۲. 
  4. کتاب مرلین مونرو، افسونگر نوشته اف ایکس فی نی
  5. کتاب پرعکس‌ترین چهره‌های جهان نوشته رابین میور
  6. ناگفته‌های تازه از زندگی مریلین مونرو؛ ستاره جذاب غمگین، وبگاه (BBC)
  7. ناگفته‌های تازه از زندگی مریلین مونرو؛ ستاره جذاب غمگین، وبگاه (BBC)
  8. ناگفته‌های تازه از زندگی مریلین مونرو؛ ستاره جذاب غمگین، وبگاه (BBC)
  9. پرسش‌های بی پاسخ در مورد مرگ مریلین مونرو، رادیو فردا
  10. ناگفته‌های تازه از زندگی مریلین مونرو؛ ستاره جذاب غمگین، وبگاه (BBC)
  11. هیچ‌کس نمی‌خواهد روی مریلین مونرو دفن شود, دویچه وله فارسی
  12. Monroe 'burial plot' up for sale, BBC News
  13. هیچ‌کس نمی‌خواهد روی مریلین مونرو دفن شود, دویچه وله فارسی
  14. یادداشت‌های شخصی مریلین مونرو منتشر شد، وبگاه (BBC)
  15. فیلم کوتاه منتشر نشده‌ای از مریلین مونرو کشف شدوبگاه رادیو فردا
  16. «Some like it pot: 'lost' home movie shows Marilyn Monroe smoking joint»(انگلیسی)‎. وب‌گاه رسمی گاردین، ۱ دسامبر ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۰۹. 
  17. Alan Duke. «Marilyn Monroe home movie surfaces»(انگلیسی)‎. وب‌گاه رسمی CNN، ۱ دسامبر ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۰۹. 
  18. «Does a home movie show Marilyn Monroe smoking pot?»(انگلیسی)‎. وب‌گاه رسمی CTV، ۱ دسامبر ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۰۹. 
  19. مریلین مونرو 'جراحی پلاستیک کرده بود' بی‌بی‌سی فارسی
  20. مریلین مونرو 'جراحی پلاستیک کرده بود' بی‌بی‌سی فارسی
  21. مریلین مونرو 'جراحی پلاستیک کرده بود' بی‌بی‌سی فارسی
  22. «فیلموگرافی مریلین مونرو»(انگلیسی)‎. وب‌گاه allmovie.com. بازبینی‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۰۹. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ مریلین مونرو موجود است.