النور روزولت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
النور روزولت
Anna Eleanor Roosevelt.png
پرتره‌ای از النور روزولت در کاخ سفید
شناسنامه
نام کامل آنا النور روزولت
زادروز ۱۱ اکتبر ۱۸۸۴
زادگاه نیویورک سیتی نیویورک
 ایالات متحده آمریکا
تاریخ مرگ ۷ نوامبر ۱۹۶۲ میلادی (۷۷ سال)
محل مرگ نیویورک سیتی، نیویورک
 ایالات متحده آمریکا
همسر فرانکلین دلانو روزولت
فرزندان آنا النور ، جیمز ، الیوت ، فرانکلین ، جان
دین کلیسای اپیسکوپال
حزب سیاسی دموکرات
امضاء Eleanor Roosevelt Signature-.svg
بانوی اول ایالات متحده
از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵
پس از
پیش از
لو هنری هوور
بس ترومن
رئیس کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد

آنا النور روزولت (به انگلیسی: Anna Eleanor Roosevelt) (زاده: ۱۱ اکتبر ۱۸۸۴ در نیویورک، درگذشته: ۷ نوامبر ۱۹۶۲ در نیویورک)، همسر فرانکلین روزولت، سی و دومین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و بانوی اول ایالات متحده، اولین رئیس کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد و یکی از فعالترین شخصیت‌های قرن بیستم در ترویج و توسعه حقوق بشر و گسترش فعالیت‌های انسان دوستانه نهادهای بین‌المللی بود.

زندگی نامه[ویرایش]

بانو النور روزولت در ماه‌های پایانی عمر همسرش هنگامی که او فلج شده و روی صندلی چرخدار خود میخکوب بود، بسیاری از وظایف او را بر عهده گرفت. النور که بیشتر دوران کودکی خود را در انزوا و به تنهایی گذرانده بود، علی‌رغم نداشتن تحصیلات دانشگاهی به شریک و مشاور مطمئن یکی از استثنایی‌ترین سیاست‌مداران تاریخ تبدیل شده بود.

النور روزولت و اعلامیه جهانی حقوق بشر[ویرایش]

پس از مرگ فرانکلین دلانو روزولت، جانشین او هری ترومن از خانم روزولت درخواست کرد به نخستین هیأت نمایندگی ایالات متحده در ملل متحد بپیوندد. او این هدف سیاسی را دنبال می‌کرد که النور روزولت را در گروه خودش داشته باشد و در عین حال او را از مسائل سیاسی حساس دور کند.

النور روزولت از سوی دیگر اعضای هیأت نمایندگی به شورای اقتصادی و اجتماعی ملل متحد فرستاده شد. در حالی که حضور النور روزولت در کمیسیون حقوق بشر با این تصور که در چنین کمیته‌ای درباره مسائل مهم بحث نمی‌شود، از سوی بسیاری امری کم اهمیت تلقی می‌شد، او توانست با تلاش خود یکی از مهم‌ترین اقدامات سازمان ملل در سال‌های آغازین فعالیت خود یعنی نگارش و تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر را به انجام رساند.[۱]

النور روزولت نه فردی دانشگاهی بود و نه روشنفکری برجسته، مشارکت او در نگارش اعلامیه جهانی حقوق بشر ربطی به تحلیل فلسفی یا حقوقی نداشت. او اهل عمل بود، دیگران را تشویق می‌کرد، برای رسیدن به هم نظری تلاش می‌کرد و همین خصوصیات به همراه او را در انجام موفقیت آمیز وظیفه ریاست کمیسون حقوق بشر و کمیته نگارش آن یاری داد. شور و شوقی که او از خود نشان داد و دقتی که در انجام مأموریتش به کار برد، در کنار اعتبار عامی که در ایالات متحده و کشورهای دیگر داشت، به تلاشهایی که منجر به تدوین اعلامیه جهانی حقوق بشر شد، دامنه‌ای بخشید که بی حضور او به اعتقاد بسیاری از جمله جان هامفری مدیر وقت بخش حقوق بشر دبیرخانه ملل متحد چه بسا امکان پذیر نمی‌شد.[۲]

او خود در این مورد نوشته بود:

«نگارش پیش نویس اعلامیه حقوق، برای همکارانم در گروه نگارش، به ویژه برای دکتر پ.س.چانگ، دکتر شارل مالک و جان هامفری که همگی اشخاص بسیار فرهیخته‌ای هستند، ممکن است چندان دشوار و سهمگین جلوه نکند. اما این کار در نظر من وظیفه ایست که برای آن به هیچ وجه آمادگی ندارم.

با این همه امیدوارم بتوانم به آنان در یافتن واژگانی که از دل تاریخ و نیز از اوضاع روز و واقعیت‌های معاصر بیرون می‌کشند به نحوی یاری رسانم که همگان بتوانند اهداف ما را دریابند و برای آن‌ها بسیج شوند. اغلب به همسرم می‌گفتم که اگر بتواند موضوعی را به من بفهماند، دیگر آن موضوع برای همه افراد کشور روشن خواهد بود. شاید اساس نقش من و ارزش واقعی مشارکتم در کمیته نگارش اعلامیه جهانی در همین نکته باشد.»[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Glen Johnson, «The Contributions of Elenor and Franklin Roosevelt to the Development of International Protection of Human Rights», Human Rights Quarterly, Feburary 1987, pp. 19-48
  2. John P.Humphrey, Human Rights and the United Nations: A Great Adventure, Dobbs Ferry, New York, 1984, P. 5
  3. Elenor Roosevelt, My Day, Feburary 12, 1947,Eleanor Roosevelt Papers, Bibliotheque, Franklin D.Roosevelt, Hyde Park, New York

منابع[ویرایش]