بیل ویلسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ویلیام گریفیث ویلسون (به انگلیسی: William Griffith Wilson) (زاده ۲۶ نوامبر ۱۸۹۵ در شهرک دورست، ورمانت، درگذشته ۲۴ ژانویه ۱۹۷۱ ) معروف به بیل ویلسون (به انگلیسی: Bill Wilson) که با توجه به سنت گمنامی الکلی‌های گمنام (AA) با نام بیل شناخته می‌شود پایه‌گذار اصلی جمعیت الکلی‌های گمنام و قدم‌های دوازده‌گانه است.

آلدوس هاکسلی نویسنده و شاعر انگلیسی او را «بزرگترین معمار اجتماعی سده بیستم» خوانده‌است. مجله تایم نیز در سال ۱۹۹۹ او را یکی از صد شخصیت تأثیرگذار قرن بیستم انتخاب کرد.[۱] بیل یک بازرگان از اهالی بروکلین، نیویورک بود. او در دسامبر ۱۹۳۴ هشیار شد و پیدایش اولین گروه AA به آشنایی او در ۱۰ ژوئن ۱۹۳۵ با باب اسمیت (دکتر باب) پزشک الکلی اهل اکرون، اوهایو و تعهد آن‌ها به هشیار نگهداشتن یکدیگر باز می‌گردد.

داستان اعتیاد بیل[ویرایش]

در سال 1935 میلادی بیل که در منطقه وال استریت نيويورک زندگی می کرد، به علت اعتیاد به الکل زندگی و کار خود را بر باد داد. وی بارها به دلیل مصرف بیش از حد الکل در بیمارستان بستری شده بود. دکتر سیلک ورث (Dr. Silkworth) که به علت روش های ابتکاری خود در درمان معتادان الکلی مشهور بود در یکی از روزهای بستری شدن بیل، این نکته را به وی گوشزد کرد که اعتیاد به الکل نوعی بیماری بوده و افرادی که الکلی می شوند انسان های بی اراده و یا بی اخلاقی نیستند. دکتر سیلکورث به بیل گفت که افراد الکلی به دلیل مبتلا شدن به بیماری اعتیاد، دچار وسوسه و ویار شده و پس از نوشیدن اولین لیوان مشروب دیگر قادر به کنترل مصرف خود نیستند. پس از آن بیل با اینکه دیدگاه تازه ای نسبت به اعتیادش پیدا کرده بود، باز هم به مصرف الکل ادامه داده و مدام در بیمارستان بستری می شد. در حقیقت علم به ماهیت اعتیاد به تنهایی نمی توانست باعث ترک اعتیاد وی شود. بیل پس از مدتی با یکی از دوستان دائم اخمر خود به نام ابی تاچر (Ebby Thatcher) ملاقات کرد و در کمال تعجب متوجه شد که او توانسته است مصرف الکل را متوقف کند. ای تاچر علت موفقیت خود را پیدا کردن مذهب عنوان کرد. ابی تاچر به بیل پیشنهاد کرد که او نیز با تکیه به خدای خود، و درخواست از او می تواند بر مشکل اعتیادش غلبه کند. موضوعی که بعدها در قدم دوم از دوازده قدم به آن پرداخته می شود. پس از آن بیل باز هم تا مدتی به تلاش بی ثمر برای ترک اعتیاد به الکل ادامه داد تا اینکه یک روز که در بیمارستان بستری بود و به اوج درماندگی در برابر این بیماری رسیده بود، عاجزانه از خدای خود درخواست کرد تا به او برای ترک الکل کمک کند. موضوعی که خود بیل بعد ها در کتابش از آن تحت عنوان بیداری روحانی نام می برد.[۲]

ابداع الکلی های گمنام[ویرایش]

پس از این بیداری روحانی، روزی که بیل به یک سفر کاری در اوهایو رفته بود، باز هوس کرد کرد که الکل مصرف کند. برای این که بتواند بر این وسوسه غلبه کند تصمیم گرفت تا با سایر معتادان به الکل صحبت کرده و تجربه خود را با آن ها درمیان بگذارد. وی در این شهر با دکتر باب اسمیت (Dr. Bob Smith) آشنا شده و تجربیات خود را با وی در میان گذاشت. پس از کشمکش و جدال فراوان میان این دو، سرانجام دکتر باب نیز توانست با استفاده از این تجربه روحانی مصرف الکل را کنار بگذارد. وی در حقیقت اولین فردی بود که توانست با استفاده از راهنمایی های یک الکلی دیگر اعتیاد خود را ترک نماید. این انتفاق در تاریخ 10 ژوئن 1935 رخ داد و از آن روز به عنوان روز تاسیس انجمن الکلی های گمنام یاد می شود. پس از آن بیل به کمک دکتر باب سعی در تهیه برنامه های ساده ای جهت قدم به قدم کردن این تجربه روحانی کرده و با کمک گروهی در شهر آکسفورد آنان نیز برای کمک به الکلی ها تلاش می کردند توانست برنامه ای کامل مشتمل بر 12 قدم برای رهایی از بیماری اعتیاد معرفی نماید. [۳]

منابع[ویرایش]

  1. Susan Cheever. Bill Wilson. Time Magazine, June 14, 1999
  2. «تاریخچه دوازده قدم». وب سایت همراه - بهبودی از اعتیاد. 
  3. «برنامه های دوازده قدم». وب سایت همراه - بهبودی از اعتیاد.