قمر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
برخی از قمرهای منظومه‌ی شمسی. ۱۹ عدد آن‌ها به‌قدری بزرگ‌اند که به‌سبب گرانش خود گرد شده‌اند. از این میان تیتان که قمرزحل است جو دارد.

قمر یا ماه در ستاره‌شناسی به جسمی آسمانی گفته می‌شود که گرد جسم آسمانی بزرگ‌تری (سیاره) بگردد. با اینکه کلمه قمر عربی است، بهتر است برای پرهیز از بدفهمی در فارسی از آن استفاده شود زیرا «ماه» اختصاصاً برای اطلاق به قمر زمین استفاده می‌شود. و درضمن کلمه «ماه» معنای دیگری هم در بخش‌بندی سال دارد. دیگر سیارات منظومه شمسی هم قمرهایی دارند. این قمرهاها فقط مختص منظومه شمسی نبوده و احتمال می‌رود برای سیاره‌های فراخورشیدی نیز یافت شود.

بیشترین تعداد قمرها در منظومه شمسی متعلق به سیارات گازی است. بهرام دو قمر به نام‌های فوبوس و دیموس دارد. مهم‌ترین قمرهای منظومه شمسی عبارتند از:ماه (قمر زمین)، قمرهای گالیله‌ای(قمرهای مشتری)، تیتان(قمر زحل)، تریتون(قمر نپتون)

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

الگو:سامانه ی خورشیدی