انگ سان سو چی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
لحن این مقاله یا بخش برای ویکیپدیا، غیر رسمی یا نامناسب است. برای راهنمایی بیشتر به راهنمایی برای نوشتن مقالههای بهتر رجوع کنید. احتمالاً در بحث همین صفحه توضیحی درباره این مطلب موجود باشد. |
اُنگ سان سو چی (به برمهای: 
) فعال سیاسی، مدافع حقوق بشر، از مخالفان حکومت نظامی برمه و برنده جایزه صلح نوبل است.
[ویرایش] زندگی
وی در روز ۱۹ژوئن ۱۹۴۵ در شهر رانگون پایتخت برمه دیده به جهان گشود که نام «اُنگ سان سو چی» را بر او نهادند.این نام برهم نهادهای از نام پدر «اُنگ سان» و «چی» از مادرش و «سو» از روز تولد و مادر بزرگش میباشد. پدرش يکی از ژنرالهای پرآوازه و یک قهرمان ملی بشمار میرفت. درجنگ جهانی دوم با مهاجمان ژاپنی جنگيد و در کسب استقلال برمه نقش ارزندهای را ایفا کرد. انگ سان نخست به فراگیری فلسفه وپس از آن سیاست واقتصاد در دانشگاه آکسفورد پرداخته و یکم ژانویه ۱۹۷۲ با مايکل اريس پیمان زناشوئی بسته وهمراه همسرش به بوتان جایی که شوهرش به اعضاء خانواده سلطنتی درس میداد رفته و پس ازمدتی به بريتانيا باز میگردد و در آنجا صاحب دو پسر میشود.
[ویرایش] فعالیت سیاسی
در سال ۱۹۸۸ تظاهرات گسترده دانشجويان هواخواه دموکراسی در برمه به مخالفت با شورای نظامی حاکم که از سال ۱۹۶۲ بر ملت فرمانروائی میکرد، فراگير میشود. برای سرکوب تظاهرات، سربازان برمهای خشونتی توجيه ناپذير از خود نشان دادند. پس از آن کشتار، اُنگ سان سو چی برای هدايت جنبش مخالفان به برمه باز میگردد. پيام «اتحاد، نظم ،عشق» او که ريشه در اعتقاد ژرف از آيین بودا دارد، تمامی ملت را در بر میگيرد و اتحاديه ملی دموکراسی (مردم سالاری)او شتاب روز افزونیدر تمامی برمه هواخواهان بسیار پیدا میکند. در ژوئن سال ۱۹۸۹ بعد از چند هفته رخدادهای ميدان «تيان آن من» شورای نظامی حاکم بر برمه اُنگ سان سو چی و ديگر رهبران دموکراسی را در خانه بازداشت کرد.اين آغاز دورانی تیره وتار در تاریخ برمه است که به گونه ای پراکنده تاکنون ادامه یافته است . شورای نظامی در سال ۱۹۹۰ برای ایستادگی در برابر فشار زیاد سیاسی، اجازه انتخابات ملی را میدهد .با وجود تنگناهای آشکار وپنهانی که نيروهای نظامی بر پا داشته بودند، اتحاديه ملی دموکراسی اُنگ سان سو چی نزديک به ۸۰ ٪ کرسی های مجلس انتخابی را به دست میآورد.اُنگ سان سو چی نخستین، نخست وزير برگزیده مردم میشود. اما همانگونه که پيش بينی پذیر بود ، نيروهای نظامی از پذيرش نتيجه انتخابات سر باز میزدند، و قدرت را با نام «انجمن اعاده نظم و قانون ايالتی» (سلوريک) در دست گرفته، که تا امروز نیز ادامه دارد. گفتن نباید داشته باشد که در چنین حالتی چه بر مردم میرود و حقوق بشر چگونه پایمال زورمداران میگردد وآزادگان هر روز زندانی و شکنجه میشوند. بازداشت خانگی هر چند به زیان جنبش آزادیخواهی است و آن را از هر سو در تنگنا قرار داده، ولی اُنگ سان ایستادگی واستقامت ونفی خشونت را شعار خویش و هواخواهانش قرار داده است. و از اینرو بود که ۱۴ اکتبر۱۹۹۱ کميته نوبل این زن آزاد اندیش وآزاده را به عنوان برنده جايزه صلح به جهانیان معرفی میکند. و در دسامبر پسر ۱۸ سالهاش الکس اريس از سوی او جايزه را دريافت میکند چرا که در آن زمان مادرش هنوز در خانه خود در برمه تحت نظر نظامیان است. الکس این جايزه را به تمامی مردم برمه تقديم میکند، و در سخنرانی خویش میگوید: "اين جايزه مال آنهاست و پيروزی نهايی در پيکاری دراز مدت صلح، آزادی و دموکراسی را به برمه باز خواهد گرداند. در ۲۷ مارس ۱۹۹۹ شوهرش مايکل اريس، در سن ۵۳ سالگی بدليل داشتن سرطان در لندن درمی گذرد بطوريکه از دسامبر ۱۹۹۵ همسرش را نديده بود. هم اکنون نیز او در بازداشت خانگی است ولی فشار افکار عمومی جهانیان که دم به دم افزون میگردد ژنرال های حاکم بر میانمار (برمه) را در چالشی جدی قرار داده است و در فکر خلاص شدن از دست وی میباشند.
[ویرایش] منبع
- ویکی پدیا ایتالیا
