هیلاری کلینتون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
هیلاری کلینتون
۶۷مین وزیر امور خارجه ایالات متحده
مشغول به کار
۲۱ ژانویه ۲۰۰۹ – ۱ فوریه ۲۰۱۳
رئیس‌جمهور باراک اوباما
پس از کاندالیزا رایس
پیش از جان کری
سناتور ایالات متحده
از ایالت نیویورک
مشغول به کار
۳ ژانویه ۲۰۰۱ – ۲۱ ژانویه ۲۰۰۹
بانوی اول ایالات متحده
مشغول به کار
۱۹۹۳ – ۲۰۰۱
رئیس‌جمهور بیل کلینتون
پس از باربارا بوش
پیش از لورا ولش بوش
بانوی اول ایالت آرکانزاس
مشغول به کار
۱۹۸۳ – ۱۹۹۲
اطلاعات شخصی
تولد هیلاری دایان رادام کلینتون
۲۶ اکتبر ۱۹۴۷(۱۹۴۷-10-۲۶) ‏(۶۷ سال)
شیکاگو، ایلینوی
ملیت  ایالات متحده آمریکا
حزب سیاسی دموکرات
همسر بیل کلینتون
فرزندان چلسی ویکتوریا
پیشه ، سیاستمدار
دین متدیست
امضاء
وب‌گاه www.state.gov
رقابت درون حزبی برای نامزدی مقام ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۸ آمریکا

هیلاری رادام کلینتون (به انگلیسی: Hillary Rodham Clinton) (زاده ۲۶ اکتبر ۱۹۴۷ در ایالت ایلینوی) (نام تولد: هیلاری دایان رادام) وزیر سابق امور خارجهٔ آمریکا در کابینه اول باراک اوباما و همسر بیل کلینتون، چهل و دومین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا و بانوی اول ایالات متحده از سالهای ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ بوده‌است.

او از سوی مجلهٔ فوربس به عنوان پنجمین زن قدرتمند جهان در سال ۲۰۱۲ انتخاب شد.[۱] وی از اعضای میانه‌روی حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا است.

زندگینامه[ویرایش]

وی فرزند نخست دروتی و هیو رادام بود. هیلاری و برادرانش تونی وهیو در بریج پارک در حومه شهر شیکاگو در ایالت ایلینوی رشد یافت.

بعد از پایان تحصیلات در کالج ولزلی در رشته علوم سیاسی درسال ۱۹۶۹ وارد مدرسه حقوق دانشگاه ییل شد، و در این مکان برای نخستین بار با بیل کلینتون آشنا شد. او در سال ۱۹۷۳ دکترای حقوق را از همین دانشگاه دریافت کرد.

بعد از مدتی در آرکانزاس در کنار بیل کلینتون که فعالیت زیادی را برای تبدیل شدن به یک سیاست‌مدار حرفه‌ای آغاز کرده بود مشغول شد.

بیل کلینتون و هیلاری در سال ۱۹۷۵ با هم ازدواج کردند. هیلاری در سال ۱۹۷۶ عضو هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه آرکانسا و همچنین عضو مؤسسه حقوقی (Rose law) شد.

در سال ۱۹۷۴ در اوج رسوایی واترگیت، هیلاری به عنوان دستیار کمیتهٔ قضایی کاخ سفید که پیرامون ریچارد نیکسون تحقیق می‌کرد مشغول کار شد.

در سال ۱۹۸۰ بیل و هیلاری صاحب دختری به نام چلسی شدند.

در این موقع همسرش بیل کلینتون به عنوان دادستان کل و بعد از مدتی فرماندار آرکانزاس انتخاب شد هیلاری به مدت ۱۲ سال بانوی اول آرکانزاس بود. او همچنین هوادار سرسخت تأمین رفاه برای کودکان و آموزش و پرورش مناسب و استاندارد بود.

بانوی اول ایالات متحده[ویرایش]

با انتخاب بیل کلینتون به عنوان ریاست جمهوری، هیلاری، بانوی اول کشور شد. او همچنان فعالیت‌های عام‌المنفعهٔ خود را ادامه داد در سال ۱۹۹۳ مسئول گروه ویژه با نام (Health Care Reform) که وظیفه اصلاحاتی را در بخش سلامت جامعه را بر عهده داشت انتخاب شد.

رسوایی لوینسکی[ویرایش]

در سال ۱۹۹۸ وقتی تحقیقات فاش کرد رئیس جمهور با مونیکا لوینسکی از کاراموزان کاخ سفید رابطهٔ خارج از ازدواج داشته است، رابطهٔ کلینتون‌ها در مظان تردید واقع شد.[۲] وقایع پیرامون رسوایی جنسی بیل کلینتون نهایتاً منجر به استیضاح بیل کلینتون از سوی مجلس نمایندگان شد. وقتی اتهامات علیه شوهر هیلاری کلینتون علنی شد، او اظهار کرد که این اتهامات ناشی از یک «توطئه گسترده دست راستی» هستند،[۳] و تهمت‌های لوینسکی را جدیدترین بخش از یک رشته تهمت‌های طولانی، سازمان دهی شده توسط دشمنان بیل کلینتون [۵] تا هر خلافی از سوی شوهرش توصیف کرد. او بعدتر گفت که ادعاهای ابتدایی شوهرش که هیچ رابطه‌ای به وقوع نپیوسته بوده، او را به اشتباه انداخته بوده است.[۶] پس از این که شواهد روابط کلینتون با لوینسکی غیرقابل مناقشه شد، هیلاری کلینتون بیانیه‌ای علنی منتشر کرد و بر تعهد او به ازدواجشان تأکید کرد، ولی گزارش شده که به طور خصوصی از او شدیداً عصبانی بوده و مطمئن نبوده می‌خواهد ازدواجشان باقی بماند.[۷]

واکنش‌های عمومی متفاوت بود: برخی زنان استحکام و وقار او در امور خصوصی علنی شده را ستودند، برخی با او به عنوان قربانی رفتار بی عاطفهٔ شوهرش همدردی کردند، دیگران او را به عنوان مؤید بی ملاحظگی شوهرش مورد انتقاد قرار دادند، و دیگران او را متهم به ماندن در ازدواجی شکست خورده به منظور روشی برای حفظ یا حتی پیشبرد نفوذ سیاسی خودش مورد انتقاد قرار دادند.[۸] میزان رضایت عمومی از او حین این وقایع به ۷۰ درصد رسید، بالاترین میزانی که هرگز او مورد رضایت عمومی بوده است.[۸] او در خاطرات سال ۲۰۰۳ خود تصمیمش را برای ماندن در ازدواج مرتبط با «عشقی که دهه‌ها پایدار مانده بود» دانست و افزود: «هیچ‌کس مرا بهتر از بیل نمی‌فهمد و بهتر از او نمی‌تواند مرا بخنداند. حتی پس از همهٔ این سال‌ها او هنوز جذاب‌ترین، نیروبخش‌ترین و سرزنده‌ترین شخصی است که هرگز دیده‌ام.»[۹]

سناتور ایالات متحده[ویرایش]

در پی اعلام بازنشستگی دانیل پاتریک موینیهان از سناتوری نیویورک، چهره‌های برجستهٔ دمکرات چون چارلز بی. رنگل از کلینتون خواستند برای کرسی او در انتخابات سال ۲۰۰۰ به رقابت بپردازد. پس از تصمیم او برای نامزدی، کلینتون‌ها در سپتامبر ۱۹۹۹ خانه‌ای در شمال نیویورک در چاپاکوآ، نیویورک خریداری کردند.[۱۰] او نخستین بانوی اول آمریکا شد که برای یک مقام انتخابی نامزد می‌شد.[۱۱] در انتخابات سراسری او در برابر ریک لیزیو نمایندهٔ جمهوریخواه حوزه انتخابیه دوم نیویورک در مجلس نمایندگان قرار گرفت. در جریان مبارزات انتخاباتی مخالفان کلینتون را از آنجا که هرگز در نیویورک نه زندگی کرده بود و نه پیش از این رقابت در سیاست این ایالت شرکت نکرده بود، به خانه به دوشی متهم کردند.[۱۲]

در سال ۲۰۰۰ هیلاری کلینتون به عنوان سناتور ایالت نیویورک انتخاب شد او یکی از اولین زنان منتخب در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا بود.

در پی حملات ۱۱ سپتامبر کلینتون خواستار دریافت بودجه برای بهسازی نیویورک سیتی و ارتقای امنیتی در ایالتش شد. تلاش او به همراه سناتور ارشدتر نیویورک چاک شومر در تأمین ۲۱ میلیارد دلار بودجه برای بازسازی جایگاه مرکز تجارت جهانی کلیدی بود.[۱۳][۱۴]

کلینتون به لایحه میهن‌دوستی در اکتبر ۲۰۰۱ رأی داد. در سال ۲۰۰۵ که لایحه باید تمدید می‌شد، او پیش از رأی به منظور رفع دغدغه‌ها در خصوص آزادی‌های مدنی در آن کار کرد،[۱۵] و سپس به نفع لایحهٔ جدیدی در پی سازش حاصل شده در مارس ۲۰۰۶ رأی داد که حمایت اکثریت بزرگی را به دست آورد.[۱۶]

کلینتون قویاً از مداخلهٔ نظامی آمریکا در افغانستان در سال ۲۰۰۱ حمایت کرد و گفت این اقدام فرصتی برای مبارزه با تروریسم و در عین حال ارتقای زندگی زنان افغانی است که در دولت طالبان در رنج هستند.[۱۷] کلینتون در اکتبر ۲۰۰۲ به قطعنامه جنگ عراق که به رئیس جمهور جرج دبلیو بوش اجازهٔ استفاده از نیروی نظامی علیه عراق را می‌داد رأی موافق داد.[۱۸]

مبارزات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸[ویرایش]

هیلاری کلینتون پس از یک مبارزه انتخاباتی درون حزبی که ۱۸ ماه به طول انجامید، در تاریخ ۷ ژوئن ۲۰۰۸ اعلام کرد که به تلاش‌های خود برای احراز سمت اولین رئیس جمهور زن آمریکا پایان داده است و از باراک اوباما برای احراز مقام ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا حمایت کرد.[۱۹][۲۰]

وزیر امور خارجه[ویرایش]

در اول دسامبر سال ۲۰۰۸ باراک اوباما به طور رسمی هیلاری کلینتون را به عنوان وزیرخارجه دولت خود معرفی کرد[۲۱]

کلینتون در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۹ از سنا رأی اعتماد گرفت و همان روز به عنوان وزیر امور خارجه سوگند خورد و از سنا استعفاء داد.[۲۲][۲۳] او نخستین بانوی اول سابق است که در کابینه ایالات متحده آمریکا کار کرده است.[۲۴]

کلینتون در یکی از مصاحبه‌های خود با بی‌بی‌سی فارسی و صدای آمریکا به حمایت ایالات متحده از تجمعات سیاسی داخلی ایران پرداخت و گفت: «از درون جنبش اعتراضی این صدا شنیده می‌شد که آمریکا باید مواظب باشد که طوری عمل نکند که عامل و حامی اصلی این جنبش جلوه کند چون اعتبار جنبش و امنیت هواداران آن به خطر می‌افتد. مثلاً در لیبی، مخالفان قذافی اعلام کردند که از هرگونه حمایت خارجی استقبال می‌کنند و ما هم حمایت کردیم، اما رهبران اعتراضات ایران چنین استقبالی نمی‌کردند."

با گسترش اعتراضات بهار عربی در سراسر منطقه، کلینتون در صف مقدم پاسخ آمریکا به آن قرار داشت، پاسخی که او نیز قبول داشت که گاهی ضد و نقیض بود، از برخی حکومت‌ها حمایت می‌کرد در حالی که از معترضین علیه برخی دیگر حمایت می‌کرد.[۲۵] با وقوع جنگ داخلی لیبی تغییر موضع کلینتون به نفع مداخلهٔ نظامی او را در ردیف سفیر آمریکا در سازمان ملل سوزان رایس و سامانتا پاور از چهره‌های شورای روابط خارجی قرار داد و نقطه چرخشی کلیدی در غلبه بر مخالفت درونی در دولت از سوی گیتس وزیر دفاع، مشاور امنیتی تامس دانیلن، و جان برنان مشاور ضد تروریسم در جذب حمایت اعراب و تأیید سازمان ملل برای مداخله نظامی در لیبی (۲۰۱۱) بود.[۲۶]

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲، کنسولگری آمریکا در بنغازی، لیبی مورد حمله قرار گرفت که منجر به مرگ کریستوفر استیونز سفیر آمریکا و سه آمریکایی دیگر شد. حمله و سؤالات پیرامون امنیت کنسولگری آمریکا و توضیحات متغیر در پی آن در خصوص آنچه رخ داد، در آمریکا از نظر سیاسی مجادله برانگیز شد.[۲۷] کلینتون در ۱۵ اکتبر گفت او در خصوص مسألهٔ قصورهای امنیتی مسئولیت می‌پذیرد، با این وجود توضیحات متفاوت ناشی از گیجی اجتناب ناپذیر مه جنگ در پی حوادث این چنینی بوده است.[۲۷][۲۸] در ۱۹ دسامبر هیئتی به رهبری تامس آر. پیکرینگ و مایک مولن گزارش خود را در این خصوص منتشر کرد. این گزارش شدیداً از مسئولین وزارت امور خارجه در واشینگتن به دلیل بی‌توجهی به درخواست برای نگهبانان بیشتر و ارتقای امنیتی و قصور در تأمین رویه‌های امنیتی در محیطی که امنیتش در حال کاهش بود، انتقاد کرد.[۲۹]انتقادات متمرکز بر دفتر امنیت دیپلماتیک و دفتر امور خاور نزدیک بود، چهار مسئول وزارت خارجه در سطح دستیار وزیر و پایین‌تر در نتیجهٔ آن از مقام خود برکنار شدند.[۳۰] کلینتون گفت نتایج این گزارش را می‌پذیرد و این که تغییراتی برای پیاده‌سازی پیشنهادها در دست اقدام است.[۲۹] کلینتون در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۳ در برابر کنگره در خصوص حملهٔ بنغازی شهادت داد. او از اقداماتش در پاسخ به واقعه دفاع کرد و با وجود پذیرش مسئولیت رسمی، گفت از قبل هیچ نقش مستقیمی در مباحثات خاص در خصوص امنیت کنسولگری نداشته است.[۳۱] جمهوریخواهان کنگره او را در موارد متعدد مورد چالش قرار دادند که گاهی باعث پاسخ‌های احساسی یا عصبی از سوی او شد.[۳۱][۳۲]}}

او در روز ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲ در بیمارستان پِرزبیترین نیویورک به دلیل عارضه لخته خونی بستری شد. او هم چنین اواسط ماه دسامبر هنگامی که در خانه تنها بود به دلیل درمان یک ویروس معده دچار بیهوشی شد. درمان وی روز ۱۳ دسامبر آغاز و از او خواسته شد تا سفر به آفریقای شمالی و خاورمیانه که برای هفته بعد از آن تنظیم شده بود را لغو کند.[۳۳]

هیلاری کلینتون روز جمعه اول فوریه ۲۰۱۳ به طور رسمی از سمت خود به عنوان وزیر خارجه آمریکا کناره گیری کرد. جان کری در کابینه جدید باراک اوباما جایگزین خانم کلینتون شد.[۳۴]

کتاب خاطرات[ویرایش]

وی در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۴ کتاب خاطراتش را تحت عنوان «گزینه‌های دشوار» منتشر کرد. بنگاه انتشاراتی سایمون و شوستر، یک میلیون نسخه از کتاب خاطرات خانم کلینتون را چاپ کرد.[۳۵]

مبارزات ریاست جمهوری ۲۰۱۶[ویرایش]

کلینتون در ۱۲ آوریل ۲۰۱۵، از طریق انتشار یک ویدئو کاندیداتوری خود در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ را اعلام کرد.[۳۶]

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. http://www.forbes.com/profile/hillary-clinton/
  2. Troy 2006, pp.  176–177.
  3. Troy 2006, p.  183.
  4. Kirn, Walter (February 9, 1998). "Persecuted or Paranoid? A look at the motley characters behind Hillary Clinton's 'vast right-wing conspiracy'". Time. 
  5. Clinton was referring to the Arkansas Project and its funder Richard Mellon Scaife, Kenneth Starr's connections to Scaife, Regnery Publishing and its connections to Lucianne Goldberg and Linda Tripp, Jerry Falwell, and others.[۴]
  6. Troy 2006, p.  187.
  7. Bernstein 2007, pp.  512, 517–518, 521.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ Gerth and Van Natta Jr. 2007, p.  195.
  9. Clinton 2003, p.  75
  10. Nagourney, Adam (September 3, 1999). "With Some Help, Clintons Purchase a White House". The New York Times. 
  11. Gerth and Van Natta Jr. 2007, p.  204.
  12. Gerth and Van Natta Jr. 2007, p.  210.
  13. Gerth and Van Natta Jr. 2007, pp.  231–232.
  14. Bernstein 2007, p.  548.
  15. "Statement of Senator Hillary Rodham Clinton on the USA Patriot Act Reauthorization Conference Report". Official Senate website. December 16, 2005. Archived from the original on February 14, 2008. 
  16. "U.S. Senate Roll Call Votes 109th Congress – 2nd Session ... On the Conference Report (H.R. 3199 Conference Report)". United States Senate. March 2, 2006. Retrieved April 24, 2008. 
  17. Clinton, Hillary (November 24, 2001). "New Hope For Afghanistan's Women". Time. 
  18. Balz and Johnson 2009, pp.  74, 76–77.
  19. هیلاری کلینتون از باراک اوباما حمایت کرد (بی‌بی‌سی فارسی)
  20. Ending Her Bid, Clinton Backs Obama, The New York Times
  21. http://zamaaneh.com/news/2008/12/post_7203.html هیلاری کلینتون وزیر خارجه دولت اوباما شد
  22. Phillips, Kate (January 21, 2009). "Senate Confirms Clinton as Secretary of State". The New York Times. 
  23. Tumulty, Brian (January 21, 2009). "Clinton sworn in at State Dept. and then resigns Senate". The Journal News. 
  24. Rudin, Ken (December 1, 2008). "Obama Brings Hillary to Cabinet, GOP to Ariz. State House". NPR. 
  25. Cooper, Helene; Myers, Steven Lee (March 18, 2011). "Obama Takes Hard Line With Libya After Shift by Clinton". The New York Times. 
  26. Thrush, Glenn. “Day after saying no second term, a big win for Hillary Clinton”. POLITICO. 2011-03-17. Retrieved 2015-03-24. 
  27. ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ Labott, Elise (October 16, 2012). "Clinton: I'm responsible for diplomats' security". CNN. 
  28. Gordon, Michael (October 15, 2012). "Clinton Takes Responsibility for Security Failure in Libya". The New York Times. 
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ "Three in State Dept. resign after report". United Press International. December 19, 2012. 
  30. Gordon, Michael R.; Schmitt, Eric (December 19, 2012). "4 Are Out at State Dept. After Scathing Report on Benghazi Attack". The New York Times. 
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ Dougherty, Jill; Cohen, Tom (January 24, 2013). "Clinton takes on Benghazi critics, warns of more security threats". CNN. 
  32. "In Context: Hillary Clinton's 'What difference does it make' comment". PolitiFact. May 8, 2013. 
  33. http://www.radiofarda.com/content/f4_hillary_clinton_hospitalize_blood_clot/24812554.html
  34. http://www.radiofarda.com/content/o2_clinton_state_department/24890860.html
  35. ۵ نکته درباره کتاب جدید هیلاری کلینتون بی‌بی‌سی فارسی
  36. Chozick, Amy (April 12, 2015). "Hillary Clinton Announces 2016 Presidential Bid". The New York Times. 

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]