آلکسی ناوالنی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آلکسی ناوالنی
Alexey Navalny.jpg
زاده آلکسی آناتولیوویچ ناوالنی
۴ ژوئن ۱۹۷۶(1976-06-04) ‏(۳۸ سال)
Butyn, Odintsovsky District, استان مسکو
جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی
ساکن مسکو
ملیت روسیه
مادر علمی دانشگاه دوستی ملل روسیه
شغل حقوقدان و فعال مدنی
سازمان بنیاد ضد فساد
شناخته‌شده فعال سیاسی و اجتماعی
حزب People's Alliance (Russia)[۱]
جنبش سیاسی شورای هماهنگی اپوزیسیون روسیه
فعال سازمانهای مردمی
مخالفان ولادیمیر پوتین وحزب روسیه متحد
عضو هیئت مدیره آئروفلوت (۲۰۱۲–۲۰۱۳)
دین ارتودوکس
همسر(ها) یولیا ناوالنایا
فرزندان ۲
جایزه‌ها Yale World Fellow (۲۰۱۰)
وب‌گاه
navalny.ru

آلکسی آناتولیویچ ناوالنی(به انگلیسی: Alexei Anatolievich Navalny) (زاده ۴ ژوئن ۱۹۷۶) حقوقدان، سیاستمدار و منتقد سیاسی-اقتصادی ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه است. وی یکی از عمده رهبران اعتراضات سال‌های ۲۰۱۲-۲۰۱۱ در روسیه بود.

فعالیت سیاسی[ویرایش]

عمده فعالیت‌های سیاسی اجتماعی او از سال ۲۰۰۹ آغاز شده است در سال ۲۰۱۰ در یک رای گیری اینترنتی که برای نامزدی شهرداری مسکو انجام شد وی توانست ۴۵ درصد آراء را بخود اختصاص دهد.

در نوامبر ۲۰۱۰ گزارشی را در بلاگ خود که بنام «ژورنال زنده» نام دارد منتشر کرد و طی آن مدعی شد که رؤسای شرکت ترانس‌نفت مبلغ ۴ میلیارد دلار در جریان احداث خط لوله شرق سیبری دزدیده‌اند.

در دسامبر ۲۰۱۱ و در ماه‌های فوریه و مارس ۲۰۱۲ او به همراه دیگر رهبران معترض، تظاهرات وسیعی در شهر مسکو علیه روند انتخابات و نامزدی پوتین در این انتخابات براه انداخت. او همچنین همکار نزدیک پوتین یعنی ایگور شوالوف را متهم کرد که از شرکت‌های متعلق به رومن آبراموویچ و آلیشر عثمانف مبلغ دهها میلیون دلار دریافت کرده است.[۱][۲][۳]

بعد از انتخاب پوتین مجدداً تظاهرات وسیعی را در میدان پوشکین به همراه دیگر ناراضیان بر‌گزار کردند که باعث دستگیری و زندانی شدنش بمدت ۱۵ روز گردید. سازمان عفو بین‌الملل او را «زندانی برای ابراز عقیده» نامگذاری کرد.[۴]

در ژولای ۲۰۱۳ برای انتخاب شهردار مسکو نامزد گردید ولی در مراسمی که در جلوی کاخ کرملین بر‌گزار کرده بود دستگیر و سپس آزاد گردید و رادیو و تلویزیون از تبلیغ او جلوکیری کرد. در این رای گیری حدود ۲۷ درصد آراء را کسب کرد و شهردار مسکو که از طرفداران پوتین بود حدود ۵۱ درصد آراء را بدست آورد.[۵]

در آوریل ۲۰۱۴ دادگاهی در مسکو او را به اتهام اختلاس از یک شرکت سازنده وسائل آرایشی محاکمه و به حبس خانگی محکوم کرد تا در جریان محاکمه مسکو را ترک نکند. گفته میشود ممکنست دادگاه او را به ۸ سال زندان و پرداخت جریمه نقدی محکوم کند.[۶]

جوایز و افتخارات[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Carl Schreck. «Russia's Erin Brockovich: Taking On Corporate Greed». Time، March 2010. 
  2. MATTHEW KAMINSKI. «The Man Vladimir Putin Fears Most». The Wall Street Journal. 
  3. «Whistleblower accuses Putin's ally of corruption». Associated Press، March 2012. 
  4. «Amnesty Calls Navalny, Udaltsov 'Prisoners Of Conscience'». Radio Free Europe، May 2012. 
  5. «Kremlin critic Alexei Navalny has strong showing in Moscow mayoral race, despite loss». Sep 2013. 
  6. «Russian opposition leader Alexei Navalny under house arrest». euronews، 25 Apr 2014. 
  7. [http://www.foreignpolicy.com/2013_global_thinkers/public/navalny «ALEXEY NAVALNY For defying the dark heart of the Russian state.»]. فارین پالیسی. 
  8. Alexei Navalny in En.wikipedia