باشگاه فوتبال آ.ث. میلان

آ.ث. میلان
نام کامل باشگاه	آ.ث. میلان; (Associazione Calcio Milan)
لقب(ها)	روسونری (قرمز و سیاه)، دیاولو (شیطان)
تاریخ تأسیس	۱۶ دسامبر ۱۸۹۹
نام ورزشگاه	سن سیرو، میلان، ایتالیا; (گنجایش: ۸۲٬۹۵۵ نفر)
لیگ	سری آ
۱۲–۲۰۱۱	نائب قهرمان سری آ
آدرس اینترنتی	وب‌گاه رسمی
	فصل جاری

آ.ث. میلان (یا میلان) پر افتخارترین باشگاه فوتبال جهان است که در شهر میلان ایتالیا قرار دارد.

لقب این تیم «روسونری» (قرمز و مشکی) و نام ورزشگاه آن سن سیرو است.

لباس اول تیم پیراهن راه راه مشکی و قرمز همراه با شورت سفید (یا مشکی)، لباس دوم پیراهن و شورت سفید و لباس سوم پیراهن و شورت مشکی است.

این باشگاه در ۱۶ دسامبر سال ۱۸۹۹ با نام «باشگاه کریکت میلان» به وسیلهٔ «آلفرد ادواردز» و «هربرت کیلپین» انگلیسی دایر شد و به دلیل انگلیسی بودن مؤسسان، اسم باشگاه به جای میلانو (تلفظ ایتالیایی)، میلان نام گرفت.

مالک کنونی باشگاه سیلویو برلوسکونی است که به دلیل مشغله های فراوان، آدریانو گالیانی را به سمت مدیریت اجرایی و نایب رپیس باشگاه برگزیده است. سرمربی کنونی میلان، ماسیمیلیانو آلگری است.

پائولو مالدینی یکی از محبوبترین و معروفترین بازیکنان سه دهه‌ی اخیر میلان فرزند چزاره مالدینی (بازیکن و سرمربی سابق میلان) می‌باشد. وی در پایان فصل ۰۹-۲۰۰۸ پس از ۲۴ سال حضور افتخارآمیز در این تیم از فوتبال خداحافظی کرد.

محتویات

۱ اطلاعات کلی باشگاه
۲ تاریخچه
۳ میلان در قرن بیست و یکم
۴ ورزشگاه
۵ بازیکنان
۶ شماره‌های جاودانه
۷ کادرفنی کنونی
- ۷.۱ برخی از مربیان بزرگ باشگاه
۸ افتخارات
۹ آمار و رکوردهای باشگاه
۱۰ منابع
۱۱ پیوند به بیرون

اطلاعات کلی باشگاه[ویرایش]

نام کامل: Associazione Calcio Milan
تاریخ تأسیس: ۱۶ دسامبر ۱۸۹۹
مؤسسان: آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین
ورزشگاه: سن سیرو
کمپ تمرین: میلانِلو
مالک: سیلویو برلوسکونی
رئیس: سیلویو برلوسکونی
نائب رئیس: آدریانو گالیانی
مدیر اجرایی: آدریانو گالیانی
سر مربی: ماسیمیلیانو آلگری
کمک مربیان: مائورو تاسوتی
مربی دروازه‌بانان: مارکو لاندوچی و والریو فیوری
مدیر فنی:
مدیر ورزشی: آریدو پرایدا
اسپانسر اصلی: هواپیمایی امارات
اسپانسر ورزشی: آدیداس
اولین قهرمانی در ایتالیا: ۱۹۰۱
قهرمانی در سری آ: ۱۸ دوره(دومین)
قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا: ۷ دوره(دومین)

تاریخچه[ویرایش]

این باشگاه، در ابتدا به عنوان باشگاه کریکت، توسط دو انگلیسی به نام‌های آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین در سال ۱۸۹۹ تاسیس(پایه گذاری) شد.به دلیل خاستگاه این باشگاه، از تلفظ انگلیسی نام شهر میلان، به جای تلفظ ایتالیایی این شهر(میلانو) در نام این باشگاه استفاده شده‌است. آث میلان اولین عنوان قهرمانی خود در جام قهرمانی ایتالیا را در سال ۱۹۰۱ بدست آورد.

در سال ۱۹۰۸، این باشگاه ایجاد شکاف در خود را به دلیل اختلافات داخلی در موضوع امضای قرارداد با بازیکنان خارجی تجربه کرد، که این موضوع باعث تشکیل باشگاه دیگری در شهر میلان به نام اینتر میلان شد. میلان با به دست آوردن مقام قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا با پیروزی بر تیم بنفیکا پرتغال در مرحله پایانی سال ۱۹۶۳، مقبولیت جهانی خود را ضمانت کرد. آنها همچنین با تکرار قهرمانی در سال ۱۹۶۹، موفق به کسب عنوان قهرمانی در جام بین قاره‌ای (جام باشگاه‌های جهان امروزی) در همین سال شد.

به دنبال استعفای جیانی ریورا، میلان دوران افت را هم تجربه کرد. دورانی که ماجرای توتونرو یا همان شرط بندی و پرداخت رشوه از سوی باشگاه برای تغییر نتیجه مسابقات در سال ۱۹۸۰ و مجازات حضور در سری ب را برای میلان در پی داشت. آنها بعد از آن سریعاً خود را به سری آ رساندند ولی در فصل ۸۱-۸۲ با قرارگیری در منطقه خطر سری آ، مجدداً به سری ب بازگشتند. در سال ۱۹۸۶، سیلویو برلوسکونی، این باشگاه را خریداری کرد و با به خدمت گرفتن آریگو ساکی (۱۹۸۷) به عنوان سرمربی و بازیکنانی همچون مارکو فان باستن، رود گولیت و فرانک ریکارد دوران شکوفایی مجدد این باشگاه آغاز شد. آریگو ساکی در اولین دوره مربیگری خود در میلان (۱۹۹۱-۱۹۸۷) موفق به کسب ۸ عنوان قهرمانی شد (یک قهرمانی سری آ، یک قهرمانی سوپر جام ایتالیا، ۲ قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا، ۲ قهرمانی سوپر جام اروپا و ۲ قهرمانی جام کنفدراسیون ها). وی در این دوره یک نایب قهرمانی در سری آ و یک نایب قهرمانی در کوپا ایتالیا را نیز در کارنامهٔ خود دارد.در سال ۱۹۹۲ میلان اسکودتوی سری آ را بدون حتی یک شکست به دست آورد. این مهم را تاکنون هیچ تیم دیگری در سری آ به غیر از یوونتوس (2012-2011) تکرار نکرده است.

در فصل ۰۵-۲۰۰۶ در پی تخلفات مربوط به تعیین داوران مسابقات سری آ، کمتیه انضباطی رأی به کسر ۱۵ امتیاز در شروع فصل ۰۷-۲۰۰۶ و عدم حضور این تیم در لیگ قهرمانان اروپا را صادر کرد که این حکم بعداً به کاهش هشت امتیاز و حضور در لیگ قهرمانان اروپا، کاهش پیدا کرد.

میلان در قرن بیست و یکم[ویرایش]

ترکیب طلایی روسونری در اوایل قرن ۲۱

میلان در اولین دهه‌ی قرن یکی از قدرتمندترین باشگاه‌های اروپا و جهان بود. در فاصله‌ی سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ سه بار به فینال اروپا راه یافت.

سال ۲۰۰۳ در یک فینال تمام ایتالیایی موفق شد رقیب دیرینه‌ی خود یوونتوس را در ضربات پنالتی شکست داده و برای ششمین بار قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شود.

سال ۲۰۰۴ در دیدار رفت از مرحله‌ی یک‌چهارم نهایی دپورتیوو لاکرونیای اسپانیا را در خانه با نتیجه‌ی ۴ بر ۱ شکست داد و در شرایطی که همگان تصور می‌کردند که کار تیم اسپانیایی تمام شده در دیدار برگشت با نتیجه‌ی ۴ بر ۰ شکست خورد و از راهیابی به مرحله‌ی نیمه‌نهایی بازماند.

فینال ۲۰۰۵ جام باشگاه‌های اروپا هیچگاه از خاطر هوادارن میلان و لیورپول محو نخواهد شد. در این فینال دراماتیک ابتدا میلان با گل‌ زود هنگام کاپیتان افسانه‌ای خود پائولو مالدینی از حریف انگلیسی پیش افتاد. در ادامه هرنان کرسپوی آرژانتینی دو گل دیگر به ثمر رساند تا نیمه‌ی نخست با نتیجه‌ی قاطع ۳ بر ۰ به سود میلان به پایان برسد. امّا در نیمه‌ی دوم ورق برگشت و لیورپول موفق شد در مدت زمان ۶ دقیقه نتیجه را به تساوی بکشاند.استیون جرارد، ولادیمیر اسمیچر و ژابی آلونسو سه گل پیاپی به‌ثمر رساندند تا نهایتاً بازی در پایان ۱۲۰ دقیقه تلاش دو تیم گل دیگری نداشته باشد و ضربات پنالتی قهرمان اروپا را مشخص نماید. لیورپول ۳ بر ۲ در ضربات پنالتی به پیروزی رسید.

نیمه‌نهایی ۲۰۰۶ محل برخورد دو غول اروپا یعنی میلان و بارسلونا بود. تک گل لودویک ژولی کافی بود تا بارسا در مجموع دو دیدار با نتیجه‌ی ۱ بر ۰ پیروز شود و به فینال برسد.

سال ۲۰۰۷ یکی از بهترین فصول میلان در قرن جدید بود. باشگاه ایتالیایی در شرایطی به نیمه ‌نهایی راه یافته بود که سه تیم دیگر این مرحله تماماً انگلیسی بودند. در بازی رفت از دور نیمه‌نهایی منچستر یونایتد موفق شد در ورزشگاه الدترافورد میلان را با نتیجه‌ی ۳ بر ۲ شکست دهد. اما این پایان راه نبود و در شب درخشش کاکا میلان بازی برگشت را با نتیجه‌ی ۳ بر ۰ به سود خود به پایان برد و ضمن جلوگیری از فینال تمام انگلیسی زمینه‌ی انتقام‌گیری از لیورپول را مهیا کرد. ورزشگاه المپیک آتن محل برگذاری فینال تکراری میلان و لیورپول بود. دو گل از فیلیپو اینزاگی در مقابل تک گل دیرهنگام درک کویت کافی بود تا میلان ضمن گرفتن انتقام دو سال قبل، برای هفتمین بار قهرمان اروپا شود. در پایان این سال کاکا موفق شد توپ طلای اروپا و جهان را از آن خود کند.

ورزشگاه[ویرایش]

نوشتار اصلی: ورزشگاه سن‌سیرو

سن سیرو (یا جوزپه مه آتزا) (به ایتالیایی: Stadio Giuseppe Meazza)‏ ورزشگاه تیم‌های آث میلان و اینتر میلان است. سن‌سیرو بزرگترین ورزشگاه ایتالیا و یکی از بزرگترین ورزشگاه های اروپاست. در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود و سن سیرو نام داشت. تیم‌های اینتر میلان و آث میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازیهای خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۷۲ برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان یعنی جوزپه مه آتزا درگذشت. شهرداری میلان برای تجلیل از این ستاره ورزشگاه سن سیرو را به ورزشگاه جوزپه مه آتزا تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بسیاری از بازیهای تیم ملی ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آنها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه جوزپه مه آتزا نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده است.

بازیکنان[ویرایش]

بازیکنان فعلی[ویرایش]

از تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۳

شماره	نقش	بازیکن
۱	دروازه‌بان	مارکو آملیا
۲	مدافع	متیا دی‌شیلیو
۴	هافبک	سولی علی مونتاری
۵	مدافع	فیلیپه مکسز
۷	مهاجم	روبینیو
۸	هافبک	آنتونیو نوچرینو
۱۰	هافبک	کوین پرینس بواتنگ
۱۱	مهاجم	جامپائولو پاتزینی
۱۲	هافبک	باکایه ترائوره
۱۴	مدافع	بارتوش سالامون
۱۶	هافبک	متیو فلامینی
۱۷	مدافع	کریستین زاپاتا (قرضی از ویارئال)
۱۸	هافبک	ریکاردو مونتولیوو
۱۹	مهاجم	ام‌بایه نیانگ

شماره	نقش	بازیکن
۲۰	مدافع	ایگنازیو آباته
۲۱	هافبک	کوین کنستانت (قرضی از جنوا)
۲۲	مهاجم	بویان کرکیچ (قرضی از رم)
۲۳	هافبک	ماسیمو آمبروزینی (کاپیتان اول)
۲۵	مدافع	دنیله بونرا
۳۲	دروازه‌بان	کریستین آبیاتی (کاپیتان دوم)
۳۴	هافبک	نایجل دی یانگ
۳۵	مدافع	دیداک ویلا
۴۵	مهاجم	ماریو بالوتلی
۵۹	دروازه‌بان	گابریل
۷۶	مدافع	ماریو یپس
۷۷	مدافع	لوکا آنتونینی
۸۱	مدافع	کریستین زاکاردو
۹۲	هافبک	استفان الشراوی

بازیکنان قرضی در تیم‌های دیگر[ویرایش]

شماره		نقش	بازیکن
		دروازه‌بان	ادواردو پاتزاگلی (در مونتزا)
		دروازه‌بان	فیلیپو پروکینی (در کومو)
		دروازه‌بان	ریکاردو پیشیتلی (در کاراره‌سه)
		دروازه‌بان	والریو ویمرکاتی (در پرو ورچلی)
		مدافع	میکل آنجلو آلبرتاتزی (در ورونا)
		مدافع	فده‌ریکو دال کومپاره (در تره‌ویزو)
		مدافع	متیا دسوله (در فولیگنو)
		مدافع	مارکوس دینیز (در لچه)
		مدافع	رودریگو اِلی (در رجینا)
		مدافع	ریکاردو فریرا (در امپولی)
		مدافع	تایه تایوو (در دینامو کیف)
		هافبک	لوکا برتونی (در سودتیرول)
		هافبک	آدریا کارمونا پرز (در رئال ساراگوسا)
		هافبک	اربی امانوئلسن (در فولهام)
		هافبک	آتیلا فیلکور (در پرو ورچلی)
		هافبک	مارکو اتزیو فوساتی (در آسکولی)

شماره		نقش	بازیکن
		هافبک	ادموند هوتور (در ویرتوس لانچیانو)
		هافبک	آله‌سیو اینوسنتی (در استودیانتس)
		هافبک	میتیا نووینیچ (در ترامو)
		هافبک	په‌له (در آرسنال کیف)
		هافبک	لوکا سانتونوچیتو (در رناته)
		هافبک	ریکاردو ساپونارا (در امپولی)
		هافبک	رادنی استراسر (در پارما)
		هافبک	ماتیا والوتی (در آلبینولفه)
		مهاجم	متئو کینلاتو (در تریتیوم)
		مهاجم	پیترو کوگلیاتی (در تریتیوم)
		مهاجم	جیان‌ماریو کومی (در رجینا)
		مهاجم	مارکو گائه‌تا (در رناته)
		مهاجم	نمدی اودامادی (در واره‌سه)
		مهاجم	اُروس پالیبرک (در لیرسه)
		مهاجم	الکس پانتونس پاز (در پرو ورچلی)
		مهاجم	جیانمارکو زیگونی (در آوه‌لینو)

بازیکنان دارای مالکیت مشترک[ویرایش]

شماره		نقش	بازیکن
		مدافع	مارکو بالدان (نوسه‌رینا)
		مدافع	آندره‌آ ده‌ویتو (سیتادلا)
		مدافع	لوکا گرینگلی (نووارا)
		مدافع	مارکو گوتزو (ورونا)
		مدافع	سیمونه رومانولی (پسکارا)
		هافبک	سیمونه کالوانو (ورونا)

شماره		نقش	بازیکن
		هافبک	کارلو آلبرتو کالوتی (ورونا)
		هافبک	ویلفرد اُسوجی (پادوا)
		مهاجم	جیاکومو بره‌تا (جنوا)
		مهاجم	آلبرتو پالوشی (کیه‌وو)
		مهاجم	دیوید اسپتزیاله (لچه)
		مهاجم	سیمونه وردی] (تورینو)

شماره‌های جاودانه[ویرایش]

۶ - فرانکو بارزی، مدافع، ( از ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۷ )

وی از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۷ بازوبند کاپیتانی میلان را در اختیار داشت.

۳ - پائولو مالدینی، مدافع، ( از ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۹ )

وی از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۹ بازوبند کاپیتانی میلان را در اختیار داشت.

کادرفنی کنونی[ویرایش]

از تاریخ ۹ ژوئیه ۲۰۱۲

ماسیمیلیانو آلگری	سرمربی
مائورو تاسوتی	کمک‌ مربی
والریو فیوری	مربی دروازبان‌ها
مارکو لاندوچی	مربی دروازبان‌ها
آندره آ مالدرا	دستیار فنی
رودولفو تاوانا	مدیر پزشکی
آرماندو گوتزینی	پزشک باشگاه
استفانو ماتزونی	پزشک باشگاه
سیمونه فولِتی	مربی بدنساز
فابیو آلِوی	مربی بدنساز
برونو دومینیچی	مربی بدنساز
سرجیو ماسکرونی	مربی بدنساز
آندره‌آ پریمیتیوی	مربی بدنساز
استفانو آراتا	فیزیوتراپ
مارکو کاتانئو	فیزیوتراپ
مارچلو کاستا پریرا	فیزیوتراپ
داریو لورنزو فورت	فیزیوتراپ
استفانو گرانی	فیزیوتراپ
روبرتو موروسی	فیزیوتراپ
مارکو پائه‌سانتی	فیزیوتراپ
اِندو تومورونی	ماساژور

برخی از مربیان بزرگ باشگاه[ویرایش]

سال	نام
۱۹۰۸–۱۹۰۰	هربرت کیلپین
۱۹۲۶–۱۹۲۴	ویتوریو پوتزو
۱۹۵۲	گونار گرن
۱۹۶۳–۱۹۶۱ ، ۱۹۶۷-۱۹۷۳ ، ۱۹۷۷	نرئو روکو
۱۹۶۴–۱۹۶۳	لوئیس کارنیگلیا
۱۹۶۶–۱۹۶۳ ، ۱۹۷۷-۱۹۷۹ ، ۱۹۸۴-۱۹۸۷	نیلس لیدهولم
۱۹۷۴–۱۹۷۳ ، ۲۰۰۱	چزاره مالدینی
۱۹۷۴ ، ۱۹۷۵-۱۹۷۶	جیووانی تراپاتونی
۱۹۸۷ ، ۱۹۹۱-۱۹۹۶ ، ۱۹۹۷-۱۹۹۸	فابیو کاپلو
۱۹۸۷-۱۹۹۱ ، ۱۹۹۶-۱۹۹۷	آریگو ساکی
۱۹۹۸-۲۰۰۱	آلبرتو زاکرونی
۲۰۰۹–۲۰۰۱	کارلو آنچلوتی

افتخارات[ویرایش]

میلان با کسب ۲۹ جام رسمی یکی از پرافتخارترین باشگاه‌های ایتالیاست. این باشگاه به همراه بوکا جونیورز بعنوان پرجام ترین تیم فوتبال باشگاهی در سطح جهان به حساب می‌آید. رکورد میلان حاوی ۱۴ جام اروپایی و ۴ جام جهانی است. در سال ۱۹۷۹ یک ستاره‌ی طلایی به مناسبت کسب دهمین اسکودتو بر روی لباس میلان قرار گرفت.

ملی[ویرایش]

سری آ:

قهرمان (۱۸ بار): ۱۹۰۱؛ ۱۹۰۶؛ ۱۹۰۷؛ ۵۱-۱۹۵۰؛ ۵۵-۱۹۵۴؛ ۵۷-۱۹۵۶؛ ۵۹-۱۹۵۸؛ ۶۲-۱۹۶۱؛ ۶۸-۱۹۶۷؛ ۷۹-۱۹۷۸؛ ۸۸-۱۹۸۷؛ ۹۲-۱۹۹۱؛ ۹۳-۱۹۹۲؛ ۹۴-۱۹۹۳؛ ۹۶-۱۹۹۵؛ ۹۹-۱۹۹۸؛ ۰۴-۲۰۰۳ ؛ ۲۰۱۱-۲۰۱۰
نایب قهرمان (۱۷ بار): ۱۹۰۲ ؛ ۱۱-۱۹۱۰ ؛ ۱۲-۱۹۱۱ ۴۸-۱۹۴۷؛ ۵۰-۱۹۴۹؛ ۵۲-۱۹۵۱؛ ۵۶-۱۹۵۵؛ ۶۱-۱۹۶۰؛ ۶۵-۱۹۶۴؛ ۶۹-۱۹۶۸؛ ۷۱-۱۹۷۰؛ ۷۲-۱۹۷۱؛ ۷۳-۱۹۷۲؛ ۹۰-۱۹۸۹؛ ۹۱-۱۹۹۰؛ ۰۵-۲۰۰۴ ؛ ۱۲-۲۰۱۱

سری ب: