باشگاه فوتبال آ.ث. میلان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از آث میلان)
پرش به: ناوبری، جستجو
آ.ث. میلان
AC Milan.png
نام کامل آ.ث میلان
(Associazione Calcio Milan)[۱]
لقب روسونری (قرمز و مشکی)
دیاوُلو (شیطان)
کاسیاویت (به لومباردی پیچ گوشتی)
ورزشگاه سن سیرو، میلان، Flag of Italy.svg ایتالیا
گنجایش ۸۰٬۰۱۸
مالک سیلویو برلوسکونی
رئیس افتخاری سیلویو برلوسکونی[۲]
سرمربی فیلیپو اینزاگی--
لیگ سری آ
۲۰۱۲–۱۳ مقام سوم سری آ
وبگاه وبگاه رسمی
لباس اول
لباس دوم
لباس سوم
فصل کنونی

آ.ث میلان (یا میلان) (تلفظ ایتالیایی: [assotʃatˈtsjoːne ˈkaltʃo ˈmiːlan] ( گوش بدهید)باشگاه حرفه‌ای فوتبال است که در شهر میلان ایتالیا قرار دارد. در ۱۶ دسامبر ۱۸۹۹ با نام «باشگاه کریکت میلان» به وسیلهٔ آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین انگلیسی تاسیس شد و به دلیل انگلیسی بودن مؤسسان، اسم باشگاه به جای میلانو (تلفظ ایتالیاییمیلان نام گرفت.[۳]

میلان با ۱۸ قهرمانی در سری آ، ۵ قهرمانی در جام حذفی ایتالیا و ۶ قهرمانی در سوپر جام ایتالیا و در مجموع ۲۹ جام، یکی از پرافتخارترین تیم‌های ایتالیاست. همچنین با ۷ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، ۲ قهرمانی در جام برندگان جام اروپا، ۵ قهرمانی در سوپر جام اروپا، ۳ قهرمانی در جام بین قاره‌ای و در مجموع ۱۸ جام، پرجام‌ترین تیم اروپایی است و در عرصهٔ بین‌المللی، بهمراه بوکا جونیورز در رده دوم قرار دارد.[۴]

لباس اول تیم، همواره پیراهن راه راه مشکی و قرمز، و لباس دوم نیز پیراهن و شورت سفید بوده است.[۵] ورزشگاه خانگی آن‌ها سن سیرو است که با گنجایش ۸۰۰۱۸ نفری[۶]، بزرگترین ورزشگاه ایتالیا، و یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های اروپاست.

مالک کنونی باشگاه سیلویو برلوسکونی است[۷] که به دلیل مشغله‌های فراوان، آدریانو گالیانی را به سمت مدیریت اجرایی و نایب رییس باشگاه برگزیده است.[۸] در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۳، تغییراتی در کادر مدیریتی میلان صورت گرفت و باربارا برلوسکونی بعنوان نخستین زن تاریخ باشگاه، به کادر مدیریتی افزوده شد. از این تاریخ، آدریانو گالیانی بعنوان نائب رئیس دوم و مدیر فنی و ورزشی باشگاه فعالیت می‌کند و باربارا برلوسکونی بعنوان نائب رئیس اول و مدیر اقتصادی باشگاه در زمینه کارهایی که فنی و ورزشی نیستند فعالیت می‌کند.[۹][۱۰]

ارزش فعلی باشگاه معادل ۹۴۵ میلیون یورو است و از این نظر، میلان در رده ششم جهان و رده نخست ایتالیا قرار دارد.[۱۱]

اطلاعات کلی باشگاه[ویرایش]

تاریخچه[ویرایش]

A black-and-white picture of Herbert Kilpin, the first captain of A.C. Milan
هربرت کیلپین, اولین کاپیتان میلان

این باشگاه، در ابتدا به عنوان باشگاه کریکت، توسط دو انگلیسی به نام‌های آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین[۲۱]، در سال ۱۸۹۹ تاسیس شد. به دلیل خاستگاه این باشگاه، از تلفظ انگلیسی نام شهر میلان، به جای تلفظ ایتالیایی این شهر (میلانو)، در نام این باشگاه استفاده شده‌است. آث میلان اولین عنوان قهرمانی خود در جام قهرمانی ایتالیا را در سال ۱۹۰۱ بدست آورد.[۳]


اختلافات داخلی و تشکیل باشگاه اینتر میلان[ویرایش]

در سال ۱۹۰۸، این باشگاه ایجاد شکاف در خود را به دلیل اختلافات داخلی در موضوع امضای قرارداد با بازیکنان خارجی تجربه کرد، که این موضوع باعث تشکیل باشگاه دیگری در شهر میلان به نام اینتر میلان شد. در این سال، بین سران اصلی باشگاه بر سر استفاده از بازیکنان خارجی اختلاف افتاد تا اینکه طی یک جلسه رسمی، گروهی که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند از این باشگاه جدا شده و نام اینترنازیوناله (به معنای بین‌المللی) را برای باشگاه خود انتخاب کردند. سیاست اصلی باشگاه از همان ابتدا مبارزه با نژاد پرستی بود. تیم اینتر نازیوناله برای قهرمانی در لیگ ایتالیا تنها ۲ سال صبر کرد و در سال ۱۹۱۰ اولین قهرمانی این باشگاه به ثبت رسید. این اتفاق در شرایطی رخ داد که میلان پس از آن و تا فصل ۵۱-۱۹۵۰ قهرمان ایتالیا نشد.[۲۲]


آغاز افتخارات اروپایی و روی کار آمدن روکو[ویرایش]

A black-and-white picture of Nereo Rocco, the most successful manager of A.C. Milan
نرئو روکو, موفق‌ترین سرمربی میلان

پس از آن میلان در سال ۱۹۵۸ برای نخستین بار به فینال جام باشگاه‌‎های اروپا راه یافت، اما در شرایطی که ۲بار از رئال مادرید پیش افتاد در وقت‌های اضافه ۳ بر ۲ مغلوب شد.[۲۳] از اوایل دهه ۶۰ روکو سرمربی میلان شد و باشگاه را به نوک قله افتخار رساند. در فینال ۱۹۶۳ میلان تحت هدایت روکو با پیروزی بر تیم بنفیکا، نخستین تیم ایتالیایی فاتح اروپا لقب گرفت.[۲۴][۲۵] در سال ۶۸ با شکست هامبورگ، فاتح جام برندگان جام شد[۲۶] و در سال ۱۹۶۹ برای دومین بار قهرمان اروپا شد.[۲۷] در همان سال در جام بین قاره‌ای در دیداری جنجالی[۲۸] استودیانتس آرژانتین را با نتیجه ۴ بر ۲ شکست داد و برای نخستین بار فاتح این جام معتبر بین‌المللی شد.[۲۹][۳۰]


در اوایل دهه ۷۰ میلان بار دیگر تحت هدایت نرئو روکو جام برندگان جام را فتح کرد.[۳۱][۳۲] در ادامه دهه میلان ۳بار فاتح کوپا ایتالیا شد و در اواخر دهه تحت هدایت نیلس لیدهولم دهمین اسکودتو را کسب کرد و ستاره‌ای طلایی به همین مناسبت بر روی لباس باشگاه نقش بست.[۳۳][۳۴][۳۵]

توتونرو و سقوط به سری بی[ویرایش]

به دنبال بازنشستگی جیانی ریورا، میلان دوران افت را تجربه کرد. دورانی که ماجرای توتونرو یا همان شرط بندی و پرداخت رشوه از سوی باشگاه برای تغییر نتیجه مسابقات در سال ۱۹۸۰ و مجازات حضور در سری بی را برای میلان در پی داشت.[۳۶] در فصل ۸۱-۱۹۸۰ میلان برای نخستین بار در تاریخ باشگاه، قهرمان سری بی شد و مجدداً به سری آ بازگشت. اما این بازگشت دوام چندانی نداشت و در پایان فصل ۸۲-۱۹۸۱، در بین شانزده تیم چهاردهم شد و به سری بی بازگشت.[۳۷][۳۸] در همین فصل میلان فاتح جام میتروپا شد.[۳۹][۴۰] در سال ۱۹۸۲ جوزپه فارینا ریاست باشگاه را برعهده گرفت و میلان را به سری آ بازگرداند. آخرین اقدام او پیش از واگذاری باشگاه به برلوسکونی، امضای قرارداد با پائولو مالدینی بود.[۴۱][۴۲]


آغاز ریاست برلوسکونی و بازگشت به قله اروپا[ویرایش]

ترکیب میلان. فاتح جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۸۹.

در سال ۱۹۸۶، سیلویو برلوسکونی، باشگاه را خریداری کرد و یک سال بعد با به خدمت گیری آریگو ساکی به عنوان سرمربی، و بازیکنانی همچون مارکو فان باستن، رود گولیت و فرانک ریکارد دوران شکوفایی مجدد میلان آغاز شد.[۴۳][۴۴] ساکی در اولین دوره مربیگری خود در میلان (۱۹۹۱-۱۹۸۷)، موفق به کسب ۸ عنوان قهرمانی شد؛(یک قهرمانی سری آ، یک قهرمانی کوپا ایتالیانا، ۲ قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا، ۲ قهرمانی سوپر جام اروپا و ۲ قهرمانی جام بین قاره‌ای). وی در این دوره یک نایب قهرمانی در سری آ و یک نایب قهرمانی در کوپا ایتالیا را نیز در کارنامهٔ خود دارد.[۴۵] پس از او فابیو کاپلو[۴۶][۴۷][۴۸]، هدایت میلان را برعهده گرفت و در همان فصل اول میلان را بدون شکست قهرمان ایتالیا کرد.[۴۹] میلان دو فصل بعد را هم با قهرمانی ایتالیا پشت سر گذاشت. کاپلو در اروپا هم اقتدار ساکی را ادامه داد و همراه میلان، در ۳ فینال پیاپی لیگ قهرمانان/جام باشگاه‌ها حاضر شد.

ترکیب میلان در فصل ۹۴-۱۹۹۳

در فینال ۱۹۹۴، شاگردان کاپلو در دیداری یک‌طرفه بارسای مقتدر یوهان کرایف را با ۴ گل در هم شکستند[۵۰] و بیش از پیش به رکورد ۶ قهرمانی رئال مادرید نزدیک شدند. در فینال ۱۹۹۵، در شرایطی برابر آژاکس تن به شکست دادند که در صورت کسب پیروزی، با ۶ قهرمانی هم‌رده رئال، رکورددار اروپا می‌شدند.[۵۱]


در ادامه دهه ۹۰، میلان رو به افول گذاشت و در دو فصل ۹۷-۱۹۹۶ و ۹۸-۱۹۹۷ حتی با حضور ساکی و کاپلو هم نتوانست اقتدار خود را حفظ کند. خوردن ۶ گل از یوونتوس، آن هم در ورزشگاه خانگی، بدترین نتیجه دوران برلوسکونی است.[۵۲]

میلان در قرن بیست و یکم[ویرایش]

میلان در اولین دههٔ قرن، یکی از قدرتمندترین باشگاه‌های اروپا و جهان بود. در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ سه بار به فینال اروپا راه یافت.

سال ۲۰۰۳، در یک فینال تمام ایتالیایی موفق شد رقیب دیرینهٔ خود یوونتوس را در ضربات پنالتی شکست داده و برای ششمین بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شود.[۵۳] در تابستان همان سال، دیدار سوپر جام را برابر پورتو برگزار کرد و با کسب پیروزی ۱-۰ برای چهارمین بار فاتح این جام اروپایی شد.[۵۴][۵۵] در پایان سال ۲۰۰۳، میلان در مصاف با بوکا جونیورز در ضربات پنالتی شکست خورد و نتوانست قهرمانی جام بین قاره‌ای را بدست آورد.[۵۶][۵۷]

ترکیب طلایی روسونری در اوایل قرن ۲۱

سال ۲۰۰۴، در دیدار رفت از مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی دپورتیوو لاکرونیای اسپانیا را در خانه با نتیجهٔ ۴ بر ۱ شکست داد و در شرایطی که همگان تصور می‌کردند که کار تیم اسپانیایی تمام شده، در دیدار برگشت با نتیجهٔ ۴ بر ۰ شکست خورد و از راهیابی به مرحلهٔ نیمه‌نهایی بازماند.[۵۸] در پایان این فصل میلان برای هفدهمین بار فاتح سری آ شد.[۵۹][۶۰]

فینال ۲۰۰۵ استانبول هیچگاه از خاطر هوادارن میلان و لیورپول محو نخواهد شد. در این فینال دراماتیک، ابتدا میلان با گل زود هنگام کاپیتان افسانه‌ای خود پائولو مالدینی از حریف انگلیسی پیش افتاد. در ادامه هرنان کرسپوی آرژانتینی دو گل دیگر به ثمر رساند تا نیمهٔ نخست با نتیجهٔ قاطع ۳ بر ۰ به سود میلان به پایان برسد. امّا، در نیمهٔ دوم ورق برگشت و لیورپول موفق شد در مدت زمان ۶ دقیقه، نتیجه را به تساوی بکشاند.استیون جرارد، ولادیمیر اسمیچر و ژابی آلونسو سه گل پیاپی به‌ثمر رساندند تا نهایتاً، بازی در پایان ۱۲۰ دقیقه تلاش دو تیم گل دیگری نداشته باشد و ضربات پنالتی قهرمان اروپا را مشخص نماید. لیورپول ۳ بر ۲ در ضربات پنالتی به پیروزی رسید.[۶۱]

نیمه‌نهایی ۲۰۰۶، محل برخورد دو غول اروپا یعنی میلان و بارسلونا بود. تک گل لودویک ژولی کافی بود تا بارسا در مجموع دو دیدار، با نتیجهٔ ۱ بر ۰ پیروز شود و به فینال برسد.[۶۲]

در فصل ۰۶-۲۰۰۵، در پی تخلفات مربوط به تعیین داوران مسابقات سری آ، کمتیه انضباطی رأی به کسر ۱۵ امتیاز در شروع فصل ۰۷-۲۰۰۶ و عدم حضور این تیم در لیگ قهرمانان اروپا را صادر کرد که این حکم بعد از بازنگری، به کسر هشت امتیاز و حضور در مرحله پلی آف لیگ قهرمانان اروپا، کاهش پیدا کرد.[۶۳]

سال ۲۰۰۷ یکی از بهترین فصول میلان در قرن جدید بود. باشگاه ایتالیایی، در شرایطی به نیمه نهایی راه یافته بود که سه تیم دیگر این مرحله تماماً انگلیسی بودند. در بازی رفت از دور نیمه‌نهایی، منچستر یونایتد موفق شد در ورزشگاه الدترافورد میلان را با نتیجهٔ ۳ بر ۲ شکست دهد. اما این پایان راه نبود و در شب درخشش کاکا، میلان بازی برگشت را با نتیجهٔ ۳ بر ۰ به سود خود به پایان برد و ضمن جلوگیری از فینال تمام انگلیسی، زمینهٔ انتقام‌گیری از لیورپول را مهیا کرد. ورزشگاه المپیک آتن، محل برگزاری فینال تکراری میلان و لیورپول بود. دو گل از فیلیپو اینزاگی در مقابل تک گل دیرهنگام درک کویت کافی بود تا میلان ضمن گرفتن انتقام دو سال قبل، برای هفتمین بار قهرمان اروپا شود.[۶۴][۶۵] در تابستان ۲۰۰۷، میلان موفق شد باشگاه سویا را با نتیجهٔ ۳-۱ شکست داده و برای پنجمین بار سوپر جام اروپا را فتح کند.[۶۶][۶۷] در پایان همین سال، در تورنمت جام باشگاه‌های جهان(جام بین قاره‌ای سابق) حاضر شد و در فینال بوکا جونیورز را با نتیجه ۴-۲ شکست داد و برای نخستین بار این جام معتبر بین‌المللی را تحت نام جدیدش فتح کرد.[۶۸][۶۹]

در پایان فصل ۰۹-۲۰۰۸ پائولو مالدینی، بعد از ۲۴ سال حضور در سطح اول فوتبال ایتالیا و اروپا از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.[۷۰][۷۱]

ورزشگاه[ویرایش]

نوشتار اصلی: ورزشگاه سن‌سیرو


دربی میلان - اینتر ، ورزشگاه سن‌سیرو ۲۰۰۹

سن سیرو (یا جوزپه مه آتزا) (به ایتالیایی: Stadio San Siro) ورزشگاه تیم‌های آ.ث میلان و اینتر میلان است. سن‌سیرو بزرگترین ورزشگاه ایتالیا و یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های اروپاست. در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود و سن سیرو نام داشت. تیم‌های اینتر میلان و آث میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازی‌های خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۷۲ برترین گلزن تاریخ اینتر و کاپیتان سابق میلان یعنی جوزپه مه آتزا درگذشت. شهرداری میلان برای تجلیل از این ستاره ورزشگاه سن سیرو را به ورزشگاه جوزپه مه آتزا تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بسیاری از بازی‌های ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آنها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه سن‌ سیرو نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده است.[۱۲]

هواداران و رقبا[ویرایش]

با توجه به تحقیقات روزنامهٔ ایتالیایی لا رپوبلیکا، میلان یکی از پرطرفدارترین باشگاه‌های ایتالیاست.[۷۲] از لحاظ تاریخی، حامیان میلان عمدتاً طبقه کارگر و اعضای اتحادیه‌های تجاری بوده‌اند.[۷۳] در طرف مقابل اینتر، غالباً توسط قشر متوسط جامعه حمایت می‌شود.[۷۳] فوسا دی لئونی یکی از قدیمی‌ترین گروه‌های هواداری اولترای ایتالیا، در شهر میلان مستقر است و از میلان حمایت می‌کند.[۷۴] در حال حاضر بریگیت روسونره اصلی‌ترین گروه اولترای حامی میلان است.[۷۴] با توجه به تحقیقاتی که در سال ۲۰۱۰ صورت گرفته، میلان با بیش از ۱۸٫۴ میلیون هوادار، پرطرفدارترین تیم ایتالیایی و هفتمین تیم پرطرفدار اروپایی است.[۷۵][۷۶]

اینتر اصلی‌ترین رقیب میلان است. این دو تیم هرفصل دوبار در قالب رقابت‌های سری آ باهم به رقابت می‌پردازند. شهرآورد میلان یکی از پرتماشاگرترین رقابت‌های فوتبال در سطح جهان است.[۷۷][۷۸][۷۹][۸۰][۸۱]

لباس باشگاه[ویرایش]

لباس خانگی میلان از ابتدا راه‌راه قرمز و مشکی بود.[۸۲] تنها تفاوت موجود در لباس میلان در طول تاریخ، تعداد خط‌های قرمز و مشکی آن بوده‌است. هربرت کیلپین قرمز را بعنوان نماد شیطان و مشکی را برای ایجاد ترس در حریفان انتخاب کرده‌بود.[۸۲][۸۳] بخاطر لباس مشکی و قرمز باشگاه به بازیکنان میلان اصطلاحاً روسونری می‌گویند. لباس دوم تیم همواره سفید بوده‌است.[۸۲]

میلان ۸بار در فینال لیگ قهرمانان/جام باشگاه‌های اروپا با لباس سفید حاضر شده و ۶بار فینال را با پیروزی پشت سر گذاشته‌است. همچنین در ۳ فینال با لباس اول حاضر شده و در این بین تنها یکبار موفق به فتح جام شده‌است.

پیراهن سوم باشگاه که کمتر از آن استفاده می‌شود بین رنگ‌های سیاه، زرد، آبی، قرمز، نقره‌ای و طلایی در حال تغییر بوده‌است.[۸۲]

در طول فصل ۹۸-۱۹۹۷ میلان از ۸ پیراهن مختلف استفاده کرده که این موضوع رکوردی برای باشگاه بحساب می‌آید.[۸۲]

تولید کنندگان لباس و اسپانسر‌های باشگاه[ویرایش]

سال تولید کننده لباس اسپانسر
برند شرکت
۱۹۸۱-۸۲ لینه‌آ میلان پوه جینز ایتالیانا مانیفاتوره
۱۹۸۲-۸۳ اِن‌آر هیتاچی هیتاچی یوروپ
۱۹۸۳-۸۴ کوئور
۱۹۸۴-۸۵ رولی گو اسکار موندادوری آرنولدو موندادوری ادیتوره.
۱۹۸۵-۸۶ جیانی ریورا فوتورکس یو-بیکس اولیوتی
۱۹۸۶-۸۷ کاپا
۱۹۸۷-۹۰ مدیولانوم
۱۹۹۰-۹۲ آدیداس
۱۹۹۲-۹۳ موتا
۱۹۹۳-۹۴ لوتو
۱۹۹۴-۹۸ اوپل
۱۹۹۸-۰۶ آدیداس
۲۰۰۶-۱۰ بی‌وین
۲۰۱۰-۱۵ فلای امیریتز گروه امارات

بازیکنان[ویرایش]

نوشتار اصلی: فهرست بازیکنان باشگاه فوتبال آ.ث میلان


بازیکنان فعلی[ویرایش]

از تاریخ ۲۲ ژوئن ۲۰۱۳ [۸۴][۸۵][۸۶]

شماره نقش بازیکن
۱ پرچم ایتالیا دروازه‌بان مارکو آملیا
۲ پرچم ایتالیا مدافع متیا دی‌شیلیو
۴ پرچم غنا هافبک سولی مونتاری
۵ پرچم فرانسه مدافع فیلیپه مکسز
۷ پرچم برزیل مهاجم روبینیو
۸ پرچم ایتالیا هافبک ریکاردو ساپونارا
۱۰ پرچم ژاپن هافبک کیسوکه هوندا
۱۱ پرچم ایتالیا مهاجم جامپائولو پاتزینی
۱۳ پرچم فرانسه مدافع عادل رامی
۱۴ پرچم اسلوونی هافبک والتر بیرسا
۱۵ پرچم غنا هافبک مایکل اسین
۱۶ پرچم ایتالیا هافبک آندریا پولی
۱۷ پرچم کلمبیا مدافع کریستین زاپاتا
۱۸ پرچم ایتالیا هافبک ریکاردو مونتولیوو Captain sports.svg
۲۰ پرچم ایتالیا مدافع ایگنازیو آباته
شماره نقش بازیکن
۲۱ پرچم گینه هافبک کوین کنستانت
۲۲ پرچم برزیل هافبک کاکا (کاپیتان دوم)
۲۳ پرچم مراکش هافبک عادل تعرابت (قرضی از QPR)
۲۴ پرچم ایتالیا هافبک برایان کریستانته
۲۵ پرچم ایتالیا مدافع دنیله بونرا
۲۶ پرچم آرژانتین مدافع ماتیاس سیلوستره (قرضی از اینتر میلان)
۲۸ پرچم هلند هافبک اوربی امانوئلسون
۳۲ پرچم ایتالیا دروازه‌بان کریستین آبیاتی
۳۴ پرچم هلند هافبک نایجل دی یانگ
۳۵ پرچم ایتالیا دروازه‌بان فردیناندو کوپولا
۳۷ پرچم ایتالیا مهاجم آندره‌آ پتانیا
۴۵ پرچم ایتالیا مهاجم ماریو بالوتلی
۵۹ پرچم برزیل دروازه‌بان گابریل
۸۱ پرچم ایتالیا مدافع کریستین زاکاردو
۹۲ پرچم ایتالیا مهاجم استفان الشعراوی

بازیکنان قرضی در تیم‌های دیگر[ویرایش]

شماره نقش بازیکن
پرچم ایتالیا دروازه‌بان مارکو باربیری (در برشا)
پرچم ایتالیا دروازه‌بان ادواردو پاتزاگلی (در آسکولی)
پرچم ایتالیا دروازه‌بان داویده ناردوتزو (در ترامو)
پرچم ایتالیا مدافع داویده ده‌روسا (در نوارا)
پرچم سوئیس مدافع متیا دسوله (در کیاسو)
پرچم برزیل مدافع مارکوس دینیز (در لچه)
پرچم ایتالیا مدافع رودریگو اِلی (در واره‌سه)
پرچم ایتالیا مدافع جوهاد فره‌تی (در به‌نه‌ونتو)
پرچم ایتالیا مدافع آندره‌آ لچی (در رناته)
پرچم ایتالیا مدافع کریستین گالیانی (در واره‌سه)
پرچم ایتالیا مدافع مارکو اسپرانتزا (در پیزا)
پرچم کلمبیا مدافع ژرسون ورگارا (در پارما)
پرچم اسپانیا مدافع دیداک ویا (در رئال بتیس)
پرچم ایتالیا هافبک مارکو بورتولی (در باسانو)
پرچم مجارستان هافبک آتیلا فیلکور (در شاتورو)
پرچم ایتالیا هافبک مارکو اتزیو فوساتی (در باری)
پرچم غنا هافبک ادموند هوتور (در نوسرینا)
پرچم ایتالیا هافبک آلسیو اینوسنتی (در سودتیرول)
پرچم ایتالیا هافبک آنتونیو نوچرینو (در وستهام یونایتد)
شماره نقش بازیکن
پرچم پرتغال هافبک په‌له (در اولهاننزه)
پرچم ایتالیا هافبک لوکا سانتونوچیتو (در مونتزا)
پرچم مالی هافبک باکایه ترائوره (در کایسری ارسیسپورز)
پرچم ایتالیا هافبک متیا والوتی (در آلبینولفه)
پرچم ایتالیا مهاجم جیاکومو به‌ره‌تا (در لچه)
پرچم ایتالیا مهاجم کینگزلی بواتنگ (در کاتانیا)
پرچم ایتالیا مهاجم مته‌آ کینه‌لاتو (در کوسنتزا)
پرچم ایتالیا مهاجم جیان‌ماریو کومی (در لانچیانو)
پرچم ایتالیا مهاجم مارکو گائه‌تا (در ترامو)
پرچم ایتالیا مهاجم سیمونه آندره‌آ گانتز (در لومتزانه)
پرچم نیجریه مهاجم ازه‌کیل هنتی (در اسپتزیا)
پرچم ایتالیا مهاجم الساندرو ماتری (در فیورنتینا)
پرچم فرانسه مهاجم ام‌بایه نیانگ (در مون پلیه)
پرچم نیجریه مهاجم نمدی اودامادی (در برشا)
پرچم بولیوی مهاجم آلکس پونتوس پاز (در نوسرینا)
پرچم لیبی مهاجم علا ناصر رمضان (در برشا)
پرچم ایتالیا مهاجم الساندرو رونکی (در برشا)
پرچم ایتالیا مهاجم جیان‌مارکو زیگونی (در لچه)

بازیکنان دارای مالکیت مشترک[ویرایش]

شماره نقش بازیکن
پرچم ایتالیا دروازه‌بان فیلیپو پروکینی (لچه)
پرچم ایتالیا دروازه‌بان ریکاردو پیشیتلی (به‌نه‌ونتو)
پرچم ایتالیا مدافع میکل‌آنجلو آلبرتاتزی (ورونا)
پرچم لهستان مدافع بارتوش سالامون (سمپدوریا)
پرچم ایتالیا هافبک لوکا برتونی (کارپی)
شماره نقش بازیکن
پرچم ایتالیا هافبک سیمونه کالوانو (ورونا)
پرچم ایتالیا هافبک فیلیپو لورا (سیتاده‌لا)
پرچم ایتالیا مهاجم آلبرتو پالوشی (کیه‌وو)
پرچم ایتالیا مهاجم سیمونه وردی (تورینو)

شماره‌های بایگانی شده[ویرایش]

شماره بازیکن ملیت پست اولین مسابقه آخرین مسابقه منبع
۶[الف] بارزی, فرانکوفرانکو بارزی Flag of Italy.svg ایتالیا سوئیپر 01978-04-23 ۲۳ آوریل ۱۹۷۸ 01997-06-01 ۱ ژوئن ۱۹۹۷ [۸۷]
۳[ب] مالدینی, پائولوپائولو مالدینی Flag of Italy.svg ایتالیا دفاع وسط / دفاع چپ 01985-01-25 ۲۵ ژانویه ۱۹۸۵ 02009-05-31 ۳۱ مه ۲۰۰۹ [۸۷]
  • الف. ^  وی از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۷ بازوبند کاپیتانی میلان را در اختیار داشت.
  • ب. ^  وی از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹ بازوبند کاپیتانی میلان را در اختیار داشت.

کادرفنی کنونی[ویرایش]

از تاریخ ۱۶ ژانویه ۲۰۱۴ [۸۸][۸۹]

پرچم ایتالیا فیلیپو اینزاگی سرمربی
پرچم ایتالیا مائورو تاسوتی کمک مربی
پرچم ایتالیا والریو فیوری مربی دروازبان‌ها
پرچم ایتالیا آندره آ مالدرا دستیار فنی
پرچم ایتالیا رودولفو تاوانا پزشک ارشد
پرچم ایتالیا آرماندو گوتزینی پزشک
پرچم ایتالیا استفانو ماتزونی پزشک
پرچم ایتالیا برونو دومینیچی سرپرست بدنسازها
پرچم ایتالیا فابیو آلِوی مربی بدنساز
پرچم ایتالیا سرجیو ماسکرونی مربی بدنساز
پرچم ایتالیا آندره‌آ پریمیتیوی مربی بدنساز
پرچم ایتالیا استفانو آراتا سرپرست فیزیوتراپ‌ها
پرچم ایتالیا مارکو کاتانئو فیزیوتراپ
پرچم ایتالیا استفانو گرانی فیزیوتراپ
پرچم ایتالیا روبرتو موروسی فیزیوتراپ
پرچم ایتالیا مارکو پائه‌سانتی فیزیوتراپ
پرچم ایتالیا اِندو تومورونی ماساژور

روسا و مربیان باشگاه[ویرایش]

سیلویو برلوسکونی، با کسب ۲۸ جام پرافتخارترین رئیس باشگاه است.

میلان در طول تاریخ خود از سال ۱۸۹۹ تاکنون، روسای گوناگونی داشته است. برخی از این روسا همزمان مالک باشگاه هم بوده‌اند، درحالیکه تعدادی از آن‌ها ریاست افتخاری باشگاه را برعهده داشته‌اند. اولین رئیس باشگاه، آلفرد ادواردز انگلیسی بود که بهمراه هربرت کیلپین، از بنیان‌گذاران میلان بودند.[۳][۹۰] طولانی‌ترین دوران ریاست باشگاه، متعلق به سیلویو برلوسکونی است که از سال ۱۹۸۶ تاکنون، مالکیت و ریاست باشگاه را برعهده داشته‌است. وی همچنین با ۲۸ جام داخلی و بین‌المللی، پرافتخارترین رئیس تاریخ باشگاه است.[۷][۹۱]


فهرست کامل روسای باشگاه[۹۲][ویرایش]

 
سال نام
۱۸۹۹-۱۹۰۹ آلفرد ادواردز
۱۹۰۹ جیانینو کامپریو
۱۹۰۹-۱۹۲۸ پیه‌رو پیره‌لی
۱۹۲۸-۱۹۳۰ لوئیجی راواسکو
۱۹۳۰-۱۹۳۳ ماریو برناتزولی
۱۹۳۳-۱۹۳۵ لوئیجی راواسکو
۱۹۳۵ پیترو آنونی
۱۹۳۵-۱۹۳۶ پیترو آنونی
لورنزینی
رینو والدامری
۱۹۳۶-۱۹۳۹ امیلیو کولومبو
۱۹۳۹-۱۹۴۰ آشیله اینورنیتزی
 
سال نام
۱۹۴۰-۱۹۴۴ اومبرتو تراباتونی
۱۹۴۴-۱۹۴۵ آنتونیو بوسینی
۱۹۴۵-۱۹۵۴ اومبرتو تراباتونی
۱۹۵۴-۱۹۶۳ آندره‌آ ریتزولی
۱۹۶۳-۱۹۶۵ فلیسه ریوا
۱۹۶۵-۱۹۶۶ فده‌ریکو سوردیلو
۱۹۶۷-۱۹۷۱ فرانو کارارو
۱۹۷۱-۱۹۷۲ فده‌ریکو سوردیلو
۱۹۷۲-۱۹۷۵ آلبینو بوتیکی
۱۹۷۵-۱۹۷۶ برونو پاردی
۱۹۷۶-۱۹۷۷ ویتوریو دوئی‌نا
 
سال نام
۱۹۷۷-۱۹۸۰ فلیسه کولومبو
۱۹۸۰-۱۹۸۲ گائه‌تانو موراتزونی
۱۹۸۲-۱۹۸۶ جوزه‌په فارینا
۱۹۸۶ روزاریو لو ورده
۱۹۸۶-۲۰۰۴ سیلویو برلوسکونی
۲۰۰۴-۲۰۰۶ شورای ریاست
۲۰۰۶-۲۰۰۸ سیلویو برلوسکونی
۲۰۰۸-۲۰۱۲ شورای ریاست
۲۰۱۲- سیلویو برلوسکونی

برخی از مربیان بزرگ باشگاه[ویرایش]

[۹۳]

نوشتار اصلی: فهرست مربیان باشگاه فوتبال آ.ث میلان
کارلو آنچلوتی ۸سال پیاپی سرمربی میلان بود و همراه میلان ۸جام کسب کرد.
سال نام
۱۹۰۸–۱۹۰۰ پرچم انگلستان هربرت کیلپین
۱۹۲۶–۱۹۲۴ پرچم ایتالیا ویتوریو پوتزو
۱۹۵۲ پرچم سوئد گونار گرن
۱۹۶۳–۱۹۶۱، ۱۹۶۷-۱۹۷۳، ۱۹۷۷ پرچم ایتالیا نرئو روکو
۱۹۶۶–۱۹۶۳، ۱۹۷۷-۱۹۷۹، ۱۹۸۴-۱۹۸۷ پرچم سوئد نیلس لیدهولم
۱۹۷۴–۱۹۷۳، ۲۰۰۱ پرچم ایتالیا چزاره مالدینی
۱۹۷۴، ۱۹۷۵-۱۹۷۶ پرچم ایتالیا جیووانی تراپاتونی
۱۹۸۷، ۱۹۹۱-۱۹۹۶، ۱۹۹۷-۱۹۹۸ پرچم ایتالیا فابیو کاپلو
۱۹۸۷-۱۹۹۱، ۱۹۹۶-۱۹۹۷ پرچم ایتالیا آریگو ساکی
۱۹۹۸-۲۰۰۱ پرچم ایتالیا آلبرتو زاکرونی
۲۰۰۹–۲۰۰۱ پرچم ایتالیا کارلو آنچلوتی
۲۰۱۰-۲۰۱۴ پرچم ایتالیا ماسیمیلیانو آلگری

افتخارات[ویرایش]

میلان با کسب ۲۹ جام رسمی، یکی از پرافتخارترین باشگاه‌های ایتالیاست. این باشگاه به همراه بوکا جونیورز، در رده دوم پرجام ترین تیم‌های فوتبال باشگاهی در سطح جهان قرار دارد. رکورد میلان حاوی ۱۴ جام اروپایی و ۴ جام جهانی است. در سال ۱۹۷۹، یک ستارهٔ طلایی به مناسبت کسب دهمین اسکودتو بر روی لباس میلان قرار گرفت.[۱۸]

ملی[ویرایش]

سری آ:

  • قهرمان (۱۸ بار): ۱۹۰۱؛ ۱۹۰۶؛ ۱۹۰۷؛ ۵۱-۱۹۵۰؛ ۵۵-۱۹۵۴؛ ۵۷-۱۹۵۶؛ ۵۹-۱۹۵۸؛ ۶۲-۱۹۶۱؛ ۶۸-۱۹۶۷؛ ۷۹-۱۹۷۸؛ ۸۸-۱۹۸۷؛ ۹۲-۱۹۹۱؛ ۹۳-۱۹۹۲؛ ۹۴-۱۹۹۳؛ ۹۶-۱۹۹۵؛ ۹۹-۱۹۹۸؛ ۰۴-۲۰۰۳؛ ۲۰۱۱-۲۰۱۰
  • نایب قهرمان (۱۷ بار): ۱۹۰۲؛ ۱۱-۱۹۱۰؛ ۱۲-۱۹۱۱ ۴۸-۱۹۴۷؛ ۵۰-۱۹۴۹؛ ۵۲-۱۹۵۱؛ ۵۶-۱۹۵۵؛ ۶۱-۱۹۶۰؛ ۶۵-۱۹۶۴؛ ۶۹-۱۹۶۸؛ ۷۱-۱۹۷۰؛ ۷۲-۱۹۷۱؛ ۷۳-۱۹۷۲؛ ۹۰-۱۹۸۹؛ ۹۱-۱۹۹۰؛ ۰۵-۲۰۰۴؛ ۱۲-۲۰۱۱

سری بی:

  • قهرمان (۲ بار): ۸۱-۱۹۸۰؛ ۸۳-۱۹۸۲

کوپا ایتالیا:

  • قهرمان (۵ بار): ۶۷-۱۹۶۶؛ ۷۲-۱۹۷۱؛ ۷۳-۱۹۷۲؛ ۷۷-۱۹۷۶؛ ۰۳-۲۰۰۲
  • نایب قهرمان (۷ بار): ۴۲-۱۹۴۱؛ ۶۸-۱۹۶۷؛ ۷۱-۱۹۷۰؛ ۷۵-۱۹۷۴؛ ۸۵-۱۹۸۴؛ ۹۰-۱۹۸۹؛ ۹۸-۱۹۹۷

سوپر جام ایتالیا: (رکورد دار)

  • قهرمان (۶ بار): ۱۹۸۸؛ ۱۹۹۲؛ ۱۹۹۳؛ ۱۹۹۴؛ ۲۰۰۴ ; ۲۰۱۱
  • نایب قهرمان (۳ بار): ۱۹۹۶؛ ۱۹۹۹؛ ۲۰۰۳

اروپایی[ویرایش]

لیگ قهرمانان اروپا:

  • قهرمان (۷ بار): ۶۳-۱۹۶۲؛ ۶۹-۱۹۶۸؛ ۸۹-۱۹۸۸؛ ۹۰-۱۹۸۹؛ ۹۴-۱۹۹۳؛ ۰۳-۲۰۰۲؛ ۰۷-۲۰۰۶
  • نایب قهرمان (۴ بار): ۵۸-۱۹۵۷؛ ۹۳-۱۹۹۲؛ ۹۵-۱۹۹۴؛ ۰۵-۲۰۰۴

جام در جام اروپا:

  • قهرمان (۲ بار): ۶۸-۱۹۶۷؛ ۷۳-۱۹۷۲
  • نایب قهرمان (۱ بار): ۷۴-۱۹۷۳

سوپر جام اروپا: (رکورد دار)

  • قهرمان (۵ بار): ۱۹۸۹؛ ۱۹۹۰؛ ۱۹۹۴؛ ۲۰۰۳؛ ۲۰۰۷
  • نایب قهرمان (۲ بار): ۱۹۷۳؛ ۱۹۹۳

جام میتروپا:

  • قهرمان (۱ بار): ۸۲-۱۹۸۱

جام لاتین:

  • قهرمان (۲ بار): ۱۹۵۱؛ ۱۹۵۶
  • نایب قهرمان (۱ بار): ۱۹۵۳

جهانی[ویرایش]

جام بین قاره‌ای:

  • قهرمان (۳ بار): ۱۹۶۹؛ ۱۹۸۹؛ ۱۹۹۰
  • نایب قهرمان (۴ بار): ۱۹۶۳؛ ۱۹۹۳؛ ۱۹۹۴؛ ۲۰۰۳

جام باشگاه‌های جهان:

میلان و توپ طلای اروپا[ویرایش]

جیانی ریورا اولین بازیکن میلان است که برنده توپ طلا شده‌است.

جیانی ریورا، اولین بازیکن میلان و دومین ایتالیایی برنده توپ طلای اروپا(آوانگاری فرانسوی: [balɔ̃ dɔʁ]) است. او در سال ۱۹۶۹، در رقابت با هموطنش لوئیجی ریوا، توپ طلا را از آن خود کرد.[۹۴]

پس از او رود گولیت هلندی، بالاتر از پائولو فوتره پرتغالی، برنده توپ طلای ۸۷ شد.[۹۵] مارکو فان باستن، دیگر ستاره هلندی بود که در سال‌های ۸۸ و ۸۹ دوبار پیاپی توپ طلا را به ویترین افتخارات خود افزود. او در این دوسال، با هم تیمی‌های خود گولیت و بارزی رقابت داشت.[۹۶][۹۷] فان باستن، در ادامه روند موفقیتش، توپ طلای سوم را در سال ۹۲ برد. در این سال هریستو استویچکوف، جدی‌ترین رقیب او برای تصاحب توپ طلا بود.[۹۸]

ژرژ وه‌آ، دیگر بازیکن میلان است که در سال ۹۵ فاتح توپ طلا شد. او همچنین، نخستین بازیکن غیر اروپایی است که توپ طلا را برده‌است. وه‌آ نیمهٔ نخست سال را برای پاری سن ژرمن بازی کرد.[۹۹]

آندری شوچنکو هفتمین توپ طلای میلان را در سال ۲۰۰۴ کسب کرد. جدی‌ترین رقبای او دکو و رونالدینیو بودند.[۱۰۰] و در نهایت کاکا، آخرین توپ طلای میلان را در سال ۲۰۰۷ از آن خود کرد. او در شرایطی به این افتخار نائل شد که رقیبانی چون کریستیانو رونالدو و مسی را در کنار خود میدید.[۱۰۱]

در جدول رده‌بندی، میلان با مجموع ۶بازیکن و ۸توپ طلا بهمراه یوونتوس در رده نخست و بالاتر از بارسلونا و رئال مادرید قرار دارد.[۱۰۲]

آمار و رکوردهای باشگاه[ویرایش]

نوشتار اصلی: آمار و رکوردهای باشگاه آ.ث میلان


پائولو مالدینی با ۹۰۲ بازی، بیشترین حضور را در میلان داشته است.

پائولو مالدینی با ۹۰۲ بازی در مجموع و ۶۴۷ بازی در سری آ، رکورددار تعداد بازی برای میلان است.[۱۰۳][۱۰۴] او همچنین رکورددار تعداد بازی در سری آ است.[۱۰۵]


یکی از راس‌های مثلث سوئدی میلان، گونار نوردال با ۲۲۱ گل، بهترین گلزن تاریخ میلان است.[۱۰۶] بعد از او آندری شوچنکوی اوکراینی با ۱۷۵ گل قرار دارد و جیانی ریورا کاپیتان سابق میلان با ۱۶۴ گل جایگاه سوم را در اختیار دارد. ریورا همچنین با ۱۷ سال و ۸۰ روز سن، جوان‌ترین گلزن تاریخ میلان است.[۱۰۷]

مربی اسطوره‌ای میلان نرئو روکو، که میلان را به یکی از غول‌های دهه شصت اروپا تبدیل کرده بود، اولین جام قهرمانی اروپا را برای میلان کسب کرد. طولانی‌ترین دوران مربیگری میلان با ۴۵۰ بازی، در اختیار اوست.[۱۰۸]

سیلویو برلوسکونی، طولانی‌ترین دوران ریاست باشگاه را با ۲۸ سال ریاست در اختیار دارد.[۷]

میلان بهمراه بوکا جونیورز، بیشترین جام بین‌المللی را برده‌اند و پرافتخارترین باشگاه‌های فوتبال دنیا هستند.[۴]

در فصل ۹۲-۱۹۹۱، میلان بدون شکست اسکودتو را فتح کرد و تبدیل به اولین تیمی شد که بدون شکست فاتح سری آ می‌شود. با ۵۸ بازی بدون شکست، میلان رکورددار ایتالیاست و در اروپا بعد از استوا بخارست(۱۰۴) و سلتیک(۶۸)، در رده سوم قرار دارد.[۱۰۹]


بزرگترین پیروزی باشگاه در برابر مودنا بدست آمده است. میلان در یکی از دیدارهای فصل ۱۵-۱۹۱۴، مودنا را با نتیجه ۱۳-۰ شکست داده است.[۱۱۰][۱۱۱]

بولونیا در فصل ۲۳-۱۹۲۲، سنگین‌ترین شکست را با ۸ گل به میلان تحمیل کرده است.[۱۱۰][۱۱۲]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «چارت سازمانی»(انگلیسی)‎. Associazione Calcio Milan. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 07 April 2014. بازبینی‌شده در ۴ اکتبر ۲۰۱۰. 
  2. "Cariche sociali" [Club officers]. acmilan.com (in Italian). Associazione Calcio Milan. Archived from the original on 16 April 2014. Retrieved 7 March 2013. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ «History». www.acmilan.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ «International Cups Trivia». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بازبینی‌شده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۴. 
  5. «Milan Home, Away and Third Kits Leaked!». footyheadlines.com، ۱۶ ژانویه ۲۰۱۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  6. «STRUTTURA». sansiro.net. بازبینی‌شده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۴. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ «دوران برلوسکونی، ۲۸ سال در اوج». www.acmilan.com، ۵ آوریل ۲۰۱۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  8. «AC Milan Current Employees». transfermarkt. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  9. «Officers». acmilan.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  10. «برلوسکونی گفت میلان دو مدیر خواهد داشت.». Tri-City Herald. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۴. 
  11. «Soccer Team Values». فوربز، آوریل ۲۰۱۳. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. 
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ «San Siro(info)». sansiro.net. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  13. «Milanello». planetmilan. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل. 
  14. «Umberto Gandini». ECA. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  15. «AC Milan Announce Emirates Shirt Sponsor Deal». footballshirtculture.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  16. «AC Milan and Adidas extend to 2023». SportsPro. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  17. «۰۱-۱۹۰۰». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ ۱۸٫۲ «AC Milan». uefa.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  19. «A brief history of AC Milan». espnfc.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ «» UEFA Champions League : Honours». statto. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  21. پلگاتی، کارلو. Con il Milan nel cuore, Priuli & Verlucca. 2010. 
  22. «Milan Football and Cricket Club ۱۹۰۷-۰۸». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۶ آوریل ۲۰۱۴. 
  23. «FINALE 28 maggio 1958, Real Madrid vs Milan 3-2 (d.t.s.)». magliarossonera. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  24. «FINALE 22 maggio 1963, Milan vs Benfica 2-1». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  25. «Champions' Cup 1962-63». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  26. «Cup Winners' Cup 1967-68». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  27. «Champions' Cup 1968-69». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  28. آدامز، تونی. «استودیانتس عنوان خود را از دست داد.». espnfc.com، ۱۶ دسامبر ۲۰۱۰. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  29. «Ritorno 22 ottobre 1969, Estudiantes La Plata vs Milan 2-1». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  30. «AC Milan vs. Estudientes Intercontinental Cup 1969: A Terribly Violent Game». bleacherreport. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  31. «FINALE 16 maggio 1973, Milan vs Leeds United 1-0». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  32. «Cup Winners' Cup 1972-73». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  33. «اسکودتو ۷۹-۱۹۷۸». www.acmilan.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  34. «AC Milan 1978-79». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  35. «1978/79: MILAN». Storie di calcio. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  36. «ایتالیا در شرایط اضطراری». بی‌بی‌سی اسپورت. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۴ آوریل ۲۰۱۴. 
  37. «Storia Della Stagione». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۶ آوریل ۲۰۱۴. 
  38. «AC Milan 1981-82». When Saturday Comes. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  39. «Mitropa Cup». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۶ آوریل ۲۰۱۴. 
  40. «Anteprima del libro in pdf». urbone.eu. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  41. «Giuseppe FARINA». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۶ آوریل ۲۰۱۴. 
  42. «Forgotten story. When Rossi became Rossi once again». michel. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  43. «Silvio BERLUSCONI». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۶ آوریل ۲۰۱۴. 
  44. «El Milan de Sacchi». مارکا. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  45. «Greatest Managers, No. 6: Arrigo Sacchi». espnfc.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  46. «فابیو کاپلو». www.acmilan.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۴ آوریل ۲۰۱۴. 
  47. «La fiche de Fabio Capello». L'Équipe. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  48. «Greatest Managers, No. 20: Capello». espnfc.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  49. «diamo i numeri». کوریره دلا سرا. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  50. «میلان 4-0 بارسلونا». uefa.com، ۱۸ مه ۱۹۹۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  51. «Uefa Champions League 1994/95». uefa.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  52. «میلان 1-6 یوونتوس». legaseriea.ir، 6 آوریل ۱۹۹۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  53. «یوونتوس ۰-۰ میلان». eufa.com، ۲۸ مه ۲۰۰۳. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  54. «28 agosto 2003, Milan vs Porto 1-0». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  55. «Porto ready as Maldini returns». uefa.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  56. «13 dicembre 2003, Milan vs Boca Juniors 1-1 (1-3 d.c.r.)». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  57. «Boca vs. Milán, Intercontinental 2003». bocajuniors.com.ar. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  58. «دپورتیوو ۴-۰ میلان». eufa.com، ۷ آوریل ۲۰۰۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  59. «Shevchenko gives Milan 17th Scudetto». espnfc.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  60. «Il 17° scudetto». Canale Milan. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  61. «Champions League final clockwatch». بی‌بی‌سی اسپورت، ۳۰ نوامبر ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  62. «بارسلونا ۰-۰ میلان». eufa.com، ۲۶ آوریل ۲۰۰۶. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  63. «Punishments cut for Italian clubs». بی‌بی‌سی اسپورت. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۴ آوریل ۲۰۱۴. 
  64. «European Cup $ Champions League History 1955-2013». EUROPEAN CUP HISTORY.COM. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۴ آوریل ۲۰۱۴. 
  65. «23 maggio 2007, Milan vs Liverpool 2-1». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  66. «31 agosto 2007, Milan vs Siviglia 3-1». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  67. «2007: Milan overcome sombre Sevilla». uefa.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  68. «16 dicembre 2007, Boca Juniors vs Milan 2-4». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  69. «AC Milan 4-2 Boca Juniors». بی‌بی‌سی اسپورت. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  70. «Maldini's Milan farewell marred by unhappy fans». espnfc.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  71. «میلان برد ، مالدینی خداحافظی کرد». گل.کام(فارسی). بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  72. [http://www.webcitation.org/6Os71bz6R «Calcio, va di moda tifare contro Per 8 su 10 lo stadio è un rischio»] ‎(ایتالیایی)‎. لا رپوبلیکا، اوت ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  73. ۷۳٫۰ ۷۳٫۱ «AC MILAN - INTER MILAN». footballderbies.com، ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  74. ۷۴٫۰ ۷۴٫۱ «Fossa dei Leoni addio, curva Milan tutta a destra». Tifo News. بازبینی‌شده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۴. 
  75. «Tifo: Barcellona la regina d'Europa». sportmediaset، ۹ سپتامبر ۲۰۱۰. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  76. «CALCIO, BARCELLONA CLUB CON PIU' TIFOSI IN EUROPA, INTER 8/A». لا رپوبلیکا، ۹ سپتامبر ۲۰۱۰. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  77. «Milan Derby». derby-milan.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  78. «IL DERBY DELLA MADONNINA». uttomilan. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  79. «Milan derby: chronology and statistics». magliarossonera. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  80. «اصالت و زندگی، داستان میلان و اینتر»(ایتالیایی)‎. کوریره دلا سرا. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  81. [http://www.webcitation.org/6Os7Dj4KZ «Gol, emozioni e record del derby lungo un secolo»]. لا گاتزتا دلو اسپورت. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  82. ۸۲٫۰ ۸۲٫۱ ۸۲٫۲ ۸۲٫۳ ۸۲٫۴ «Le Maglie della Storia». magliarossonera.it. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  83. «AC Milan's Nottingham-born hero». بی‌بی‌سی اسپورت. بازبینی‌شده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۴. 
  84. «Squad Season 2013 / 2014». acmilan.com. بازبینی‌شده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۴. 
  85. «AC Milan Squad Stats (Italian Serie A) - 2013-14». espnfc.com. بازبینی‌شده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۴. 
  86. «AC Milan » Squad 2013/2014». worldfootball.net. بازبینی‌شده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۴. 
  87. ۸۷٫۰ ۸۷٫۱ Scott Murray; Paolo Bandini (27 مه 2009). "Which clubs have retired shirt numbers?". گاردین (لندن). Archived from the original on 07 April 2014. Retrieved 11 ژانویه 2010.  Unknown parameter |زیان= ignored (help);
  88. «Staff». acmilan.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  89. «AC Milan Current Employee». transfermarkt.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  90. «English founders of AC Milan». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  91. «ac milan statistics». romaniansoccer.ro. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  92. «"Associazione Calcio Milan"». RomanianSoccer.ro، ۸ ژوئن ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۴. 
  93. «AC Milan Manager History». worldfootball.net. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  94. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1969». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  95. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1987». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  96. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1988». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  97. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1989». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  98. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1992». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  99. «The 1990s Ballon d'Or winners». بی‌بی‌سی اسپورت، ۱ دسامبر ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  100. «Shevchenko wins Ballon d'Or». گاردین، ۱۳ دسامبر ۲۰۰۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  101. «Kaka wins 2007 award». بی‌بی‌سی اسپورت، ۱ دسامبر ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  102. «Rankings by Wins». بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  103. «Maldini infinito: e sono 600». لاگاتزتا دلو اسپورت، ۱۴ مه ۲۰۰۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  104. «A.C. Milan: Best XI of-all-time». givemesport.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  105. "Maldini sets new Serie A record". BBC Sport. 25 ژوئیه 2007. Archived from the original on 07 April 2014. 
  106. "AC Milan". Channel4.com. 25 ژوئیه 2007. Archived from the original on 07 April 2014. 
  107. «Gianni Rivera»(pl)‎. acmilan.pl. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  108. «Nereo Rocco». MagliaRossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۴ آوریل ۲۰۱۴. 
  109. «Milano History and Records». Milanista Olympia، ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴. 
  110. ۱۱۰٫۰ ۱۱۰٫۱ «Rekordy»(pl)‎. acmilan.pl. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  111. «4 ottobre 1914, Milan vs Audax Modena 13-0». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 
  112. «5 novembre 1922, Milan vs Bologna 0-8». magliarossonera.it. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ آوریل ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۴. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد باشگاه فوتبال آ.ث. میلان اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار