ساحل عاج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۶°۵۱′ شمالی ۵°۱۸′ غربی / ۶.۸۵۰° شمالی ۵.۳۰۰° غربی / 6.850; -5.300

جمهوری ساحل عاج
République de Côte d'Ivoire
ساحل عاج
پرچم
شعار ملییگانگی، انضباط، کار
سرود ملیآبیجانی
پایتخت یاموسوکرو
۶°۵۱′ شمالی ۵°۱۸′ غربی / ۶.۸۵۰° شمالی ۵.۳۰۰° غربی / 6.850; -5.300
بزرگترین شهر آبیجان
زبان رسمی زبان فرانسوی
نوع حکومت جمهوری
نام حاکمان 
رئیس جمهور
نخست‌وزیر

آلاسان واتارا
Daniel Kablan Duncan 
موارد منجر به تشکیل
از فرانسه
۷ اوت ۱۹۶۰
مساحت
 -  مساحت ۳۲۲٬۴۶۰کیلومتر مربع (۶۸ام)
 -  آب‌ها (٪) ۱٫۴
جمعیت
 -  سرشماری ۱۸٬۳۷۳٬۰۶۰ 
(نامعلوم)
 -  تراکم جمعیت ۴۲‎/km۲‏ (۱۴۱ام)
واحد پول فرانک آفریقای غربی (XOF)
منطقه زمانی GMT (ساعت جهانی+۰)
 -  تابستانی (DST) DST (ساعت جهانی)
دامنه اینترنتی .ci
پیش‌شماره تلفنی +۲۲۵

ساحل عاج (فرانسه Côte d'Ivoire) کشوری است در غرب آفریقا. پایتخت آن یاموسوکرو است. که البته قبلاً پایتخت آن شهر آبیجان بوده‌است.

همسایگان این کشور عبارت‌اند از غنا در شرق، گینه و لیبریا در غرب، مالی و بورکینا فاسو در شمال و از جنوب به اقیانوس متصل است.

تاریخ[ویرایش]

در قرن ۱۵ میلادی ساحل عاج مورد توجه بازرگانان و تجار فرانسوی و پرتغالی که در جستجوی عاج فیل و تجارت برده بودند قرار گرفت. در رقابت‌های استعماری پرتغال و فرانسه بر سر به دست آوردن ساحل عاج، عاقبت این منطقه نصیب فرانسه شد و در سال ۱۸۴۲ به صورت قلمرو سرزمینی فرانسه شناخته شد. در سال ۱۸۹۳ ساحل عاج به صورت مستعمرهٔ غرب آفریقای فرانسه درآمد. ساحل عاج پس از جنگ جهانی دوم دارای خودگردانی داخلی شد و سرانجام در ۷ آگوست ۱۹۶۰ از فرانسه اعلام استقلال کرد.

در سال ۱۹۵۹ ساحل عاج به همراه سه کشور دیگر، داهومی (بنیننیجر و بورکینا فاسو یک اتحادیهٔ اقتصادی تشکیل دادند که بعداً چندین کشور غرب آفریقایی دیگر نیز به آن پیوستند. از زمان استقلال تا سال ۱۹۹۳، فلیکس هوفوئه[۱] رئیس جمهور ساحل عاج بود، در سال ۱۹۹۳ هوفوئه در گذشت. در سپتامبر ۱۹۹۸ به دنبال تصمیم رئیس جمهور، هنری کُنان بدیه[۲] مبنی برافزودن بر دوران حکومتش و تغییر قانون اساسی، هزاران نفر در ساحل عاج دست به تظاهرات زدند.

Royaumes ci.jpg

حکمت پرزیدنت بدیه به دنبال اولین کودتای نظامی در کشور در دسامبر ۱۹۹۹ توسط ژنرال روبر گوی[۳] سرنگون شد، در نتیجه کمک‌های خارجی به کشور نیز متوقف شد. با فشار گروههای اپوزیسیون، گوی در ژوئیه ۲۰۰۰ سرانجام پذیرفت در ماه اکتبر انتخابات آزاد و دموکراتیک بر‌گزار کند، در انتخابات ۲۶ اکتبر سال ۲۰۰۰، رهبر حزب اپوزیسیون و مخالف دولت، لورن گباگبو[۴] با نزدیک به ۶۰ ٪ آرا حائز رتبهٔ اول شد و به عنوان رئیس جمهور ساحل عاج معرفی شد، در این انتخابات روبرت گوی تنها توانست ۳۲ ٪ آرا را از آن خود کند.

در این انتخابات به رهبر دیگر حزب مخالف، آلاسان اوتارا[۵] اجازهٔ شرکت در انتخابات داده نشد، این امر ساحل عاج را به عرضهٔ جنگ‌های داخلی خونین تبدیل کرد. صدها تن در این درگیری‌ها کشته شدند. سربازان یاغی در ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۲ سعی در طرح ریزی یک کودتا علیهٔ دولت را داشتند اما در اجرای آن ناکام ماندند، ژنرال روبرت گوی و دودو وزیر کشور که از عوامل اصلی کودتا بودند در درگیری بین سربازان دولتی شورشیان کشته شدند. در حالی که درگیری‌ها ادامه داشت، پیمان صلحی در ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۰۳ با وساطت فرانسه بین طرف‌ها درگیر امضا شد که دولت متعهد می‌شد شورشیان را نیز در قدرت سهیم کند. هواداران رئیس جمهور گباگبو به این تصمیم اعتراض کرده و در پایتخت دست به تظاهرات زدند.

سرانجام در ژوئیه ۲۰۰۳ رسماً اعلام شد که جنگ پایان یافته‌است. پس از آن ۴ هزار سرباز فرانسوی در قالب نیروهای حافظ صلح سازمان ملل برای تامین امنیت به ساحل عاج گسیل شدند. نیروهای دولتی و شورشیان همچنان آمادهٔ جنگ بودند، در سال ۲۰۰۴ شورشیان اسلام گرا همچنان نیمهٔ شمالی کشور را در کنترل خود داشتند.

در نوامبر ۲۰۰۴ جنگ‌های داخلی مجدداً از سر گرفته شد و در می۲۰۰۵ دیر مذاکرات صلح با دیگر گروههای شبه نظامی آغاز شد. در ابتدا انتخابات برای نوامبر ۲۰۰۵ برنامه ریزی شد ولی با درخواست سازمان ملل مبنی بر ادامه درگیری‌ها و غیر ممکن بودن برگزاری انتخابات، این انتخابات به بعداً موکول شد. در همین شرایط شورای امنیت سازمان ملل از رئیس جمهور گباگبو خواست در قدرت باقی بماند و به کار خود ادامه دهد.

در ماه مارس ۲۰۰۷ به دنبال مذاکرت درگیری‌های پراکنده به یکباره فروکش کرد، و دولت با تقسیم قدرت با گروههای شورشی موافقت کرد، در ۴ آوریل ۲۰۰۷ رهبر شورشیان، گیوم سورو[۶] که مورد تایید کلیهٔ گروههای شورشی ساحل عاج بود به عنوان نخست وزیر ساحل عاج انتخاب شد و آرامش نسبی در ساحل عاج برقرار شد.

جنگ داخلی در سال ۲۰۰۲ در این کشور ضربه زیادی به اقتصاد آن وارد کرد. این جنگ زمانی آغاز شد که ارتش علیه رئیس جمهور وقت که در ایتالیا به سر می‌برد کودتا کرد. مردم این کشور بیشتر روزگارشان را با کشاورزی می‌گذرانند. یاموسوکرو پایتخت این کشور است. از سال ۱۹۸۳ پایتخت ساحل عاج از آبیجان به یاموسوکرو تغییر کرد با این حال هنوز سفارتخانه‌های کشورهای مختلف در آبیجان است.

هرچند معاهده صلح بین دو طرف درگیر در جنگ داخلی این کشور امضا شده‌است اما هنوز کشور دو نیمه‌است و بخشی از آن در دست نیروهای مخالف و بخش دیگر زیرنظر دولت است.

سیاست[ویرایش]

رئیس جمهور در این کشور قدرت را در دست دارد. بر اساس قانون اساسی، رئیس جمهور با رای مستقیم مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شود. قرار بود انتخابات ریاست جمهوری در این کشور در سال ۲۰۰۵ بر‌گزار شود اما دولت آن را تاکنون به تعویق انداخته‌است.

مجلس این کشور ۲۲۵ عضو دارد و نمایندگان آن با رای مردم باید انتخاب شوند.

جغرافیا[ویرایش]

Côte d'Ivoire Map.jpg

کشور ساحل عاج با وسعت ۳۲۲٬۴۶۰ کیلو متر مربع در ساحل شمالی خلیج گینه و اقیانوس اطلس واقع شده‌است. این کشور از غرب به کشورهای لیبریا و گینه، از شمال به کشورهای مالی و بورکینافاسو، از شرق به کشور غنا و از جنوب به اقیانوس اطلس محدود می‌شود.

ساحل عاج با کشور لیبریا ۱۶۱۷ کیلومتر، غنا ۶۶۸ کیلومتر، گینه ۶۱۰ کیلومتر، بورکینافاسو ۵۸۴ کیلومتر اقیانوس اطلس ۵۱۵ کیلومتر و با کشور مالی ۵۳۲ کیلومتر مرز مشترک دارد.

مرزهای این کشور با لیبریا از نوع طبیعی می‌باشد و رودخانه کارالی که به خلیج گینه واقع در اقیانوس اطلس می‌ریزد، مشخص کننده آنست.

ساحل عاج دارای آب و هوایی گرمسیری و مرطوب در امتداد ساحل (در جنوب) و آب و هوایی نسبتاً خشک و اقلیمی ساوان و نیمه بیابانی در شمال است. از نظر اقلیمی ساحل عاج دارای اقلیمی صاف با دشت‌ها موجدار می‌باشد، غرب و شمال غرب ساحل عاج را نیز نواحی کوهستانی فرا گرفته‌است. بلندترین نقطهٔ ساحل عاج، قلهٔ مونت نیمبا (Mont Nimba) نام دارد که با ۱۷۵۲ متر ارتفاع در غرب ساحل عاج واقع شده‌است.

بزرگترین دریاچهٔ ساحل عاج، دریاچهٔ کُسو،[۷] نام دارد، همچنین سه رود مهم، ساساندرا[۸] بانداما[۹] و کوموئه[۱۰] در ساحل عاج جریان دارند.

در آغاز منطقهٔ ساحل عاج زیستگاه بیش از شصت قوم و قبیلهٔ آفریقایی یوده‌است که مهمترین آنها، بائوله،[۱۱] بته،[۱۲] سنوفو،[۱۳] آگنی،[۱۴] مالینکه،[۱۵] دان[۱۶] و لوبی[۱۷] بودند.

وضعیت آب و هوا[ویرایش]

Ivory Coast Topography.png

ساحل عاج در مدار ۵ الی ۱۰ درجه عرض جغرافیایی قراردارد. این کشور از لحاظ آب و هوایی در مناطق شمالی و جنوبی متفاوت می‌باشد. به طوری که منطقه جنوب دارای آب و هوایی استوایی و در شمال یعنی بعد از مدار ۸ درجه جغرافیایی آب و هوا نیمه استوایی می‌باشد. رطوبت این کشور به طور متوسط ۷۰ درصد و میزان بارندگی در آن بین ۱۰۰۰ تا ۲۵۰۰ میلیمترمی باشد.

درجه حرارت در این منطقه بطور متوسط بین ۲۹ الی ۲۸ درجه سانتیگراد است که با رطوبت بسیار زیاد (شرجی) نسبتاً زیاد می‌باشد.

به طو کلی آب و هوای این کشور را می‌توان به ۴ بخش تقسیم کرد: الف – فصل بزرگ بارندگی از آوریل تا اوت به همراه باد و طوفان شدید (فروردین تا مرداد) ب – فصل بارندگی از سپتامبر تا نوامبر (شهریور تا آبان) ج – فصل خشک از پایان نوامبر تا آوریل (ابتدای آذر تا اول فروردین) د – فصل کوتاه مدت خشک در ماه اوت (حدود نیمه دوم مرداد ماه)

تقسیمات کشوری[ویرایش]

کشور ساحل عاج دارای ۱۹ استان می‌باشد:

Cote d'Ivoire.png
  • ۱ – آگنبی (Agneby)
  • ۲ – بافینگ (Bafing)
  • ۳ –ساساندرای سفلی (Bas-Sassandra)
  • ۴ – دنگوئله (Denguele)
  • ۵ – دیکس هویت مونتانس (Dix-Huit Montagnes)
  • ۶ – فروماگر (Fromager)
  • ۷ – ساساندرای علیا (Haut-Sassandra)
  • ۸ – لاکز (Lacs)
  • ۹ – لاگونز (Lagunes)
  • ۱۰ – ماراهوئه (Marahoue)
  • ۱۱ –کاوالی شمالی (Moyen-Cavally)
  • ۱۲ – کوموئهٔ شمالی (Moyen-Comoe)
  • ۱۳ – کوموئه انزی (N'zi-Comoe)
  • ۱۴ – ساوانز (Savanes)
  • ۱۵ – باندامای جنوبی (Sud-Bandama)
  • ۱۶ – کوموئهٔ جنوبی (Sud-Comoe)
  • ۱۷ – واله دو بانداما (Vallee du Bandama)
  • ۱۸ – وورودوگو (Worodougou)
  • ۱۹ – زانزان (Zanzan)

اقتصاد[ویرایش]

Adjamemarche1.jpg

تولید ناخالص داخلی این کشور ۳۲٫۸۶ میلیارد دلار است. ۶٬۹۰۷٬۰۰۰ نفر است که ۶۸ درصد آنها در بخش کشاورزی مشغول به کارند.

آمار دقیقی از تعداد بیکاران در این کشور در دست نیست اما تخمین زده می‌شود نرخ بیکاری در این کشور ۴۰ تا ۵۰ درصد باشد. ۴۲ درصد مردم زیر خط فقر زندگی می‌کنند و نرخ تورم در سال ۲۰۰۷ میلادی ۱٫۸ درصد بود.

محصولات صادراتی این کشور شامل کاکائو، قهوه، الوار، نفت، پنبه، موز، آناناس، روغن خرما و ماهی است که به کشورهای فرانسه (۱۸٫۳ درصد)، هلند (۹٫۷ درصد)، آمریکا (۹٫۱ درصد)، نیجریه (۷٫۲ درصد) و آلمان (۴٫۲ درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل سوخت، کالاهای اساسی و مواد غذایی است که از کشورهای نیجریه (۲۷٫۶ درصد)، فرانسه (۲۵٫۴ درصد) و چین (۴٫۳ درصد) وارد می‌شود.

مردم[ویرایش]

Ivorian woman.jpg

جمعیت این کشور ۱۸٬۳۷۳٬۰۶۰ نفر با میانگین سنی ۱۹٫۴ سال است. امید به زندگی در این کشور برای زنان ۵۱٫۸۲ سال و برای مردان ۴۶٫۶۲ سال است.

۷ درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. ۳۵ تا ۴۰ درصد از مردم این کشور مسلمان و ۲۰ تا ۳۰ درصد مسیحی هستند. بقیه پیرو ادیان محلی‌اند. زبان رسمی این کشور فرانسوی است.

شهرهای بزرگ این کشور عبارتند از: بااوک حدود ۵۰۰٬۰۰۰ نفر، دالوآ ۱۶۰٬۰۰۰ نفر، مان ۶۰۰٬۰۰۰ نفر، آدزوپ ۷۰٬۰۰۰ نفرو بقی ه آن در شهر یاموسوکورو و سایر شهرها و روستاها زندگی می‌کنند.

نرخ رشد جمعیت در این کشور حدود ۴٫۷ درصد در سال می‌باشد.

ارتباطات[ویرایش]

در این کشور ۲۶۰٬۹۰۰ خط تلفن ثابت و ۴٬۰۶۵٬۰۰۰ خط تلفن همراه وجود دارد.

ساحل عاج ۱٬۳۷۳٬۰۰۰ میزبان و ۳۰۰٬۰۰۰ کاربر اینترنت دارد.

پانویس[ویرایش]

  1. Felix Houphouet
  2. Henry Konan Bedie
  3. Gen. Robert Guei
  4. Laurent Gbagbo
  5. Alassane Ouattara
  6. Guillaume Soro
  7. Lac de salamoso
  8. Sassandra
  9. Bandama
  10. Komoe
  11. Baoule
  12. Bete
  13. Senoufou
  14. Agni
  15. Malinke
  16. Dan
  17. Lobi

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌سفر ویکی‌سفر یک راهنمای سفر برای ساحل عاج دارد.
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ساحل عاج موجود است.