پرش به محتوا

مدک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
~

نشانه‌های سجاوندی

مدک
آپاستروف( ' )
قلاب‌ها(( )، [ ]، { }، < >)
دونقطه( : )
ویرگول( ، )
خط فاصله( ، -، ، ، ، )
سه‌نقطه( ، ... )
علامت تعجب( ! )
نقطه( . )
گیومه( « » )
علامت سؤال( ؟ )
علامت گفتاورد(  ،   )
نقطه‌ویرگول( ؛ )
خط مورب( / )
جدا کننده هزارگان( ٬ )
جدا کننده اعشار (ممیز)( ٫ )
جداکنندگان کلمات
فاصله‌ها ( ) () () ( ) () () ()
interpunct( · )
عمومی
امپرسند( & )
اَت‌ساین( @ )
ستاره( * )
خط اریب وارو( \ )
گلوله( )
هشتک/کلاهک( ^ )
واحد پول عمومی: ( ¤ )
ویژه: ฿، ¢، $، ، ، £، ، ¥، ، ،
daggers( , )
درجه( ° )
علامت تعجب برعکس( ¡ )
علامت سوال برعکس( ¿ )
نماد عدد/پوند/هشتگ( # )
numero sign( )
ordinal indicator (º, ª)
درصد ( %, ‰, )
نشانهٔ پاراگراف( )
پریم( )
بند( § )
مدک( ~ )
دونقطه( ¨ )
زیرخط( _ )
عمودی/پایپ/خط شکسته( |, ¦
نشان‌های بی‌استفاده
asterism( )
index/fist( )
therefore sign( )
because sign( )
interrobang( )
irony mark( )
lozenge( )
reference mark( )

علامت مَدَّک یا پیچ[۱] (~) جزء نشانه‌های نوشتاری برخی زبان‌هاست.

مدک در بالای برخی از حروف الفبای لاتین قرار می‌گیرد و صدای آن حروف را غُنه‌ای (تودماغی) می‌کند. مدک در زبانهایی مانند پرتغالی، اسپانیایی، استونیایی و ویتنامی کاربرد دارد.

در فارسی این نویسه به جای واژه‌های اصلی (در فرهنگ‌ها به جای مدخل) برای پرهیز از تکرار به کار می‌رود.[۱] برای نمونه:

  • حُسْن [ع] (ا - مص) ۱- زیبایی… ترکیباتِ اسمی
~ اخلاق = نیک‌خویی…
~ اخلاق = حسن اخلاق

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. 1 2 اشرف‌زاده، رضا (۱۳۸۳). «آیین نگارش». فارسی عمومی. انتشارات اساطیر. ص. ۲۹۴.