A

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

A یا a اولین حرف و اولین مصوت الفبای انگلیسی مدرن و الفبای لاتین پایه ISO است .  نام آن در انگلیسی a (تلفظ / ˈ eɪ / )، جمع aes است.  از نظر شکل شبیه به حرف آلفا یونان باستان است که از آن گرفته شده است.  حروف بزرگنسخه شامل دو ضلع مایل یک مثلث است که از وسط توسط یک میله افقی عبور کرده است. نسخه کوچک را می توان به دو صورت نوشت: a دو طبقه و ɑ یک طبقه . این دومی معمولاً در دستخط و فونت‌های مبتنی بر آن، به‌ویژه فونت‌هایی که برای خواندن کودکان در نظر گرفته شده‌اند، استفاده می‌شود و در نوع ایتالیک نیز یافت می‌شود .

نحوه نوشتن

تاریخچه[ویرایش]

حرف A به گونه یک تصویرنگاری سر یک گاو نر در هیروگلیف‌های مصری یا الفبای نیا-سامی آغاز شد.

در سال ۱۶۰۰ پ.م. این حرف در الفبای فنیقی شکلی خطی پیدا کرده بود و همین شکل بود که پایه و اساس شکل‌های بعدی را تشکیل داد. نام این حرف یعنی الف در عبری، عربی و فارسی و آلفا در یونانی نیز بایستی نامی باستانی باشد.

سر گاو در هیروگلیف مصری سر گاو در خط نیا-سامی الف فنیقی آلفای یونانی و

و اِی لاتین

A اتروسکی A رومی
Egyptian hieroglyphic ox head Proto-semitic ox head Phoenician aleph Greek alpha Etruscan A Roman A

فیزیک[ویرایش]

A (اِی بزرگ) نماد آمپر و مساحت و a (اِی کوچک) نماد شتاب است.[۱]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. فیزیک فنی دهم دبیرستان (PDF).

ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.

جستارهای وابسته[ویرایش]