بند (نوشتار)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
§

نشان‌گذاری

بند (نوشتار)
آپاستروف ( ' )
کمانکها (( )، [ ]، { }، < >)
دونقطه ( : )
درنگ ( , )
خط فاصله ( ، ، ، )
سه نقطه ( , ... )
علامت تعجب ( ! )
نقطه ( . )
گیومه ( « » )
خط فاصله ( -, )
علامت سوال ( ? )
علامت نقل‌قول ( ‘ ’, “ ” )
نقطه ویرگول ( ; )
خط مورب ( / )
خط مورب ( )
جداکنندگان کلمات
فاصله‌ها ( ) () () ( ) () () ()
interpunct ( · )
عمومی
ampersand ( & )
ات ساین ( @ )
ستاره ( * )
خط اریب وارو ( \ )
بولت ( )
caret ( ^ )
واحد پول عمومی: ( ¤ )
ویژه: بات, ¢, $, , کیپ لائوس, £, نایرا نیجریه, ¥, ,
daggers ( , )
درجه ( ° )
علامت تعجب برعکس ( ¡ )
علامت سوال برعکس ( ¿ )
نماد عدد/پوند ( # )
numero sign ( )
ordinal indicator (º, ª)
درصد ( %, ‰, )
pilcrow ( )
پریم ( )
بند ( § )
مدک ( ~ )
دونقطه ( ¨ )
underscore/understrike ( _ )
عمودی/پایپ/خط شکسته ( |, ¦
نشان‌های بی‌استفاده
asterism ( )
index/fist ( )
therefore sign ( )
because sign ( )
interrobang ( )
irony mark ( )
lozenge ( )
reference mark ( )

برای کاربرد واژهٔ بند در دستور زبان به بند (زبان‌شناسی) رجوع کنید.

بند یا پاراگراف، یک یکای کامل بیان در نوشتن است که دارای یک دیدگاه یا اندیشهٔ ویژه می‌باشد. آغاز بند، با آغاز یک خط تازه نشان داده می‌شود. گاهی خط نخست، تو رفته می‌شود؛ گاه نیز بدون آغاز خط تازه، آغاز بند تو رفته می‌شود. در زبان‌های اروپایی در زمان‌های گوناگون، آغاز بند با نشانهٔ ¶ نشان داده می‌شده‌است.

ساختار بند[ویرایش]

آغاز با جملهٔ عنوان، بنیادی‌ترین نکتهٔ بند را شرح می‌دهد. دادن جزئیات، دلایل، یا نمونه‌ها برای پشتیبانی از موضوع، گفته و جمله پایان با جملهٔ پایانی، بازگویی نکتهٔ بنیادی این بند.

بند در HTML[ویرایش]

در اکس‌اچ‌تی‌ام‌ال بند را با p نشان می‌دهند. آغاز بند را با تگ <p> و پایان آن را با </p> نشان می‌دهند. در HTML گذاشتن تگ پایانی اختیاری می‌باشد، چرا که با بهرهٔ دوباره از تگ آغاز بند <p>، سامانه خودبه‌خود بندی تازه را آغاز می‌کند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]