سنی‌ستیزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سنی‌ستیزیبه ستیزه‌جویی با اهل تسنن و مذهب آنان اطلاق می‌شود.

معمولاً سنی‌ستیزی و شیعه‌ستیزی دو مقوله توآمان هستند.

جنگ‌های داخلی افغانستان[ویرایش]

در پی جنگ‌های بین گروه‌های مجاهدین پس از فروپاشی حکومت نجیب‌الله گزارش‌های زیادی مبنی بر سنی‌ستیزی و شیعه‌ستیزی وجود دارد. بسیاری از اهالی کابل ادعا می‌کنند که در آن زمان فیلم‌هایی را دیده‌اند که حاوی تصاویری از سربریدن سنی‌ها (اغلب از قوم پشتون) و مرده رقصانی توسط افرادی که به گفته آنان مرتبط با عبدالعلی مزاری بودند، است. اما تاکنون هیچ منبع بی طرفی وقوع این حوادث را تأیید نکرده‌است.

تخریب مسجد شیخ فیض[ویرایش]

سنی ستیزی در ایران بیشتر با تخریب مساجد همراه بوده‌است. یکی از مهمترین وقایع تخریب مسجد شیخ فیض مشهد در سال ۱۹۹۳ بوده است.[۱] به گفته برخی شاهدان سرعت تخریب این مسجد به گونه‌ای بود که بطور شبانه تخریب شد و فردای آن روز یک پارک در محل آن مسجد وجود داشت. این مسجد در نزدیکی منزل پدر علی خامنه‌ای قرار داشت[نیازمند منبع].

تخریب مسجد ترکمن‌های بجنورد[ویرایش]

تخریب مسجد ترکمن‌های بجنورد یکی دیگر از وقایع سنی ستیزانه ایران است.

مردم محلهٔ جوادیه بجنورد که ترکمن هستند و نیاز به مسجدی برای برگزاری نماز داشتند، زمینی را خریداری و هیأتی را برای پیگیری مجوز ساخت تعیین کردند. هیئت مذکور از سال ۱۳۸۲ تلاش کرد تا مجوز ساخت مسجدی برای اهل سنت منطقه بگیرد، و برای اینکار سفرهایی به تهران و مشهد داشتند. آنها پس از ناکامی‌های زیاد توانستند بالاخره در سال ۱۳۸۴ اجازه ساخت مسجد را از مشهد بگیرند و در همان سال اقدام به ساختن مسجد کردند. پس از ۱۳ ماه که بخش‌های زیادی از مسجد تکمیل شده بود و مسجد تا حدودی زیادی فعال گشته بود، در ۵ آبان سال ۱۳۸۶ از امام جماعت و مقتدیان مسجد خواسته می‌شود تا مسجد را تخریب کنند و حق برگزاری نماز جماعت را ندارند.

در ساعت ۲۳ شب سه‌شنبه ۷ آبان ۱۳۸۶، امام جماعت مسجد و هیئت امنای آن دستگیر شده و تخریب مسجد آغاز می‌شود و تا بامداد مسجد کاملاً تخریب می‌شود. این مسجد هم مانند مسجد شیخ فیض مشهد به فضای سبز تبدیل می‌شود.

عمرکشان[ویرایش]

عمر کشان مراسمی است که برخی شیعیان در روز کشته شدن عمر برگزار می‌کنند و در آن آدمکی را به عنوان سمبل عمر به آتش می‌کشند یا اشعار هجوآمیزی علیه عمر می‌خوانند. از دیدگاه اهل تشیع، خلافت عمر با تضییع حق علی بن ابی طالب که محمد او را در چند جای مختلف از جمله مراسم دعوت خویشان و غدیر خم به جانشینی خود برگزیده بود، همراه بوده است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]