سانترالیسم دموکراتیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سانترالیزم دموکراتیک یک روش رهبری و مبانی سازماندهی درون حزبی است که توسط آن تصمیم‌گیری‌های سیاسی حزب (حزبی که اعضای آن به صورت دمکراتیک انتخاب شده‌اند) انجام می‌شود. این روش برای تمامی اعضای حزب الزام‌آور است و توسط طرفداران لنین و تروتسکی مورد بررسی قرار گرفته‌است.

سانترالیزم دموکراتیک توسط احزاب سیاسی لنینیستی استفاده می‌شد. این واژه گاهی اوقات به عنوان مترادف برای هر سیاست لنینیستی در داخل احزاب سیاسی استفاده می‌شود. جنبه دموکراتیک این روش سیاسی آزادی اعضای این حزب سیاسی به بحث‌های سیاسی است اما پس از آنکه تصمیم حزب براساس اکثریت آرا گرفته شد، از همه اعضا انتظار می‌رود که از تصمیم حمایت کنند که این جنبه نشاندهنده تمرکزمحوری یا سانترالیسم است.

جزوه چه باید کرد از سال ۱۹۲۰ به عنوان مرجع سانترالیزم دمکراتیک بوده‌است.

در آن زمان سانترالیزم دموکراتیک به عنوان مجموعه اصولی برای سازماندهی حزب کارگران انقلابی بحساب می‌آمد. مدل لنین برای چنین حزبی که بارها از آن نام برده است حزب سوسیال دمکرات آلمان، تأثیر پذیرفته از نظرگاه‌های ژان باتیستا فون شوایتزر بود.

لنین سانترالیزم دمکراتیک را به عنوان روشی شامل مجموعه‌ای از آزادیهای بیان و اتحاد عمل توصیف کرده‌است.[۱]

منابع[ویرایش]