زبان‌شناسی حقوقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

زبان‌شناسی حقوقی یا زبان‌شناسی قانونی یا زبان‌شناسی قضایی یا زبان‌شناسی جنایی شاخه‌ای از زبان‌شناسی کاربردی است که به کاربرد دانش و روش‌های زبان‌شناختی در بافت قانون، زبان حقوقی، جرم، بازجویی، محاکمه و رویه قضایی می‌پردازد. عمر این رشته به بیش از سه دهه نمی‌رسد. این رشته نوین حاصل پیوند دو حوزه زبان‌شناسی و حقوق است که با استفاده از ابزارهای زبانی و شواهد زبان‌شناختی به تجزیه و تحلیل کارشناسانه متون گفتاری و نوشتاری می‌پردازد و به پلیس و نظام قضائی در کشف حقیقت در دعاوی حقوقی یا اثبات وقوع یا عدم وقوع جرم در دعاوی کیفری در محاکم کمک می‌کند. از این رو مورد توجه نظام قضایی و پلیس کشورهای مختلف قرار گرفته‌است.[۱][۲][۳]

منابع[ویرایش]

  1. زبان‌شناسی حقوقی» پس از حضور در بازجویی‌های واقعی تدوین شد
  2. جرم‌واژه: کشف جرم از طریق زبان‌شناسی حقوقی، جان اولسون، سیروس عزیزی (مترجم)، نگار مؤمنی (مترجم)، ناشر: کتابدار، 1390
  3. «زبان‌شناسی حقوقی؛ درآمدی بر زبان، جرم و قانون»، سیروس عزیزی، نگار مؤمنی، ناشر: جهاد دانشگاهی، 1391