فرهنگ‌نویسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فرهنگ‌نویسی یا فرهنگ‌نگاری یکی از حوزه‌های علم زبان‌شناسی است که به بررسی نحوه نگارش فرهنگ‌ها و واژه‌پردازی می‌پردازد. فرهنگ‌نویس ممکن است فرهنگ لغت (قاموس)، واژه‌نامه یا اصطلاحنامه بنویسد و ترتیب دهد. کوشش اصلی در فرهنگ‌نویسی بر این است تا داده‌های مربوط به یک واژه (همچون معنی، تلفظ، املاء، کاربردها، نمونه‌ها و غیره) تا حد ممکن برای کاربران قابل دستیابی شده و به شکلی کاربرپسند عرضه شود. حوزه فرهنگ‌نویسی با حوزه دانشنامه‌نویسی و ترتیب دادن واژه‌یاب‌ها نیز نزدیکی دارد.


نقش پیکره در فرهنگ‌نویسی[ویرایش]

پیکره مهم‌ترین رکن در تدوین یک فرهنگ عمومی جامع یک‌زبانه محسوب می‌شود و عناصر تشکیل‌دهندۀ آن عبارت‌اند از:[۱]

  • منابع نوشتاری، از کهن‌ترین نوشته‌ها تا زمان تدوین فرهنگ، شامل کتاب‌ها و رساله‌هایی در موضوعات مختلف ادبی، دینی، تاریخی، اسناد حقوقی، قضایی، پیمان‌نامه‌ها، نامه‌ها، داستان‌ها، سفرنامه‌ها، وبگاه‌ها و جز آنها.
  • منابع گفتاری، ازجمله استفاده از نوارهای صوتی حاوی گفتگوهای روزمرۀ اهل زبان برای گزینش واحدهای واژگانی و استفاده از شواهد، به‌ویژه برای ثبت تلفظ صحیح واژه‌ها.
  • منابع حاصل از پژوهش‌های میدانی، به‌ویژه برای گردآوری اصطلاحات مربوط به حرفه‌ها و پیشه‌ها.


پانویس[ویرایش]

  1. صادقی، علی‌اشرف. فرهنگ جامع زبان فارسی، جلد آ. ۱۳۹۲. راهنمای استفاده از فرهنگ، صفحهٔ ۹. 


جستارهای وابسته[ویرایش]


منابع[ویرایش]