زبان‌شناسی نقش‌گرا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

زبان‌شناسی نقش‌گرا یا زبان‌شناسی کارکردگرا یکی از رویکردهای نظری در زبان‌شناسی است که در مقابل زبان‌شناسی صورت‌گرا قرار می‌گیرد. در این رویکرد، بر نقش‌های اجتماعی و بافتی زبان تأکید می‌شود. مشهورترین انگارهٔ این نوع دستورا را می‌توان دستور زبان نقش‌گرای نظام‌بنیاد مایکل هلیدی دانست.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]