جاروبرقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جاروبرقی خانگی

جاروبرقی وسیله‌ای است که به وسیلهٔ مکش، کثافات و گرد و غبار را جمع‌آوری می‌کند. بعضی از جاروبرقی‌ها نیز به وسیله آب کار می‌کنند. اولین جاروبرقی توسط شخصی به نام آیوز مک‌گافی[۱] اختراع گردید و در ۸ ژوئن ۱۸۶۹ این اختراع در آمریکا به ثبت رسید. باوجوداین، برخی بر این باورند که سازندهٔ این دستگاه فردی امریکایی به‌نام دنیل هس می‌باشد[۲].

اجزای جاروبرقی[ویرایش]

اجزای جاروبرقی به دو قسمت اصلی الکتریکی و مکانیکی تقسیم می‌شود.

قسمت الکتریکی[ویرایش]

قسمت‌های استاتور (قسمت ساکن)، کلکتور (کموتاتور) و جاروبکها (زغال‌ها) قسمتهای الکترونیکی جاروبرقی را تشکیل می‌دهند.

قسمت مکانیکی[ویرایش]

سیم جمع کن، زباله دان و فیلتر قسمت‌های مکانیکی جاروبرقی را تشکیل می‌دهد.

انواع جاروبرقی[ویرایش]

جاروبرقی در حالت کلی به چند نوع تقسیم می شود:

  • جاروبرقی خانگی
  • جاروبرقی هتلی
  • جاروبرقی تجاری
  • جاروبرقی نیمه صنعتی
  • مکنده صنعتی
جاروی مرکزی

سیستمی نیز وجود دارد که یک جاروبرقی قوی در ساختمان های بزرگ مسکونی، اداری، تجاری یا کارخانه ها در یک محل ثابت قرار می گیرد که از نقاط مختلف ساختمان دریچه هایی از طریق لوله کشی به آن متصل می شوند. این مدل که با نام جاروی مرکزی[۳] مطرح می شود بسیار کاربردی می باشد و همزمان چندین کاربر می توانند از آن استفاده نمایند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]