جاروبرقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جاروبرقی خانگی

جاروبرقی وسیله‌ای است که به وسیلهٔ مکش، کثافات و گرد و غبار را جمع‌آوری می‌کند. بعضی از جاروبرقی‌ها نیز به وسیله آب کار می‌کنند. اولین جاروبرقی توسط شخصی به نام آیوز مک‌گافی[۱] اختراع گردید و در ۸ ژوئن ۱۸۶۹ این اختراع در آمریکا به ثبت رسید. باوجوداین، برخی بر این باورند که سازندهٔ این دستگاه فردی آمریکایی به‌نام دنیل هس می‌باشد.[۲]

اجزای جاروبرقی[ویرایش]

اجزای جاروبرقی به دو قسمت اصلی الکتریکی و مکانیکی تقسیم می‌شود.

قسمت الکتریکی[ویرایش]

قسمت‌های استاتور (قسمت ساکن)، کلکتور (کموتاتور) و جاروبکها (زغال‌ها) قسمت‌های الکترونیکی جاروبرقی را تشکیل می‌دهند.

قسمت مکانیکی[ویرایش]

سیم جمع کن، زباله دان و فیلتر قسمت‌های مکانیکی جاروبرقی را تشکیل می‌دهد.

انواع جاروبرقی[ویرایش]

جاروبرقی در حالت کلی به چند نوع تقسیم می‌شود:

  • جاروبرقی خانگی
  • جاروبرقی هتلی
  • جاروبرقی تجاری
  • جاروبرقی نیمه صنعتی
  • مکنده صنعتی
جاروی مرکزی

سیستمی نیز وجود دارد که یک جاروبرقی قوی در ساختمان‌های بزرگ مسکونی، اداری، تجاری یا کارخانه‌ها در یک محل ثابت قرار می‌گیرد که از نقاط مختلف ساختمان دریچه‌هایی از طریق لوله‌کشی به آن متصل می‌شوند. این مدل که با نام جاروی مرکزی[۳] مطرح می‌شود بسیار کاربردی می‌باشد و هم‌زمان چندین کاربر می‌توانند از آن استفاده نمایند. همچنین این دستگاه‌ها با دوام تر و مقاوم تر از نمونه‌های خانگی هستند و اگر به مدت طولانی روشن باشد مشکلی برای آن پیش نمی‌آید و سالیان سال نیازی به تعمیر جاروبرقی ندارد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]