فندک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فَندَک ابزاری برای ایجاد آتش به منظور سوزاندن ماده یا ابزاری دیگر است. فندک معمولاً برای گیراندن سیگار، پیپ، شعله اجاق و زغال کباب‌پز بکار می‌رود. در فارسی سره به آن آتش‌زنه می‌گویند.

فندک از یک محفظه فلزی یا پلاستیکی پرشده با مایع آتشگیر (نفتا یا گاز مایع)، بخش جرقه‌زن و بخش تعبیه شده برای خاموش کردن آتش تشکیل شده است.

گونه‌های فندک

خاموش کردن آتش یا از راه قطع کردن هوا یا قطع کردن سوخت انجام می‌گیرد.

فندک اتمی[ویرایش]

فندک اتمی (به انگلیسی: Turboflame Lighter) یک نوع وسیله آتش زای پرقدرت می باشد که گرمای تولید شده از آن چندین برابر از فندک معمولی بیشتر بوده. در این فندک‌ها برای جرقه‌زنی از یک پیزوالکتریک استفاده‌می شود. این فندک شعله را متمرکز کرده و حرارت بسیار بالایی در مدت زمان کم تولید می‌کند که مانند آن در جوشکاری استفاده می‌شود.

مهمترین ویژگی این فندک این است که با وزش باد خاموش نمی‌شود.

Silva Helios rope burner lighter.jpg

سوخت[ویرایش]

فندک‌هایی که از نفتا استفاده می‌کنند فتیله‌ای دارند که در مایع قرار گرفته است. فندک‌های گازی دارای یک دهانه دریچه‌دار هستند که خروج گاز را تنظیم می‌نمایند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]