زبان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

برای دیگر کاربردها زبان (ابهام‌زدایی) را ببینید.

زبان سازوکاری از صرف و نحو، نشانه‌ها، آواها، و واژه‌هایی است که برای نمایش و فهم ارتباطات و اندیشه‌ها به کار برده می‌شود.

فهرست مندرجات

۱ مهارت‌های زبان
۲ بررسی زبان
۳ منابع
۴ جستارهای وابسته

[ویرایش] مهارت‌های زبان

وقتي از زبان نام مي بريم توانايي ومهارتي را در نظر مي گيريم كه مختص انسان است و اورا از ديگر حيوانات متمايز مي سازد. درست همان طور كه پرندگان بال دارند٬ انسان نيز زبان دارد. بالها به پرندگان توان پرواز مي دهند٬ زبان نيز درك واحساس انسان را توانا مي سازد تا از اين طريق با افراد ديگر ارتباط برقرار كند. به سختي مي توان لحظه اي از بيداري انسان را يافت كه از واژه ها (گفتن ، شنيدن ، خواندن و نوشتن ) فارغ باشد. ما حتي در رويا هايمان نيز سخن كسي را مي شنويم در واقع انسان تنها حيواني است كه مي تواند حرف بزند.

انسان موجودي اجتماعي است و يكي از مهمترين نيازهاي انسان برقراري ارتباط با همنوعان و ايجاد رابطه تفهيم و تفاهم است و زبان مهم ترين ابزار اين ارتباط است.

زبان مجموعه اي از نشانه هاي قرار دادي است كه بوسيله آن مقصود خود را به ديگران مي رسانيم در زبان شناسي به هر واژه يك نشانه مي‌گويند. اين نشانه‌ها يا صوتي هستند يا نوشتاري. بدین ترتیب زبان به دو بخش تقسيم مي‌شود :

زبان گفتاري : زباني است كه نشانه هاي آن صوتي هستند و همه از آغاز زندگي با آن آشنا مي‌شوند و هر زبان‌آموزي پيش از ورود به دبستان به خوبي از مهارت سخن‌گفتن برخوردار است .
زبان نوشتاري : زباني است كه نشانه‌هاي آن خطي است. اين زبان پس از زبان گفتاری آموزش داده مي شود.

بنابراين گفتار و نوشتار دو مهارت اصلي زبان هستند.

[ویرایش] بررسی زبان

نوشتار اصلی: زبان‌شناسی.

دانش بررسی زبان به سده‌های پیش برمیگردد و کهنترین نمونه بررسی سامانمند زبان از هندوستان است. در آنجا شخصی به نام پانینی در سده ۵ میلادی به مطالعه جامع و علمی زبان سانسکریت پرداخت و اصول استواری از زبانشناسی رابنیان نهاد. وی مفاهیمی مانند واج، تکواژ و غیره را سده‌ها پیشتر از زبانشناسان غربی درک و توصیف کرد.

در خاورمیانه سیبویه، زبانشناس برجسته ایرانی، در سال ۷۶۰ (میلادی) توصیفی جامع و زبانشناسانه از زبان عربی در شاهکار خود به نام «الکتاب فی النحو» («دستورنامه») بدست داد. وی در این کتاب نظریه آواشناسی و واج‎شناسی ویژه‌ای پدید آورد.

در غرب، پیشرفت دانش ریاضیات و دیگر سیستم‌های مشخص در سده بیستم میلادی منجر به کوشش دانشوران در مطالعه علمی زبان به عنوان یک «نشانه معنایی» شد. این کوششها به پیدایش رشته جدایی از دانش به نام زبانشناسی انجامید که بنیانگذار آن شخصی به نام فردینان دو سوسور است.