جنگ صلیبی چهارم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Fourth Crusade
بخشی از جنگ‌های صلیبی
ConquestOfConstantinopleByTheCrusadersIn1204.jpg
فتح قسطنطنیه توسط صلیبیون در سال ۱۲۰۴.
تاریخ ۱۲۰۲ تا ۱۲۰۴
مکان بالکان
نتیجه ایجادامپراطوری لاتین.
تغییرات
قلمرو
تقسیم امپراتوری روم شرقی, ایجاد دولت صلیبی در بالکان.
جنگ بین
جنگ‌های صلیبی:

France Ancient.svg فرانسه در قرون وسطی

امپراتوری روم شرقی
Alex K Kingdom of Hungary.svg پادشاهی مجارستان

Coat of Arms of the Emperor of Bulgaria (by Conrad Grünenberg).png Bulgarian Empire

فرماندهان و رهبران
Boniface I
Louis I
پرچم جمهوری ونیز انریکو داندولو
ایزاک دوم
آلکسیوس سوم
آلکسیوس پنجم
Coat of Arms of the Emperor of Bulgaria (by Conrad Grünenberg).png Kaloyan of Bulgaria
Alex K Kingdom of Hungary.svg ایمره
جنگنده
صلیبیون: ۱۰٬۰۰۰ نفر[۱]
ونیزیها: ۱۰٬۰۰۰ نفر[۱] و ۲۱۰ کشتی[۲]
بیزانس: ۱۵٬۰۰۰ نفر[۳] و ۲۰ کشتی[۴]

جنگ صلیبی چهارم (۱۲۰۲–۱۲۰۴ میلادی) به درخواست پاپ اینوسنت سوم با انگیزه حمله به سرزمین‌های مقدس و بازپس گیریِ اورشلیم از راه مصر آغازشد. به‌خاطر درگیری‌های درونی بین شاهان و مراکز قدرت مسیحی برخی از جنگ‌های صلیبی از هدف اولیه‌شان منحرف شدند، مانند جنگ صلیبی چهارم که به غارت قسطنطنیه مسیحی و تقسیم امپراتوری بیزانس بین جمهوری ونیز و صلیبیان انجامید.

امپراطوری لاتین و تقسیم بیزانس پس از جنگ صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴

پس از موفقیت‌های اندک در جنگ صلیبی سوم، اشتیاق اندکی در اروپاییان برای یک جنگ دیگر باقی‌مانده‌بود. صلیبیون برای تامین کشتی‌های مورد نیاز با انریکو داندولو حاکم جمهوری ونیز قرارداد بستند. داندولو کشتی‌ها را فراهم کرد اما صلیبیان قادر به پرداخت هزینه‌ها نبودند. لذا داندولو از آنها خواست که در عوض بدهی‌شان با حمله به شهر بندری زادار آن را تحت اطاعت جمهوری ونیز درآورند.

پس از حمله به زادار و غارت آن صلیبیون دوباره متوجه شدند که از عهده بازپرداخت اجاره کشتی‌های داندلو برنمی‌آیند. به همین دلیل رهبران صلیبی تصمیم‌گرفتند تا به قسطنطنیه بروند و شاهزاده‌ای تبعیدی که به آنها وعده کمک داده‌بود را دوباره برتخت بنشانند. پس از یک‌سری سوتفاهم‌ها و بروز خشونت‌ها، صلیبیان شهر را در سال ۱۲۰۴ تسخیر کردند و دولتی به نام امپراتوری لاتین به‌همراه چند دولت صلیبی دیگر بوجود آوردند. صلیبیان قسطنطنیه را غارت کردند و اهالی شهر را از دم تیغ گذراندند. این وقایع آخرین نقطه جدایی بزرگ بین کلیسای ارتدکس شرقی و کلیسای کاتولیک به‌شمار می‌آیند.

(راست) کشتار کاتارها، (چپ) پاپ اینوسنت سوم در حال تکفیر کاتارها

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ . شابک ‎۹۷۸-۰-۱۴-۳۰۳۵۹۰-۹. 
  2. Phillips. The Fourth Crusade, p. 106.
  3. D. Queller, The Fourth Crusade The Conquest of Constantinople, 185
  4. Phillips, The Fourth Crusade, p. 157

منابع[ویرایش]

خوانش بیشتر[ویرایش]

  • Angold, Michael. The Fourth Crusade: Event and Context. Harlow, NY: Longman, 2003.
  • Bartlett, W. B. An Ungodly War: The Sack of Constantinople and the Fourth Crusade. Stroud: Sutton Publishing, 2000.
  • Harris, Jonathan Byzantium and the Crusades. London and New York: Hambledon and London, 2003. ISBN 978-1-85285-298-6.
  • Harris, Jonathan, "The problem of supply and the sack of Constantinople", in The Fourth Crusade Revisited, ed. Pierantonio Piatti, Vatican City: Libreria Editrice Vaticana, 2008, pp.  145–54. ISBN 978-88-209-8063-4.
  • Kazdhan, Alexander “Latins and Franks in Byzantium”, in Angeliki E. Laiou and Roy Parviz Mottahedeh (eds.), The Crusades from the Perspective of Byzantium and the Muslim World. Washington, D.C. : Dumbarton Oaks, 2001: 83–100.
  • Kolbaba, Tia M. “Byzantine Perceptions of Latin Religious ‘Errors’: Themes and Changes from 850 to 1350”, in Angeliki E. Laiou and Roy Parviz Mottahedeh (eds.), The Crusades from the Perspective of Byzantium and the Muslim World Washington, D.C. : Dumbarton Oaks, 2001: 117–143.
  • Nicolle, David. The Fourth Crusade 1202–04: The betrayal of Byzantium, Osprey Campaign Series #237. Osprey Publishing. 2011. ISBN 978-1-84908-319-5.

پیوند به بیرون[ویرایش]