نبرد ملازگرد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۹°۰۸′۴۱″ شمالی ۴۲°۳۲′۲۱″ شرقی / ۳۹.۱۴۴۷۲° شمالی ۴۲.۵۳۹۱۷° شرقی / 39.14472; 42.53917

به تصویر کشیده شدن نبرد ملازگرد در یک نقاشی فرانسوی متعلق به قرن پانزدهم میلادی (چهار قرن پس از این واقعه)

نبرد ملازگرد نبردی بود میان امپراتوری روم شرقی (بیزانس) و سپاه سلجوقی به فرماندهی آلپ ارسلان که در تاریخ ۲۶ اوت ۱۰۷۱ میلادی در نزدیکی شهر ملازگرد (ارمنستان آن زمان، امروزه در استان موش ترکیه) رخ داد. در این نبرد بیزانسیان شکستی قطعی خوردند و امپراتور رومانوس دیوجانوس به بند کشیده شد.

این نبرد را که شاهد نابودی ارتش بیزانس توسط سلجوقیان بود می‌توان یکی از تأثیرگذارترین نبردهای تاریخ دانست چرا که سبب ورود ترکان سلجوقی به آسیای کوچک (آناتولی) و فتح بیشتر این نواحی توسط آنان شد. جنگ ملازگرد موجب گشت تا امپراتوری سلجوقی در ایران، آسیای میانه، فرارود، شامات و عربستان و آناتولی پدیدار شود. این نیروی بزرگ برای نخستین بار دنیای مسیحیت را در اندیشه بسیج علیه مسلمانان انداخت، چراکه بیزانس به عنوان کشور مقدس مسیحیت در خطر بود. افزون بر این سلجوقیان شهرهای مقدس مسیحیان هم‌چون اورشلیم (بیت المقدس) را نیز تسخیر کردند، به همین دلیل مورخان نبرد ملازگرد را از دلایل آغاز جنگ‌های صلیبی می‌دانند.

سلجوقیان در سال ۱۰۵۴ میلادی تلاش کرده بودند که ملازگرد را تصرف کنند ولی شکست خورده بودند. پس از شکست بیزانس در ملازگرد، اسلام در قلمرو بیزانس گسترش یافت و حکومت سلجوقیان در روم تثبیت گشت. با این نبرد، یک دوران تاریخی ۸۴۸ ساله که تا پایان جنگ جهانی اول (سقوط امپراتوری عثمانی) ادامه یافت آغاز شد. مهاجرت بی‌وقفه ترکان به آناتولی که پس از نبرد ملازگرد آغاز شد و همواره ادامه یافت، زمینه حملات بعدی آنان به دنیای مسیحیت را فراهم ساخت.

منابع[ویرایش]

  • Grant, R.G. (2005). Battle a Visual Journey Through 5000 Years of Combat. London: Dorling Kindersley. pp. 77.
  • روزنامه ایران ۳۲۳۸. بررسی ۱۰۰ جنگ بزرگ تاریخ: پایان حضور امپراتوری روم در آسیا و آفریقا. چهارشنبه ۹ شهریور ۱۳۸۴.