گلن سیبورگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گلن سیبورگ
Glenn Seaborg - 1964.jpg
متولد ۱۹ آوریل ۱۹۱۲(۱۹۱۲-04-۱۹)
ایشپمینگ، میشیگان
مرگ ۲۵ فوریه ۱۹۹۹ میلادی (۸۶ سال)
لافایت، کالیفرنیا
رشته فعالیت شیمی هسته‌ای
محل کار دانشگاه کالیفرنیا در برکلی
پروژه منهتن
کمسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا
دانش‌آموختهٔ دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس
دانشگاه کالیفرنیا، برکلی
استاد راهنما گیلبرت لوویس
دلیل شهرت کشف ده عنصر فرااورانیوم
جوایز Nobel prize medal.svg جایزه نوبل شیمی (۱۹۵۱)
PriestleyMedal.jpg نشان پریستلی (۱۹۷۹)
امضا
امضای گلن سیبورگ

گلن تئودور سیبورگ (انگلیسی Glenn Theodore Seaborg) شیمیدان هسته‌ای آمریکایی بود که در سال ۱۹۵۱ به علت همکاری در کشف ده عنصر فرااورانیمی، برنده جایزه نوبل شیمی شد.[۱] وی برای نخستین بار مفهوم آکتینیدها را ارائه کرد و عنصرهای ۹۰ (توریم) تا ۱۰۳ (لورنسیم) جدول تناوبی را "اکتینیدها" نامید و آن ها را در ردیفی جداگانه زیر لانتانیدها طبقه‌بندی کرد. سیبورگ برای نخستین بار اصطلاح جزیرهٔ پایداری را در فیزیک هسته‌ای ابداع کرد. اکثر فعالیت‌های علمی وی در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی انجام شد.[۲] عنصر ۱۰۶ جدول تناوبی به افتخار وی سیبورگیوم نام‌گذاری شد. او در این باره گفت: "این بزرگترین افتخاری است که تا کنون به من داده شده است. حتی فکر میکنم بزرگتر از جایزهٔ نوبل".[۳]

منابع[ویرایش]

  1. "The Nobel Prize in Chemistry 1951". Nobel Foundation. 1951. Retrieved 2007-09-20. 
  2. http://www.nmu.edu/seaborg/seaborg.htm, "Glenn T. Seaborg: Citizen-Scholar," Glenn T. Seaborg Center Website, Northern Michigan University, accessed November 9, 2006.
  3. سیبورگ، شیمی هسته‌ای نوین، ۵۶۸