کنگر فرنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کنگر فرنگی
Artichoke J1.jpg
آرایه‌شناسی
فرمانرو: گیاه
(طبقه‌بندی‌نشده): گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده): دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده): آستریدها
راسته: میناسانان
تیره: کاسنیان
تبار: Cynareae
سرده: کنگر فرنگی (سرده)
Species: کنگر فرنگی خاردار
Subspecies: scolymus
نام علمی
Cynara cardunculus var. scolymus
Artichokess.jpg
Artichaut2.jpg

کَنگَر فرنگی یا اَنگَنار (نام علمی: Cynara scolymus) که در منابع طب سنتی ایرانی ارده شاهی نامیده می‌شود، نوعی گیاه یکساله و بومی جنوب اروپا و کنارهٔ مدیترانه است. غنچهٔ این گیاه خوراکی است و بیشتر به صورت آب‌پز پخته می‌شود. همچنین، در ایتالیا، این گیاه سبزیِ اصلی پیتزای چهارفصل در فصل بهار است. در زبان فرانسوی به آن آرتیشو و در انگلیسی به آن آرتیچوک می‌گویند.[۱] کنگر فرنگی یا آرتیشو گیاهی است علفی که در ایران نیز پرورش داده می‌شود و در طب جدید عصارهٔ آن به صورت آمپول یا قطره به نام کوفیتول تجویز می‌شود.

ترکیب شیمیایی: اینولین، سینا روپکتین، سینارین، قندها، آنزیم‌ها، کافئیک اسید، اوژنول…

شرایط نگهداری[ویرایش]

نور مورد نیاز: این گیاه باید در برابر نور زیاد خورشید قرار بگیرد.

آب مورد نیاز: این گیاه باید هفته‌ای سه بار آبیاری شود.

البته آبیاری زیاد این گیاه باعث پوسیدگیِ ریشهٔ آن می‌شود.

خاک مورد نیاز: خاک این گیاه باید ترکیبی از خاک رس و شن حاصلخیز با زهکشی و مواد کافی باشد.

دمای مورد نیاز: این گیاه باید در روز در دمای ۲۰ تا ۲۴ درجهٔ سانتیگراد و در شب باید در دمای ۱۳ درجهٔ سانتیگراد نگهداری شود.

مصارف درمانی[ویرایش]

  1. افزایش ترشح صفرا از کبد؛
  2. تقویت اَعمال کبد؛
  3. جلوگیری از تجمع چربی در سلول‌های کبدی؛
  4. تحریک کلیه در دفع اوره و کلسترول؛
  5. پایین آوردن کلسترول و تری‌گلیسیریدِ خون؛
  6. درمان یرقان، قولنج کبدی، سنگ کیسهٔ صفرا، و آب آوردن شکم؛
  7. درمان سنگ کلیه، قولنج کلیه، درمان ازدیاد اورهٔ خون؛
  8. درمان بیماری‌های پوستیِ خارش‌دار؛
  9. تب‌بُر؛
  10. مؤثر در درمان رماتیسم و یبوست.

ارزش غذایی[ویرایش]

ارزش غذایی ۱۲۰ گرم کنگر فرنگی: ۶۴ کالری، ۱۴٫۳ گرم کربوهیدرات، پروتئین ۳٫۵ گرم، ۰٫۴ گرم چربی، ۱۰٫۳ گرم فیبر، ۱۰٫۷ میکروگرم ویتامین B12 (27 درصد DV)، ۱۷٫۸ میکروگرم ویتامین K (22 درصد DV)، ۸٫۹ میلی‌گرم ویتامین C (15 درصد DV)، ۵۰٫۴ میلی‌گرم منیزیم (۱۳ درصد DV)، ۰٫۳ میلی‌گرم منگنز (۱۳ درصد DV)، ۳۴۳ میلی‌گرم پتاسیم (۱۰ درصد DV) ,[۲]

روش و مقدار مصرف[ویرایش]

۱– برگه‌های کنگر فرنگی را پس از پختن به مصرف می‌رسانند.
۲– می‌توان ۳۰ تا ۱۰۰ گرم شیرهٔ تازهٔ برگ کنگر فرنگی را گرفت، با مقداری شربت مطبوع مخلوط کرد و صبح و ظهر و شب هر بار پیش از هر غذا، یک‌سومِ آن را تناول کرد.
۳– می‌توان ۱۰ گرم برگ آرتیشو را در ۴ لیوان آب جوش دم کرد و صبح و ظهر و شب پیش از هر غذا دو استکان با کمی شکر تناول نمود.

زیان‌ها[ویرایش]

چون انگنار گرم است شاید در بعضی از اشخاص سودا تولید کند، از این رو، بهتر است آن را با سرکه بخورند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • درمان بوسیلهٔ گیاهان دارویی تألیف محمد صادق رجحان چاپ دوم سال۱۳۷۷ ناشر مرکز فرهنگی آبا
  1. «Four Seasons Pizza Recipe at Cooking.com». بایگانی‌شده از اصلی در ۲ مارس ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۲۰ آوریل ۲۰۰۸.
  2. «مقالات سلامتی http://www.healtharticles.ir». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ مه ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۶ مارس ۲۰۲۰. پیوند خارجی در |title= وجود دارد (کمک)