کنگر فرنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کنگر فرنگی
P8220094--CroppedImage.jpg
کنگر فرنگی، Cynara cardunculus var. scolymus
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: گیاه
راسته: میناسانان
تیره: کاسنیان
گونه: C. scolymus
نام علمی
Cynara scolymus
Artichokess.jpg
Artichaut2.jpg

کنگر فرنگی، آرتیشو (نام علمی: Cynara scolymus) در منابع طب سنتی ایرانی ارده شاهی نوعی گیاه یکساله، بومی جنوب اروپا و کنارهٔ مدیترانه‌است. غنچهٔ این گیاه خوراکی است و بیشتر به صورت آب‌پز پخته می‌شود. همچنین، در ایتالیا، این گیاه سبزی اصلی پیتزای چهارفصل در فصل بهار است.[۱] کنگر فرنگی یا آرتیشو گیاهی است علفی که در ایران نیز پرورش داده می‌شود و در طب جدید عصارهٔ ان به صورت آمپول یا قطره بنام کوفیتول تجویز می‌شود.

ترکیب شیمیایی: اینولین، سینا روپکتین، سینارین، قندها، آنزیمها، کافئیک اسید، اوژنول....

مصارف درمانی[ویرایش]

۱-ترشح صفرا از کبد را افزایش می‌دهد.
۲-تقویت اعمال کبد.
۳-جلوگیری از تجمع چربی در سلولهای کبدی، تحریک کلیه در دفع اوره و کلسترول.
۴-پایین آوردن کلسترول وتری گلیسیرید خون.
۵-درمان یرقان؛زردی، قولنج کبدی، سنگ کیسهٔ صفرا، آب آوردن شکم.
۶-درمان سنگ کلیه، قولنج کلیه، درمان ازدیاد اورهٔ خون .
۷-درمان بیماریهای پوستی خارش دار.
۸-تب‌بر است. و نیزدر درمان رماتیسم و یبوست مؤثر است

طریقه و مقدار مصرف[ویرایش]

۱- برگه‌های کنگر فرنگی را پس از پختن به مصرف می‌رسانند.
۲–۳۰ تا ۱۰۰ گرم شیرهٔ تازهٔ برگ کنگر فرنگی را گرفته با مقداری شربت مطبوع مخلوط نموده صبح و ظهر و شب هر دفعه قبل از هر غذا، یک سوم آن را تناول نمایند.
۳–۱۰ گرم برگ آرتیشو را در ۴ لیوان آب جوش دم کرده صبح و ظهر و شب قبل از هر غذا ۲ استکان با کمی شکر تناول نمایید.

مضرات[ویرایش]

آرتیشو (کنگر فرنگی)چون گرم است ممکن است در بعضی از اشخاص تولید سودا کند لذا بهتر است با سرکه خورده شود ضمناً طعم آرتیشو را دوست ندارند. اینگونه اشخاص اگر بخواهند از مزایای آرتیشو استفاده کننده تنطور قرص یا کپسول آرتیشو مصرف نمایند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • درمان بوسیلهٔ گیاهان دارویی تالیف دکتر محمد صادق رجحان چاپ دوم سال۱۳۷۷ ناشر مرکز فرهنگی آبا