استان آذربایجان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
استان آذربایجان در دوره خلفای عباسی

استان آذربایجان یکی از استان‌های ایران به مرکزیت تبریز در دوره خلفای عباسی بود. این استان شامل شهرهای نخچوان (تلفظ با حرف "چ"، نخجوان کنونی)، جلفا، اردوباد، زنگیان (شهر)، آهر (اهر کنونی)، دزمار، مرند، طروج (تسوج کنونی)، خوی، اردبیل، کلاتتر، سلماس، خلخال، سراب، اوجان (بستان آباد کنونی)، تبریز، ارومیه، شال، دهچوارقان (آذرشهر کنونی)، مراغه، میانه، خونج، اشنویه، نیلان، پسوا، برزه می‌بود. استان آذربایجان میان استان‌های اران، ارمنیه، جزیره، جبال، مغان و گیلان قرار داشت.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. کتاب جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی، بین النهرین، ایران و آسیای مرکزی از زمان فتوحات مسلمین تا ایام تیمور، ۱۳۳۷ خورشیدی، گای لسترنج ترجمه: محمود عرفان، ناشر فارسی: بنگاه ترجمه و نشر کتاب صفحه