استان آذربایجان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آذربایجان
Azerbajan in Abbasid Caliphate.jpg
مرکزتبریز
مساحت۸۲٬۵۵۰ کیلومترمربع
جمعیت (۱۳۹۵)۷٬۱۷۴٬۸۷۱
پراکندگی۸۷ نفر
تعداد شهرستان‌ها۳۸
منطقه زمانیIRST (گرینویچ+۳:۳۰)
-تابستان (دی‌اس‌تی)IRDT (گرینویچ+۴:۳۰)

استان آذربایجان یکی از استان‌های ایران به مرکزیت تبریز در دوره خلفای عباسی بود. این استان شامل شهرهای نخچوان (تلفظ با حرف «چ»، نخجوان کنونی)، جلفا، اردوباد، زنگیان، آهر (اهر کنونی)، دزمار، مرند، طروج (تسوج کنونی)، خوی، اردبیل، کلاتتر، سلماس، خلخال، ملکان، سراب، اوجان (بستان آباد کنونی)، تبریز، ارومیه، شال، دهچوارقان (آذرشهر کنونی)، مراغه، میانه، خونج، نیلان، پسوا می‌بود. استان آذربایجان میان استان‌های اران، ارمنیه، جزیره، جبال، مغان، لرستان و گیلان قرار داشت.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. کتاب جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی، بین‌النهرین، ایران و آسیای مرکزی از زمان فتوحات مسلمین تا ایام تیمور، ۱۳۳۷ خورشیدی، گای لسترنج ترجمه: محمود عرفان، ناشر فارسی: بنگاه ترجمه و نشر کتاب صفحه