پرش به محتوا

لودویگ دوم، پادشاه بایرن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
لودویگ دوم
نگاره‌ای از لودویگ در ۲۰سالگی
پادشاه بایرن
سلطنت۱۰ مارس ۱۸۶۴ – ۱۳ ژوئن ۱۸۸۶
پیشینماکسیمیلیان دوم
جانشیناتو
زاده۲۵ اوت ۱۸۴۵
کاخ نیمفنبورگ، مونیخ، پادشاهی بایرن
درگذشته۱۳ ژوئن ۱۸۸۶ (۴۰ سال)
دریاچه اشتارنبرگ، بایرن، امپراتوری آلمان
آرامگاه
St. Michael's Church, Munich
نام کامل
لودویگ اتو فریدریش ویلهلم
دودماندودمان ویتلسباخ
پدرماکسیمیلیان دوم
مادرماری فن پرویسن

لودویگ اتو فریدریش ویلهلم (به آلمانی: Ludwig Otto Friedrich Wilhelm) یا لودویگ دوم (به آلمانی: Ludwig II)(زادهٔ ۲۵ اوت ۱۸۴۵ – مرگ ۱۳ ژوئن ۱۸۸۶) پادشاه بایرن از ۱۸۶۴ میلادی تا اندکی پیش از مرگش بود. به او لقب شاه دیوانه داده‌اند، زیرا معروف بود که به دیوانگی دچار است. او همچنین پشتیبان ریشارد واگنر بود. او سه روز پیش از مرگش ظاهرا به دلیل دیوانگی از پادشاهی کنارگذاشته‌شد. مرگ او در هاله‌ای از ابهام است. پیکر بی‌جان او و پزشکش در حالی در دریاچه اشتارنبرگ یافت‌شد که بر روی تنشان آثار زخم به چشم می‌خورد و در ضمن لودویگ شناگری زبردست بود و ژرفای آب دریاچه تنها تا سطح کمر می بود. لودویگ به هنر و معماری دلبستگی داشت و در میان بسیاری از بایرنی‌ها سخت محبوب می‌باشد.

صعود به تخت و روابط با ریشارد واگنر

[ویرایش]

لودویگ دوم در سن ۱۸ سالگی و پس از مرگ پدرش به پادشاهی رسید. یکی از نخستین اقدامات او، فراخواندن آهنگساز مشهور، ریشارد واگنر[۱] به دربار مونیخ بود. پادشاه که از نوجوانی شیفته اپراهای واگنر بود، به حامی مالی اصلی او تبدیل شد و هزینه‌های گزافی را برای اجرای آثار او و ساخت «تالار اپرای بایرویت» پرداخت کرد. این رابطه صمیمانه و حمایت‌های مالی بی‌دریغ، با مخالفت‌های شدید دولت و وزرای بایرن روبرو شد، اما لودویگ تا پایان عمر بر عشق خود به دنیای اساطیری واگنر پافشاری کرد[۲]. حمایت‌های او نقش حیاتی در بقای هنری واگنر و خلق شاهکارهای موسیقی کلاسیک آلمانی داشت[۳].

جنون ساخت‌وساز و کاخ‌های افسانه‌ای

[ویرایش]

بزرگترین دلمشغولی لودویگ دوم، پادشاه بایرن، ساخت کاخ‌هایی بود که بازتاب‌دهنده تخیلات تاریخی و رمانتیک او باشند. مشهورترین این بناها، کاخ نوی‌شوان‌شتاین[۴] است که به سبک قلعه‌های قرون‌وسطایی آلمان طراحی شد. او همچنین کاخ لیندرهوف[۵] را با الهام از سبک روکوکوی فرانسوی و کاخ هرن‌کیمزه[۶] را به عنوان کپی دقیقی از ورسای بنا کرد. این پروژه‌ها که با ثروت شخصی پادشاه و وام‌های کلان تأمین می‌شدند، او را به شدت منزوی کرد و باعث شد پادشاه بیشتر وقت خود را در کوه‌های آلپ و دور از پایتخت سپری کند[۷]. ولخرجی‌های او در ساخت‌وساز، تضاد عمیقی با واقعیت‌های سیاسی زمانه و قدرت رو به رشد پروس داشت[۸].

برکناری از قدرت و مرگ مشکوک

[ویرایش]

در سال ۱۸۸۶، دولت بایرن که از انزوای پادشاه و بدهی‌های سنگین او به ستوه آمده بود، لودویگ دوم را به بهانه «عدم تعادل روانی» از قدرت برکنار کرد. او توسط کمیسیونی از پزشکان تحت نظر قرار گرفت و به قلعه برگ در کنار دریاچه استارنبرگ[۹] منتقل شد. تنها یک روز بعد، جسد او و پزشک معالجش در آب‌های کم‌عمق دریاچه پیدا شد. علت دقیق مرگ او هنوز یکی از بزرگترین معماهای تاریخ آلمان است؛ برخی آن را خودکشی و برخی دیگر ترور سیاسی برای جلوگیری از بازگشت او به قدرت می‌دانند[۱۰]. مرگ او موجی از اندوه را در میان مردم بایرن که او را پادشاهی مهربان می‌دیدند، برانگیخت[۱۱].

میراث فرهنگی و نماد ملی بایرن

[ویرایش]

اگرچه لودویگ دوم، پادشاه بایرن، در دوران زندگی‌اش به دلیل ولخرجی‌ها سرزنش می‌شد، اما کاخ‌های او امروزه میلیاردها یورو درآمد گردشگری نصیب ایالت بایرن می‌کنند. او به عنوان نمادی از استقلال فرهنگی بایرن در برابر تمرکزگرایی امپراتوری آلمان شناخته می‌شود. شخصیت او الهام‌بخش آثار هنری، فیلم‌ها و کتاب‌های متعددی بوده است. لودویگ توانست دنیایی از رؤیا و زیبایی را خلق کند که فراتر از محدودیت‌های زمانی‌اش، بایرن را به یکی از مهم‌ترین قطب‌های هنری و گردشگری جهان تبدیل کرد[۱۲]. امروزه مزار او در کلیسای سنت میشائل در مونیخ همچنان محل زیارت شیفتگان تاریخ و هنر است[۱۳].

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ (به آلمانی: Richard Wagner)
  2. ↑ Blunt, Wilfrid (1973). The Dream King: Ludwig II of Bavaria. Penguin Books. p. 45. ISBN 978-0140036060.
  3. ↑ McIntosh, Christopher (2012). The Swan King: Ludwig II of Bavaria. I.B. Tauris. p. 88. ISBN 978-1848858473.
  4. ↑ (به آلمانی: Schloss Neuschwanstein)
  5. ↑ (به آلمانی: Schloss Linderhof)
  6. ↑ (به آلمانی: Schloss Herrenchiemsee)
  7. ↑ Börsch-Supan, Eva (2005). Die Schlösser König Ludwig II. Deutscher Kunstverlag. p. 115. ISBN 978-3422065840.
  8. ↑ Petzet, Michael (1968). König Ludwig II. und die Kunst. Prestel. p. 156. ISBN 978-3791300009.
  9. ↑ (به آلمانی: Starnberger See)
  10. ↑ King, Greg (1996). The Mad King: Ludwig II of Bavaria. Citadel Press. p. 210. ISBN 978-1559723626.
  11. ↑ Hacker, Rupert (2003). Ludwig II. von Bayern. Pustet. p. 312. ISBN 978-3791718301. {{cite book}}: Check |isbn= value: checksum (help)
  12. ↑ Zink, Wolfgang (2008). Das Erbe Ludویگ II. Schnell & Steiner. p. 128. ISBN 978-3795416416.
  13. ↑ Nöhbauer, Hans F. (2011). König Ludwig II. ZS Verlag. p. 44. ISBN 978-3898833110.

Wikipedia contributors, "Ludwig II of Bavaria," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ludwig_II_of_Bavaria&oldid=499068283 (accessed July 3, 2012).

برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=لودویگ_دوم،_پادشاه_بایرن&oldid=43819313»